-Η δική τους Κούνεβα. Και η ερμηνεία της δικής τους κυριαρχίας.

Ιστορικές αναδρομές, οικονομικές αναλύσεις, γεωστρατηγικές παράμετροι, ανομολόγητα κρυφά συμφέροντα, σκοτεινά κέντρα, τερατώδεις θεωρίες συνωμοσίας. Και ακόμη δεν έχουμε καταλήξει σε οριστικά και σίγουρα συμπεράσματα. Πώς κυβέρνησαν τον κόσμο; Γιατί κυβέρνησαν τον κόσμο; Γιατί συνεχίζουν και γιατί μπορεί για καιρό ακόμη να συνεχίζουν να τον κυβερνούν;

Οι απαντήσεις, όμως, είναι απλές και προφανείς και βρίσκονται πάντα μπροστά μας. Μόνο που δεν καταφέρνουμε να τις δούμε. Επειδή μας τρομάζουν. Επειδή ανατρέπουν την βαθύτερη από όλες τις τάξεις του ανόητα αυτάρεσκου κόσμου μας. Την τάξη της σκόπιμης, -από κανόνες δήθεν έξω και πάνω από μας-, και υστερόβουλα ιεραρχικής δομής των σχέσεων. Την στρεβλή αυτή τάξη που δεν αναγνωρίζει παρά μόνο σχετικά και κατά συνθήκη δικαιώματα στις ασήμαντες 32χρονες καμαριέρες των ξενοδοχείων πολυτελείας. Ασήμαντες και μελαψές, μάλλον. Καμιά φορά, ίσως, μετανάστριες και, συνήθως, αλλά όχι πάντα, παράνομες. Φυλακισμένες σε έναν σκληρό αγώνα επιβίωσης, με τον φόβο της απέλασης και με τα ισχνά μεροκάματα.

Να θυσιάσουμε γι' αυτά τα γελοία δικαιώματα έναν από τους σημαντικότερους ανθρώπους στον κόσμο; Τον πιθανό αυριανό πρόεδρο μιας πυρηνικής δύναμης; Ενός κράτους μόνιμου μέλους του συμβουλίου ασφαλείας του ΟΗΕ; Στην Αμερική λένε ανεπιφύλακτα ναι. Να τον θυσιάσουμε. Η ισότητα μπροστά στον νόμο δεν είναι κάτι που γεννιέται από την δημοκρατία. Είναι, αντίθετα, αυτή η ίδια που γεννά και εγγυάται την δημοκρατία. Δεν περιέχεται σε αυτήν, αλλά την περιέχει. Καμιά σκοπιμότητα δεν μπορεί να κάμψει την ύψιστη αρχή που συγκροτεί το θεμέλιο.

Εδώ, σε μας, θα συνεδριάζε κατεπειγόντως η επικοινωνιακή ομάδα και η ομάδα διαχείρισης κρίσεων του Μαξίμου. Θα υπήρχε ανοικτή γραμμή με τον πρωθυπουργό στην άλλη άκρη της γης. Ο Γιώργος θα έδινε οδηγίες. Η αστυνομία θα επεδείκνυε αυτοσυγκράτηση και θα τηρούσε μια διακριτική αναμονή. Οι δικαστικές αρχές, συναισθανόμενες το δικό τους μερίδιο της ευθύνης, θα προχωρούσαν σε βαθυστόχαστες σταθμίσεις δημοσίου συμφέροντος. Η Κούνεβα έχει δικαιώματα. Σίγουρα. Αυτό είναι κάτι που δεν αμφισβητείται από κανέναν. Μπορούν όμως τα δικαιώματα αυτά να αντιπαρατεθούν στο θεμέλιο της πιο βαθιάς κοινωνικής μας δομής; Μπορούν να αποτελέσουν αφορμή για την διατάραξη της αίσθησης που έχει η άμορφη εθελόδουλη μάζα για την πραγματική διάταξη της πυραμίδας; Οι δικαστές θα απαντούσαν με την σιωπή. Την σιωπή του νόμου, για χάρη όλων μας.

Τον ίδιο αυτοπεριορισμό θα βλέπαμε και στον τύπο. Ο μαχητικοί υπηρέτες της ενημέρωσης, ο Παπαχελάς, ο Πρετεντέρης, η Τρέμη, ακόμη και ο συνήθως ακραία αποκαλυπτικός Τριανταφυλλόπουλος, θα ήταν ιδιαίτερα φειδωλοί και συγκρατημένοι. Οι τηλεθεατές είναι σεβαστοί, αλλά όχι πάντοτε ώριμοι, για να εκτιμήσουν σωστά και ψύχραιμα τα οριακά δεδομένα. Δουλειά του υπεύθυνου δημοσιογράφου είναι να εκτιμά την σωστή δόση. Το φώς της αλήθειας μπορεί φορές να γίνει εκτυφλωτικό. Πρέπει τότε κάποιος να το περιορίζει. Στοχαστικά και υπεύθυνα.

Στην Αμερική, μια μαύρη ηλικιωμένη γυναίκα μετακόμισε πριν δύο χρόνια από μια λαϊκή γειτονιά του Σικάγου στον Λευκό Οίκο. Για να προσέχει, είπανε, τα εγγόνια της, όταν ο γαμπρός και η κόρη της ταξιδεύουν μακριά, για να εκπροσωπήσουν τα συμφέροντα της μεγαλύτερης δημοκρατίας του κόσμου στο εξωτερικό.

Στην Αμερική, το αεροπλάνο της Air France καθηλώθηκε στο έδαφος μέχρι να συλληφθεί και να οδηγηθεί σε κράτηση και ανάκριση ο αυριανός υποψήφιος πρόεδρος της γαλλικής δημοκρατίας. Επειδή πιθανολογήθηκε βάσιμα ότι παραβίασε το δικαίωμα της εκεί Κούνεβα να ορίζει αυτή μόνη την προσφορά του σώματος της. Η συνάντηση της Κυριακής στο Βερολίνο μπορεί να γίνει και αργότερα. Η Ευρωζώνη και τα προβλήματα της μπορούν να περιμένουν. Το ίδιο και η καγκελάριος Μέρκελ. Οι καγκελάριοι, άλλωστε, είναι προσωρινοί. Σε αντίθεση με τους νόμους, που είναι αιώνιοι.

Στην Αμερική, η εκεί Κούνεβα, μπορεί κάποια μέρα να χρειαστεί να μετακομίσει στον Λευκό Οίκο. Για να προσέχει κι αυτή τα δικά της εγγόνια, όταν ο γιος και η νύφη της λείπουν σε ταξίδια στο εξωτερικό.

Σε μας, εδώ, η τάξη του κόσμου είναι ασυμβίβαστη με την καθολική εξουσία του νόμου. Για το καλό μας. Και φροντίζουν γι' αυτό οι νουνεχείς αστυνόμοι, οι στοχαστικοί δικαστές και οι υπεύθυνοι δημοσιογράφοι. Πάνω από όλα, όμως, φροντίζουν οι πολιτικοί μας ταγοί. Οι κληρονομικώ δικαίω ισόβιοι διαχειριστές της ευήθειάς μας.

Tweet

-Glaubwürdigkeit. Και θλιβερές συγκρίσεις.

Ο πολλά υποσχόμενος πολιτικός, ο αστέρας της δημόσιας σκηνής, ο αυριανός καγκελάριος της χώρας, ο αριστοκράτης με τα 14 μικρά ονόματα και εκείνο το ελάχιστο αλλά τόσο σημαντικό και εύγλωττο "zu" μπροστά από το ένδοξο επίθετο του, ο μέχρι πριν λίγα λεπτά υπουργός άμυνας της κραταιάς Γερμανίας, αποτελεί πλέον θλιβερό παρελθόν και παράδειγμα προς αποφυγήν για τους συμπατριώτες του.

Ο Τσου Γκούτενμπεργκ δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της αξιοπιστίας (Glaubwürdigkeit) που απαιτεί ο υψηλός του ρόλος και έπρεπε να φύγει, λένε οι ανακοινώσεις. Η πολιτική ασκείται δια του παραδείγματος και ο επιφανής αυτός παράγων δεν έδινε το καλύτερο από αυτά στην νέα γενιά της πατρίδας. Ο διδακτορικός του τίτλος ήταν, εν μέρει, προϊόν λογοκλοπής.

Μια κοινωνία, πρέπει να επιδιώκει την αριστεία. Στην Γερμανία, όταν κάποιος αποκτά διδακτορικό τίτλο αλλάζει την ίδια στιγμή και αστυνομική ταυτότητα. Τοποθετείται ένα σκαλί ψηλότερα από τους άλλους. Τα προνόμια του πολλαπλασιάζονται. Απολαμβάνει πλήθος υλικών αλλά κυρίως ηθικών ανταμοιβών.

Προϋπόθεση της επιδίωξης της αριστείας είναι η άμιλλα. Η άμιλλα παράγει νέες ιδέες, νέα προϊόντα, περισσότερο πλούτο. Εμπνέει την σκληρή εργασία. Οι πολίτες συντάσσονται σε έναν ενιαίο στίβο και η χώρα μετατρέπεται σε ένα απέραντο εργαστήρι δημιουργικότητας.

Η κοινωνία περιφρουρεί το μεγαλύτερο αγαθό που συγκολλά όλα τα παραπάνω. Την εμπιστοσύνη. Αυτός που θα παραβεί τους κοινά συμφωνημένους κανόνες θα τιμωρηθεί. Θα εκτεθεί στην κοινή χλεύη και θα περιφρονηθεί. Θα αποχωρήσει. Ο κ. Τσου Γκούτενμπεργκ, ο μέχρι χθες αστέρας της γερμανικής πολιτικής σκηνής αποτελεί πλέον οριστικό παρελθόν. Πρόδωσε την εμπιστοσύνη των συμπατριωτών του.

Ας κάνουμε μια μικρή σύγκριση με τα δικά μας και ας σταματήσουμε να αναζητούμε σε λάθος μέρος τις αιτίες των προβλημάτων μας. Στην δική μας φτωχική σκηνή μια αποκάλυψη του είδους θα δημιουργούσε στα δελτία των οκτώ, στα πρωϊνάδικα και τα talk show των ομιλουσών κεφαλών ένα τεράστιο ερωτηματικό. Ποιος κρύβεται πίσω από την επίθεση κατά του τάδε ή του δείνα και τι πραγματικά επιδιώκει; Ποια συνωμοσία εξυφαίνεται και από ποια σκοτεινά κέντρα; Το πρόβλημα αυτό θα απασχολούσε την σκέψη μας μέχρι να σκάσει το επόμενο σκάνδαλο και να αλλάξουμε κατεύθυνση στο κυνήγι των ανεμόμυλων.

Γιατί σε αυτήν την φουκαριάρα χώρα να μπεις στο πεδίο της παραγωγικής άμιλλας, αφού το διδακτορικό σου μπορεί να το γράψουν, κατόπιν εντολής, οι ταπεινοί υποτελείς υπηρέτες του καθηγητή μπαμπά σου; Γιατί να δουλέψεις παραγωγικά και να δημιουργήσεις αφού μπορεί να γίνεις πλούσιος πουλώντας υπερτιμολογημένα stents λαδώνοντας διεφθαρμένους γιατρούς, υπηρέτες του δημοσίου συμφέροντος, αφού προηγουμένως έχεις αγοράσει νόμους και ΦΕΚ από ακόμη πιο διεφθαρμένους εκλεγμένους αντιπροσώπους του λαού; Και γιατί να μην τα κάνεις όλα αυτά όταν γνωρίζεις ότι αν κάτι αποκαλυφθεί το μόνο για το οποίο θα συζητάει για σένα η κοινωνία θα είναι η μαγκιά και η καπατσοσύνη σου;

Μην πάμε λοιπόν πολύ μακρυά και ας αφήσουμε κατά μέρος τις λεπτομέρειες και τις περισπούδαστες οικονομικές αναλύσεις.

Ο τσου Γκούτενμπεργκ απεχώρησε ντροπιασμένος επειδή καταχράστηκε την εμπιστοσύνη των συμπατριωτών του. Αυτό δηλαδή που τους κάνει να πηγαίνουν το πρωί στην δουλειά τους ήσυχοι και ξέγνοιαστοι, ξέροντας ότι έχουν αφήσει τις υποθέσεις τους σε καλά χέρια. Αυτό που τους κάνει να ματώνουν παραγωγικά μέσα στα εργαστήρια και τις αίθουσες των σχολείων και των πανεπιστημίων για να έρθει κάποτε η στιγμή να πάρουν στα χέρια τους την ταυτότητα του δόκτορα, τον έπαινο του δήμου και της αγοράς. Έχοντας αποδώσει στην κοινωνία, που τους απονέμει αυτόν τον έπαινο, τον πλούτο της δικής τους προσπάθειας. Έχοντας επιστρέψει το ίσο, το αντάλλαγμα της απολαβής τους.

Ξέρω. Το βράδυ στις ειδήσεις των οκτώ θα ακούσουμε για μια ακόμη φορά περισπούδαστες αναλύσεις για αυτούς που κρύβονται πίσω από την υπόθεση της ταπεινωτικής αποπομπής. Για τα σκοτεινά συμφέροντα που διαγκωνίσθηκαν για να πετύχουν την πολιτική εξόντωση. Θα μάθουμε για την απέραντη συνωμοσία, της οποίας άλλωστε είμαστε και μεις μέρος.

Θα έχουμε χάσει για μια ακόμη φορά τον στόχο. Και θα έχουμε απομακρυνθεί λιγάκι ακόμη από την επίλυση των δικών μας προβλημάτων.

Tweet

-Αν είχαμε λίγο μυαλό θα αρχίζαμε να κοιτάμε τα μικρά. Αυτά που μας φαίνονται ασήμαντα.

Με όλα όσα συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες ήταν αποκαρδιωμένος και περίλυπος εχθές ο κ. Κ. Ζούλας της Καθημερινής. Μια μικρή είδηση, όμως, τον έκανε να ξαναβρεί το χαμένο ηθικό του. Μια είδηση που, μέσα από τις στήλες της εφημερίδας, είχε την καλοσύνη να μεταφέρει και σε μας, μήπως και αναθαρρήσουμε.

(Περιληπτικά μόνον, για όσους δεν έχουν την υπομονή να διαβάσουν το σχετικό άρθρο, η υπόθεση έχει ως εξής: Σε έναν αθηναϊκό δρόμο ένας τροχονόμος σταματάει για έλεγχο ένα μηχανάκι με οδηγό μια σκερτσόζα και χαριτωμένη κυρία. Η κυρία δεν έχει κανέναν χαρτί μαζί της. Είναι όμως από την Θεσσαλονίκη και αυτό για κάποιο λόγο συγκινεί το όργανο της τάξεως. Τα λέει και ωραία, χαμογελάει ακόμη πιο καλά και ξέρει γενικώς να γοητεύει. Για να μην τα πολυλογούμε ο τροχονόμος εγκαταλείπει κάθε αντίσταση, βάζει στην άκρη το υπηρεσιακό του ύφος, χαριεντίζεται μαζί της και τελικά την αποδίδει ελεύθερη και ακηλίδωτη στην κοινωνία. Μετά ζουν αυτοί καλά, εμείς καλύτερα και το δημόσιο ταμείο να πάει να κουρεύεται, χωρίς το προβλεπόμενο από τον ΚΟΚ πρόστιμο.)

Λυπάμαι που το λέω κ. Ζούλα, αλλά το "χαριτωμένο" περιστατικό που μας μεταφέρετε θα έπρεπε φυσιολογικά να σας προκαλέσει μεγαλύτερη αποκαρδίωση. Και όχι να λιγοστέψει την ήδη συσσωρευμένη. Και αυτό επειδή αποκαλύπτει μια από τις μεγαλύτερες παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας. Την ανεύθυνη και απαξιωτική στάση της απέναντι στον νόμο.

Ο υπάλληλος, μας λέει το διοικητικό δίκαιο, δεν διαθέτει βούληση. Διαθέτει αρμοδιότητα σαφώς προκαθορισμένη από τον νόμο. Η ατομική του κρίση, που καμιά φορά χρειάζεται να εφαρμοσθεί στο πλαίσιο της άσκησης των καθηκόντων του, δεν πρέπει να επηρεάζεται από προσωπικά στοιχεία και από τυχόν άλλους παράγοντες που εκφεύγουν των ορίων της διακριτικής του ευχέρειας. Της αναγκαστικής δηλαδή επιλογής μίας μόνον από τις ενδεχομένως πολλαπλές διαθέσιμες σε κάθε περίπτωση νόμιμες λύσεις. Η διακριτική ευχέρεια δεν νοείται ως απεριόριστη ελευθερία δράσης. Είναι και αυτή μια αρμοδιότητα που παρέχεται από τον νόμο και υπόκειται στις αναγκαστικές του δεσμεύσεις. Και ως τέτοια ελέγχεται.

Διαφορετικά δεν θα μπορούσε να γίνει. Η κρατική εξουσία εγγυάται την τήρηση του κοινωνικού συμβολαίου. Και για να το κάνει αυτό αποτελεσματικά απαγορεύει την αυτοδικία και κατέχει μονοπωλιακά το προνόμιο της άσκησης νόμιμης βίας. Όταν η βία αυτή ασκείται ανέλεγκτα, έξω από τις αυστηρά προκαθορισμένες προϋποθέσεις της, η εμπιστοσύνη των διοικουμένων κλονίζεται, η αίσθηση δικαίου αμβλύνεται και η συλλογικότητα εξασθενεί. Η βαθιά ρίζα του σημερινού προβλήματος της πατρίδας μας είναι ακριβώς αυτή.

Το περιστατικό που μας αναφέρετε είναι προφανώς ασήμαντο. Αλλά ο πειρασμός να σταθμίζουμε την φύση και την σημασία του νόμου κάτω από το υποκειμενικό πρίσμα της βαρύτητας του αδικήματος για το οποίο πρέπει αυτός να εφαρμοσθεί είναι εξαιρετικά επικίνδυνος. Τα μικρά και ασήμαντα γίνονται στην πορεία του χρόνου μεγάλα και σημαντικά. Η χαριτωμένη κυρία έμαθε ότι, χρησιμοποιώντας την γοητεία και το αθώο χαμόγελό της, μπορεί να ξεφεύγει εύκολα από τον έλεγχο του τροχονόμου. Δεν μας νοιάζει και πολύ, επειδή φαινομενικά η ζημιά για την κοινωνία είναι πολύ μικρή ή και ανύπαρκτη. Αύριο, όμως, τηρουμένων των αναλογιών, αυτά τα ίδια ακαταμάχητα όπλα θα χρησιμοποιηθούν για το κτίσιμο ενός αυθαιρέτου ή για την απόκρυψη του φορολογητέου εισοδήματος. Την θέση του μεγαλόκαρδου και ευαίσθητου αστυνομικού θα πάρουν ο φιλικός πολεοδόμος και ο συμπονετικός προϊστάμενος της εφορίας. Και η αλυσίδα ολοένα και θα μακραίνει. Για να αντιληφθούμε την κατάληξη, δεν έχουμε παρά να κοιτάξουμε γύρω μας.

Και ο αστυνομικός; Αυτός μαθαίνει ότι είναι ένας μικρός θεός. Που διαθέτει όχι αυστηρά προσδιορισμένη κρατική εξουσία, όπως θα έπρεπε, αλλά προσωπική ευχέρεια να απονέμει δίκαιο ανάλογα με τις ενορμήσεις της στιγμής. Σήμερα χαρίζεται στην κυρία με το όμορφο χαμόγελο. Αύριο θα κτυπήσει αλύπητα τον πεσμένο στο έδαφος και ήδη εξουδετερωμένο και ακίνδυνο πλέον διαδηλωτή, επειδή το πρωί έτυχε να ξυπνήσει άσχημα, να μαλώσει με την γυναίκα του και βρέθηκε να έχει οργή πολλή συσσωρευμένη μέσα του. Βάλτε στην θέση του οποιονδήποτε άλλο δημόσιο λειτουργό. Από τον πρωθυπουργό της χώρας, που κυβερνά ελέω Θεού με τους κολλητούς του, μέχρι τον θυρωρό του μικρότερου κρατικού κτιρίου, που ανοιγοκλείνει την πόρτα κατά το κέφι του, σε όποιον του φαίνεται συμπαθής και αρεστός. Τελικά τα πράγματα έχουν πιο απλές εξηγήσεις από όσο θέλουμε να πιστεύουμε.

Και κάτι τελευταίο. Τι έκανε άραγε ο ίδιος τροχονόμος, όταν δέκα λεπτά αργότερα σήκωσε το χέρι του και σταμάτησε για έλεγχο μια αντιπαθητική και κακομούτσουνη χονδρή από το Αγρίνιο, που οδηγούσε το μηχανάκι της χωρίς άδεια, δίπλωμα και ασφάλεια; Και πως αισθάνθηκε άραγε αυτή η ταπεινωμένη μέγαιρα όταν γύρισε στο σπίτι της, κουβαλώντας στην τσάντα την ισοδύναμη με 15 μεροκάματα "δίκαιη" και "νόμιμη" τιμωρία της δικής της πολιτείας; Βλέποντας μάλιστα στην οθόνη τον ωραιότατα μαυρισμένο πρωθυπουργό να της μιλάει για το ξεπέρασμα της κρίσης και να της ζητάει ομοψυχία, θυσίες και επίδειξη αλληλεγγύης;

Tweet

-Ο δημοσιονομικός εισαγγελέας, η επιλεκτική μνήμη των ταγών και τα μέτρα λιτότητας για την σωτηρία της πατρίδας

Ο κ. Σχοινιωτάκης είναι Γενικός Επίτροπος της Επικράτειας στο Ελεγκτικό Συνέδριο. Κάτι δηλαδή σαν τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, αλλά στα δημοσιονομικά ζητήματα, όχι στα αστικά και τα ποινικά. Σε χώρες σαν την δική μας, που τις διακρίνει τόση νοικοκυροσύνη στην διαχείριση του δημοσίου χρήματος, το όνομα του υψηλά ιστάμενου αυτού αξιωματούχου θα έπρεπε να ακούγεται πολλές φορές την ημέρα στα δελτία ειδήσεων, κάνοντας τον κάθε επιτήδειο απατεώνα να τρέμει από φόβο και απόγνωση. Δυστυχώς, όμως, για όλους εμάς, που πληρώνουμε τακτικά τους φόρους μας, ελάχιστοι γνωρίζουν τον κ. Σχοινιωτάκη. Τον μάθανε μόλις πρόσφατα, επειδή ζήτησε να επιστραφεί στα δημόσια ταμεία το μέρος εκείνο των αποδοχών που καταβλήθηκαν σε χρυσά παιδιά από κρατικούς οργανισμούς καθ΄ υπέρβαση του ανωτάτου ορίου αμοιβών, που δεν είναι άλλο από το ύψος τη αμοιβής του Προέδρου του Αρείου Πάγου. Άσφαιρα πυρά.

Τον Απρίλιο του 2009, η τότε Βουλή των Ελλήνων ψήφισε τον νόμο 3763/2009. Στο άρθρο 36 αυτής της πολύχρωμης κουρελούς οριζόταν ρητώς ότι, "όσες δαπάνες έχουν πραγματοποιηθεί από τα δημόσια νοσοκομεία μέχρι την δημοσίευση του παρόντος θεωρούνται νόμιμες". Γιατί χρειάστηκε να θεωρηθούν νόμιμες; Γιατί απλούστατα δεν ήταν. Ήταν όλες παράνομες. Πόσες ήταν αυτές οι δαπάνες; Επισήμως κανείς δεν γνώριζε, επειδή στην συνοδευτική έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, που, κατά το άρθρο 75 του Συντάγματος, πρέπει να συνοδεύει υποχρεωτικά κάθε διάταξη νόμου που συνεπάγεται δαπάνη για τον κρατικό προϋπολογισμό, δεν υπήρχε μνεία του σχετικού ποσού. Εξαρχής λοιπόν το νομοθέτημα προσέκρουε στις απαιτήσεις του καταστατικού μας χάρτη, γεγονός που διέλαθε της προσοχής των πατέρων του έθνους. Ανεπισήμως, όπως προκύπτει και από τα πρακτικά της βουλής εκείνης της συνεδρίασης το ποσόν άγγιζε τα 6 δις €. Ψίχουλα.

Η διάταξη αυτή τσαλαπατούσε επίσης το άρθρο 98 του Συντάγματος, που ορίζει με περισσή σαφήνεια ότι η αρμοδιότητα για τον έλεγχο των δημοσιών δαπανών ουδόλως ανήκει στην νομοθετική εξουσία αλλά, αντίθετα, έχει εκχωρηθεί, από τον συντακτικό νομοθέτη, αποκλειστικά στο Ελεγκτικό Συνέδριο. Τι σημαίνει αυτό; Ότι μαζί με το άρθρο 98 πάει περίπατο και το 87, που κατοχυρώνει την διάκριση των εξουσιών και την συνεπαγόμενη ανεξαρτησία της δικαιοσύνης. Από κοντά, η Εθνική μας Αντιπροσωπεία, δεν δίστασε να περιποιηθεί λιγάκι και το άρθρο 28 που ως "θεμέλιο για την συμμετοχή της χώρας στις διαδικασίες της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης" προσδίδει υπερεθνική ισχύ στις κοινοτικές οδηγίες, οι οποίες εν προκειμένω ήταν αυτές που παραβιάσθηκαν μαζικά, για να παραχθούν οι παράνομες συσσωρευμένα δαπάνες των 5-6 δις €. Για όσους μάλιστα διατηρούν και τις ελάχιστες αμφιβολίες υπάρχει ήδη και η απόφαση του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων με αριθμό C-481/2006 (18/12/2007/ - Επιτροπή κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας) που επιβεβαιώνει την μπαγαμποντιά.

Για την ιστορία του πράγματος, να προσθέσουμε ότι η συγκεκριμένη νομοθετική ομορφιά ψηφίστηκε με ονομαστική ψηφοφορία, στην οποία συμμετείχαν όλοι οι τότε 151 γαλάζιοι, -συμπεριλαμβανομένου ασφαλώς και του καταλληλοτάτου "δεν παίζω με τους θεσμούς" αλήστου μνήμης τέως πρωθυπουργού μας-, υπό τις διαμαρτυρίες και τις κατάρες του συνόλου της αντιπολίτευσης. Προς χάριν της ιστορίας και πάλι, να σημειώσουμε ότι παρόμοιες διατάξεις ψηφίσθηκαν και το 2001 και 2005, γιατί και τότε οι προμήθειες των νοσοκομείων ήταν εξίσου παράνομες. Και τέλος, για την ιστορία του μέλλοντος αυτή τη φορά, να πούμε ότι η ίδια διάταξη θα χρειασθεί να ψηφισθεί και προσεχώς, διότι οι προμήθειες των νοσοκομείων εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να είναι παράνομες. Και ως παράνομες βάναυσα υπερτιμολογημένες.

Τι έκανε για όλα αυτά ο κ. Σχοινιωτάκης; Τουμπεκί και μάλιστα ψιλικομμένο. Ουδόλως ενοχλήθηκε. Και ήδη το Ελεγκτικό Συνέδριο ενέκρινε προ τριμήνου την πληρωμή μέρους των οφειλών των νοσοκομείων προς την αλητεία των προμηθευτών, σεβόμενο τους "νομιμοποιητικούς της παρανομίας" νόμους της βουλής και γράφοντας στα παλαιά του υποδήματα την υπερκείμενη Συνταγματική Έννομη Τάξη και το καθήκον της κατά τα άλλα τυφλής και ανεξάρτητης δικαιοσύνης. Μιλάμε για πολλά δισεκατομμύρια. Πάρα πολλά. Περισσότερα από αυτά που θα μας περισσέψουν από τα μέτρα που, σήμερα και προσεχώς, θα κάνουν τον ελληνικό λαό να στενάξει.

Τώρα, με περισσό λαϊκισμό, οι ταγοί έρχονται και ζητούν την επιστροφή των χρημάτων των γκόλντεν μπόιζ. Λησμονώντας ότι, όλοι αυτοί οι άξιοι μάνατζερ δεν ήταν τίποτε περισσότερο από καλόπιστοι τρίτοι, που αμοίβονταν σύμφωνα με τις αποφάσεις των κρατικών λειτουργών. Ο κ. Παναγόπουλος, ας πούμε, εγκατέλειψε την πολλά υποσχόμενη καρριέρα του στον ιδιωτικό τομέα και δέχθηκε να υπηρετήσει το κοινωνικό σύνολο θυσιαζόμενος, από την θέση του προέδρου της ΕΡΤ, με αμοιβή μόλις 350.000 € ετησίως. Την αμοιβή αυτή δεν την αποφάσισε ο ίδιος. Την όρισαν με Κοινή Υπουργική Απόφασή τους οι πολιτικοί του προϊστάμενοι. Και η επιστροφή τέτοιων χρημάτων στα ταμεία του κράτους γίνεται με πράξεις καταλογισμού στους προϊσταμένους αυτούς. Ρουσόπουλος, Αλογοσκούφης και κάτι τέτοια παρόμοια, εάν δεν κάνω λάθος. Ας ζητήσει λοιπόν ο κ. Σχοινιωτάκης από εκεί τα χαμένα χρήματα. Ακίνητη περιουσία υπάρχει. Μπορεί να εκποιηθεί. Και ας ζητήσει από την βουλή την διερεύνηση των πολιτικών και ενδεχόμενων ποινικών ευθυνών για την δημιουργία των παράνομων οφειλών των νοσοκομείων, που με τόση ευκολία νομιμοποιούνται από τις συνάξεις των εκλεκτών πατέρων του ελληνικού έθνους. Κακλαμάνης, Αβραμόπουλος και κάτι παρόμοια, εάν δεν κάνω λάθος. Όλα τα άλλα είναι χάντρες και καθρεφτάκια για αφελείς ιθαγενείς.

Ας τα ζητήσουν όλα τα παραπάνω και οι ίδιοι οι ταλαίπωροι ιθαγενείς. Που βγαίνουν στους δρόμους και απαιτούν την κρίση να την πληρώσουν αυτοί που την προκάλεσαν. Δεν ξέρουν ότι όλοι αυτοί, οι προκαλέσαντες, διαθέτουν όνομα, επώνυμο και διεύθυνση κατοικίας;

Υπενθυμίζουμε ότι οι προμήθειες των νοσοκομείων και των ασφαλιστικών ταμείων εξακολουθούν και σήμερα να είναι παράνομες. Τώρα τα παρόμοια λέγονται Ξενογιαννακοπούλου, Κατσέλη και κάτι τέτοια εάν δεν κάνω λάθος. Και η επόμενη "νομιμοποιητική διάταξη" θα ψηφισθεί με ονομαστική ψηφοφορία από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ αυτή τη φορά. Στον ρόλο της αγανακτισμένης αντιπολίτευσης, σε αυτό το νέο υπερθέαμα, θα σκίζουν τα ρούχα τους οι πατέρες της ΝΔ με τους μόνιμους μαϊντανούς. Τον Καραττζαφέρη, τον Τσίπρα και την Παπαρήγα.

υστ. Για την ενημέρωση του κ. Σχοινιωτάκη: Παρόμοιες "νομιμοποιητικές" διατάξεις κατέθεσε τα τελευταία 5 χρόνια δις εις την βουλή και ο καθηγητής Πάκης Παυλόπουλος. Για τις μικροδαπάνες των ΟΤΑ. Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε.

Tweet

-Κρίμα κ. Σανιδά. Μάλλον θα χάσουμε.

Η ανοησία και η έλλειψη έστω και στοιχειώδους σχεδιασμού, της κυβέρνησης των μυστικών δημοσκοπήσεων και των κυλιόμενων ερευνών της κοινής γνώμης, θριάμβευσαν για μια ακόμη φορά. Έτσι, ενώ θα μπορούσε να εκμεταλλευθεί την μοναδική ευκαιρία και μέσω του συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης να αποδώσει στους ομοφυλόφιλους συμπολίτες μας τα αυτονόητα αστικά δικαιώματα που τους ανήκουν, -κλείνοντας το ζήτημα μια και καλή για το ορατό μέλλον-, δεν τόλμησε για μια ακόμη φορά να αντιπαρατεθεί με τον λαϊκιστικό σκοταδισμό του Άνθιμου και των κάθε λογής γραφικών ελληνορθόδοξων θαμώνων των τηλεπαραθύρων. Τώρα το κακό έγινε. Το πρόβλημα ήταν υπαρκτό και δεν θα μπορούσε παρά να αναδυθεί από την άλλη, την πολύ σοβαρότερη πλευρά του. Η ομοφυλοφιλική κοινότητα έχοντας χάσει το έλασσον διεκδικεί πλέον δυναμικά, και μάλλον με πολλές ελπίδες να το κατακτήσει μεσοπρόθεσμα, το δικαίωμα στο μείζον. Αντί για την άχρωμη πράξη του συμβολαιογράφου απαιτεί την επίσημη ευλογία του δημάρχου.

Εν όψει των τελευταίων ραγδαίων εξελίξεων, που καθορίστηκαν εν πολλοίς από την αποφασιστική στάση του δημάρχου της Τήλου, ο νομικός κόσμος της χώρας φαίνεται σαν να πιάστηκε σε βαθύ ύπνο και αντιδρά μουδιασμένος και, εμφανέστατα, με έλλειψη φαντασίας και έμπνευσης. Για τον πολιτικό κόσμο δεν μπορούμε να μιλάμε. Αυτός θα αφυπνισθεί πολύ αργότερα, όταν οι θεούσες ψηφοφόροι που παίρνουν γραμμή από τα κυριακάτικα κηρύγματα από άμβωνος στρέψουν την προσοχή τους σε άλλα, σημαντικότερα θέματα της επικαιρότητας. Οι απόψεις λοιπόν τριών καθηγητών της νομικής που δημοσιεύονται στο σημερινό ΒΗΜΑ (04/06/08/) έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Ο κ. Γ. Παπαδημητρίου φαίνεται να σκέπτεται λογικότερα και περισσότερο πολιτικά από όλους. Έτσι χωρίς να κρίνει το νόμιμο ή μη της τέλεσης γάμου μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου προτείνει ευθέως την μοναδική αποτελεσματική οδό διαφυγής, που δεν είναι άλλη από την άμεση επέκταση του συμφώνου ελεύθερης διαβίωσης και στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Κάτι που θα έπρεπε να έχει γίνει ήδη από την αρχή.

Αντίθετα τόσο ο κ. Κ. Χρυσόγονος, όσο και ο τέως πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Μ. Σταθόπουλος, εξαντλούν τις παρεμβάσεις τους σε αυτονόητα και μάλλον παιδαριώδη νομικά επιχειρήματα για να καταδείξουν ότι, παρά το κενό που προκύπτει από την γραμματική ερμηνεία του νόμου, η βούληση του νομοθέτη, -που εννοεί πέραν κάθε αμφιβολίας ως γάμο την ένωση μόνο δύο ατόμων διαφορετικού φύλου-, δεν είναι σε καμία περίπτωση δυνατόν να παρανοηθεί. Άρα οι γάμοι που έχουν ήδη τελεσθεί είναι άνευ ετέρου ανυπόστατοι και άκυροι. Πιο συγκεκριμένα, λέει μεταξύ άλλων ο κ. Σταθόπουλος:

"Ο νόμος δεν προβλέπει ρητά, ούτε πριν από το 1982 ούτε και μετά, ότι προϋπόθεση του γάμου είναι η ετερότητα του φύλου. Ωστόσο δεν μπορούμε να ερμηνεύουμε τον νόμο μόνο κατά το γράμμα του αλλά και κατά το πνεύμα του νομοθέτη, ο οποίος εννοούσε καθαρά άνδρα και γυναίκα. Αυτό είναι το ισχύον δίκαιο."

Τα παραπάνω συμπεράσματα είναι τόσο αυτονόητα που για να καταλήξει κανείς σε αυτά δεν χρειάζεται να είναι καθηγητής της νομικής. Δεν χρειάζεται καν να είναι απλός δικηγόρος. Είναι όμως αυτές οι κοινοτοπίες η αναμενόμενη συνεισφορά της πνευματικής ηγεσίας του τόπου στον ορισμό και την επίλυση ενός τόσο σημαντικού πολιτικού και κοινωνικού (και όχι τόσο νομικού) προβλήματος; Μάλλον όχι.
Ο κ. Σταθόπουλος βέβαια δεν λέει ψέματα και η διατύπωση που χρησιμοποιεί δεν είναι λανθασμένη. Πλην όμως μας λέει μόνον την μισή αλήθεια.

Για να βοηθηθούμε ας ρίξουμε μια ματιά στην πολύ πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (απόφαση 43546/02 της 22ας Ιανουαρίου 2008 - Ε.Β. κατά Γαλλίας). Απόφαση που καταδικάζει την Γαλλική Δημοκρατία επειδή στέρησε από ομοφυλόφιλη Γαλλίδα εκπαιδευτικό την διοικητική έγκριση για την υιοθεσία ανηλίκου.
Στην υπόθεση αυτή οι δικαστές έκριναν με βάση την Σύμβαση για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών η οποία συντάχθηκε ήδη από το 1950 και όπως είναι φυσικό, αν λάβει κανείς υπ΄ όψιν του τα ήθη, τις ανάγκες και τους προβληματισμούς εκείνης της εποχής, δεν περιέχει καμία πρόβλεψη σχετική τόσο με τους γάμους μεταξύ ομοφυλοφίλων όσο και με τις υιοθεσίες παιδιών εκ μέρους τους. Από την ερμηνεία όμως αυτής της Σύμβασης οι δικαστές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η Γαλλική Δημοκρατία παρέβη τις υποχρεώσεις της και παραβίασε τα αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα της υπηκόου της. Και αυτό διότι, όπως κρίθηκε σε αυτό το τόσο υψηλό επίπεδο, η Σύμβαση, όπως και κάθε άλλο κανονιστικό κείμενο παρόμοιας εμβέλειας, δεν είναι ένα στατικό νομοθέτημα αλλά, αντίθετα, ένας ζωντανός οργανισμός που πρέπει να ερμηνεύεται και να εφαρμόζεται με βάση τις διαρκώς εξελισσόμενες ανάγκες της καθημερινότητας.

Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Ο κ. Σταθόπουλος μας προτρέπει να τραβήξουμε τα μάτια από την γραμματική ερμηνεία του νόμου και να αναλογισθούμε τους σκοπούς του νομοθέτη της περασμένης γενεάς κοιτάζοντας μακρυά στο παρελθόν.

Οι δικαστές της ΕΣΔΑ λένε και αυτοί να παραμερίσουμε τις γραμματικές ερμηνείες. Με μόνη την διαφορά ότι μας προτείνουν να το κάνουμε για να μπορέσουμε να στρέψουμε το βλέμμα προς το μέλλον. Και να διαγνώσουμε εκεί τις πρωτόγνωρες ανάγκες και προκλήσεις που θα μας οδηγήσουν σε νέες αναγνώσεις των παλιών κειμένων.

Οι κύριοι καθηγητές δεν έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει, -ή το κατάλαβαν αλλά αρνούνται να το αποδεχθούν και προσπαθούν να ξορκίσουν το κακό και να διατηρήσουν ακμαίο το ηθικό των ελληνόψυχων ιθαγενών-, ότι πλέον το ζήτημα προσωρινά μόνον και για λογους αμιγώς δικονομικής φύσεως ανήκει στο πεδίο αρμοδιότητος της ελληνικής δικαιοσύνης (την οποία μάλλον ως απειλή επικαλούνται). Γιατί αυτοί που θα κληθούν να λάβουν τις τελικές αποφάσεις θα είναι οι δικαστές της ΕΣΔΑ, στο γραφικό Στρασβούργο. Που είναι μεν κοντά αλλά ταυτόχρονα και αρκετά μακρυά, ώστε να μην ακούγονται μέχρι εκεί οι κραυγές του Άνθιμου και των ζηλωτών μοναχών. Αλλά και οι ικεσίες των πολιτικών μας που τόσο φοβούνται τις ευθύνες και τόσο απεχθάνονται τις πάσης φύσεως καυτές πατάτες. Και η απόφαση της ΕΣΔΑ είναι μάλλον γνωστή από τώρα.

Για άλλη μια φορά λοιπόν μια σοβαρή μεταρρύθμιση, που θα έπρεπε να είχε προκύψει ως φυσικό αποτέλεσμα ζύμωσης, ωρίμανσης και εξέλιξης της κοινωνίας, θα εισαχθεί στην χώρα ως καταναγκαστικός και, κυρίως, ακατανόητος στους πολλούς, εκσυγχρονισμός. Που ως τέτοιος αντί να μας φέρνει πιο κοντά στους υπόλοιπους λαούς με τους οποίους αποφασίσαμε να συμπορευθούμε, θα διευρύνει περισσότερο την ψυχική απόσταση και το τεράστιο πολιτισμικό χάσμα που ήδη μας χωρίζει.

Οι καθυστερημένες και κοντόφθαλμες εγχώριες ελίτ δεν έχουν προφανώς κατανοήσει ότι τα ζητήματα που απασχολούν τις κάθε είδους μειονότητες των κοινωνιών της δύσης έχουν από καιρό ταξινομηθεί στην σφαίρα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και ως τέτοια βρίσκονται πολύ ψηλά. Σχεδόν στην κορυφή της ατζέντας στην οποία εγγράφονται τα ζητήματα εξαιρετικού ενδιαφέροντος. Επιπλέον το άθλιο σύστημα των πελατειακών σχέσεων, που συντηρείται με εγκληματική ευθύνη των φαύλων πολιτικών μας και συνδέει τους έλληνες πολίτες με το κράτος και τις δομές του, δεν επιτρέπει στους τελευταίους να αποκτήσουν σαφή αίσθηση της έννοιας του δικαιώματος, με τρόπο που θα τους βοηθήσει να κατανοήσουν καλύτερα την πολυπλοκότητα του κόσμου και να αποκτήσουν την απαραίτητη ανοχή και κατανόηση που αποτελεί προϋπόθεση για μια ομαλή και παραγωγική συμβίωση. Έτσι η ελληνική κοινωνία παραδέρνει χωρίς πυξίδα μέσα σε ένα απέραντο θεσμικό κενό αναπαράγοντας και αναμασώντας τις φθηνές και αυθαίρετες ηθικολογικές της κοινοτοπίες.

Τέλος δεν είναι λιγότερο σημαντικό να τονίσουμε ότι η Ελλάδα πρέπει επιτέλους να πάψει να αντιμετωπίζει τις διεθνείς συνθήκες στις οποίες συμμετέχει με την λογική και την νοοτροπία της ξιπασμένης μαντάμ Σουσούς, που αισθάνεται περήφανη με την μεγαλοπρεπή είσοδό της σε κάθε νέο κοσμικό σαλόνι. Οι πρόσφατες εξελίξεις που αφορούν την συμφωνία του Κιότο για την μείωση των ατμοσφαιρικών ρύπων είναι ιδιαίτερα ενδεικτικές για τον τρόπο με τον οποίο το ελληνικό κράτος αντιλαμβάνεται τις υποχρεώσεις του και τιμά την υπογραφή του. Οι συμφωνίες που συνάπτει η χώρα είναι για να εφαρμόζονται πλήρως και με συνέπεια και δεν είναι σκόπιμο και λογικό να παραβιάζονται επιλεκτικά όταν δεν αρέσουν στον μητροπολίτη Άνθιμο, στον νομάρχη Ψωμιάδη ή στον βουλευτή Γκιουλέκα, που, ειδικά ο τελευταίος, πριν αποφασίσει για την τήρηση τους, αλλά και για άλλα προβλήματα και προκλήσεις της σύγχρονης εποχής, αφουγκράζεται τα ιερά τουφέκια των εθνικών μας αγώνων και συμβουλεύεται με δακρυσμένα μάτια τις σεπτές εικόνες των ηρωϊκών μακεδονομάχων.

Tweet

-Το άσυλο και ολίγα τινά για την εφαρμογή των νόμων

Πότε επιτέλους θα βρεθεί ένας από τους ελάχιστους πλέον σοβαρούς ανθρώπους που διαθέτουν πρόσβαση στα αυτιά των μακαρίως κοιμωμένων ελλήνων πολιτών, (ας διευκρινίσουμε, σοβαροί υπάρχουν αρκετοί, πολύ λίγοι όμως είναι αυτοί που μπορούν να κάνουν την φωνή τους να ακουστεί πέρα από τον στενό κύκλο των φίλων και γνωστών τους αφού για τα ελληνικά ΜΜΕ πάντοτε προηγούνται οι περιπέτειες της Καλομοίρας και οι απόψεις των μόδιστρων για τα όσα συμβαίνουν αυτήν την σαιζόν στην Μύκονο), που θα έχει το θάρρος να βγει και να μιλήσει ουσιαστικά και απερίφραστα για την αθλιότητα του θεσμού του πανεπιστημιακού ασύλου; Για αυτήν την απύθμενη μαύρη τρύπα του όσου πολιτισμού έχει απομείνει σε αυτόν τον τόπο.

Ποιος θα παραμερίσει τον φθηνό καθωσπρεπισμό και την κακώς εννοούμενη ευγένεια, -που λειτουργούν ως ιδανικά προκαλύμματα για την επικράτηση στην δημόσια ζωή των αμαθών, των ανίκανων και των φαύλων-, και θα χαρακτηρίσει ευθέως και χωρίς περιστροφές ως γελοίους ή στην καλύτερη περίπτωση ως ανεύθυνους και εγκληματικά καιροσκόπους όλους αυτούς, τους ακαδημαϊκούς ή πολιτικούς, που κάθε φορά που αναφέρονται στο θέμα δεν βρίσκουν να πουν τίποτε άλλο από κολακείες και φτηνούς ύμνους για την δήθεν μεγάλη "κατάκτηση" του "πανεπιστημιακού κινήματος" που πρέπει ως κόρην οφθαλμού να διαφυλάξουμε.

Ο μέσος απλός πολίτης έχει από καιρό διαισθανθεί τι είναι και ποιους εξυπηρετεί αυτή η μοναδική στην πολιτισμένη ανθρωπότητα ασχήμια. Πλην όμως δεν μπορεί να περάσει από το στάδιο της απλής διαίσθησης σε αυτό της αποκρυσταλλωμένης άποψης. Και αυτό διότι ο υποκριτικός λόγος που εκπέμπουν στην δημόσια σφαίρα οι κήνσορες των πολιτικών και πνευματικών μας ψευτοελίτ δεν προσφέρει κανένα έρεισμα για την ανατροπή της καθεστηκυίας αντίληψης, που επιμένει να θεωρεί την παράλογη καθιέρωση του ακαταδίωκτου των κάθε λογής φασιστοειδών και εγκληματικών στοιχείων στον χώρο του πανεπιστημίου ως υψηλή κατάκτηση και ως μοναδική εγγύηση της ελευθερίας του λόγου και των ιδεών. Και ο απλός πολίτης δεν έχει άλλο δρόμο από του να συνταχθεί με την κυρίαρχη άποψη. Ακόμη και όταν δεν μπορεί να την κατανοήσει. Ακόμη και όταν αισθάνεται ότι αυτή δεν είναι απόλυτα σωστή. Οι κοινωνίες οδηγούνται από τις ελίτ τους. Και εμείς δυστυχώς αυτές έχουμε. Ας περιορισθούμε λοιπόν στην καταδίκη των εκτρόπων και της εγκληματικής δραστηριότητας αλλά προς Θεού, ας μην θίξουμε την μήτρα του κακού. Ας ορκιστούμε για μια ακόμη φορά στην ιερότητα του ασύλου.

Και λίγα λόγια για την αυτονόητη σκοπιμότητα της εφαρμογής του νόμου. Όχι μόνον του πρόσφατου νόμου για την εκπαίδευση, που αποτελεί και την αφορμή της αποκρουστικής έριδας που παρακολουθούμε απαθείς. Αλλά του κάθε νόμου. Καλού ή κακού, που απλά έτυχε να ψηφισθεί και να ισχύει.

Πολλοί είναι οι αρθρογράφοι που αυτές τις μέρες προτάσσουν αυτήν ακριβώς την διάσταση, που τους βοηθά να ξεφύγουν από την ουσία και να τοποθετήσουν το ζήτημα αμιγώς στο πλαίσιο της πολιτικής υπακοής και της τήρησης της τάξης. Στο κάτω κάτω, λένε, είναι ένας νόμος που ψηφίστηκε από την δημοκρατικά εκλεγμένη Βουλή των Ελλήνων. Είναι αδιανόητο να μην εφαρμοσθεί. Ακόμη και εάν είναι ένας κακός νόμος. Η στάση αυτή όμως ρίχνει με έμμεσο τρόπο λάδι στην φωτιά.

Γιατί υπάρχουν πράγματα, που παρά το γεγονός ότι και αυτά δεν λέγονται φωναχτά και δημόσια, αποτελούν κοινά μυστικά και για τον τελευταίο πολίτη αυτής της χώρας. Ποιος άραγε δεν έχει άποψη για το απίθανα χαμηλό επίπεδο των νομοθετών βουλευτών μας; Ποιος δεν ψυχανεμίζεται τον τρόπο με τον οποίο ψηφίζονται τα ασύντακτα, προχειρογραμμένα και ευτελή κείμενα που γεμάτα από ασάφειες, παράθυρα και ολοφάνερες φαύλες σκοπιμότητες παριστάνουν τους υψηλούς κανόνες ρύθμισης της ζωής μας. Ο μέσος έλληνας τα διαισθάνεται όλα αυτά. Και για τον λόγο αυτό πιστεύει ότι οι κάθε λογής κανόνες δεν τον αφορούν. Και ότι η πολιτική υπακοή που οφείλει να δείξει όταν καλείται να εφαρμόσει έναν νόμο, που πιθανόν ακουμπάει αρνητικά τα στενά του συμφέροντα, ισοδυναμεί με δουλική υποταγή σε άλλα συμφέροντα. Αυτά των ξύπνιων που κατάφεραν να αποσπάσουν σε μια δεδομένη στιγμή την κούφια και εύκολη σφραγίδα του ιδιοτελούς νομοθέτη.

Όσοι προβάλλουν λοιπόν την άποψη αυτή δεν λαμβάνουν υπ΄ όψη τους ότι οι κοινωνίες, -οι δημοκρατικές κοινωνίες, είναι πολύ χρήσιμη η διάκριση-, δεν λειτουργούν μηχανιστικά. Βασικό στοιχείο της συνοχής, άρα και της αποτελεσματικότητάς τους, είναι η συναίνεση των μελών τους και η εμπεδωμένη πίστη τους στο κοινό συμφέρον που προκύπτει από την θεσμικά ρυθμισμένη λειτουργία της ομάδας.

Στο ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματός μας η πίστη αυτή χαρακτηρίζεται ως πατριωτισμός. Και είναι ακριβώς αυτό που μας λείπει.

Tweet

-Το μετέωρο πολιτικό βήμα του κ. Σανιδά

"Θα πρέπει να γίνει συνείδηση όλων ότι ο τελικός κριτής της νομιμότητας, της προάσπισης όλων των δικαιωμάτων των πολιτών και της διατήρησης του κράτους δικαίου είναι η δικαστική λειτουργία. Νόσφιση ή προσπάθεια νοσφίσεως από οποιοδήποτε άτομο ή άλλο όργανο εξουσίας εμπίπτουσας στο πεδίο της δικαστικής λειτουργίας, όχι μόνον δεν είναι νοητή αλλά αντίκειται ευθέως στο Σύνταγμα. "

Αυτά δήλωσε ο σεβαστός εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Σανιδάς, την Κυριακή που μας πέρασε στην Γενική Συνέλευση της Ένωσης Εισαγγελέων Ελλάδος. Υπερασπιζόμενος την αυστηρή προστασία του Συντάγματος μέσω της πλήρους κατάλυσής του. Θα μου πείτε, είναι λανθασμένες οι παραπάνω διαπιστώσεις; Ασφαλώς και όχι. Είναι ορθότατες. Ε τότε! Που βρίσκεται η απάτη;

Μα είναι προφανές! Στο γεγονός ότι αυτός που επιχειρεί την νόσφιση εξουσίας, αυτός δηλαδή που καταλύει το Σύνταγμα, έχοντας σκοπό δήθεν να το προστατεύσει, δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Ο οποίος συνειδητά, ταυτίζοντας τον σκοπό με το μέσον, ανατρέπει πλήρως την έννοια του κράτους δικαίου, που υποτίθεται ότι θέλει να υπηρετήσει, και μας επιστρέφει στην μακρινή προ γαλλικής επαναστάσεως εποχή.

Ο κ. Σανιδάς εκκινεί από την κατά βάση ορθή παραδοχή σύμφωνα με την οποία η λειτουργία των συστημάτων καταγραφής και παρακολούθησης που διαθέτει η ελληνική αστυνομία υπηρετεί την δημόσια ασφάλεια και υπό την έννοια αυτή το δημόσιο συμφέρον. Ο κ. εισαγγελέας, όμως, εξετάζει το ζήτημα αυτό μονοδιάστατα, αρνούμενος ακόμη και τον παραμικρό υπαινιγμό σύμφωνα με τον οποίο είναι πολύ πιθανόν το δικαίωμα των πολιτών στην ασφάλεια να συγκρούεται με άλλο εξίσου ισχυρά προστατευόμενο έννομο αγαθό των ιδίων. Που στην περίπτωση που συζητάμε δεν είναι άλλο από την προστασία της προσωπικής τους ζωής. Στο σημείο αυτό δημιουργείται η πρώτη σύγχυση. Ο ανώτατος δικαστής έχει ήδη βρεί ποιό είναι το σωστό. Έχει δηλαδή προσδιορίσει τον αγαθό σκοπό, αποφεύγοντας όμως να διατρέξει όλο το φάσμα της συνταγματικής έννομης τάξης και να προχωρήσει στις απαραίτητες σταθμίσεις.

Στην συνέχεια ο κ. Σανιδάς προχωρά με ένα ασυγχώρητο νομικό άλμα. Επιχειρώντας με πρωτότυπο, και ασφαλώς παράνομο τρόπο, να εξασφαλίσει ακλόνητα αποδεικτικά στοιχεία για τις μελλοντικές ποινικές δίκες που ενδεχομένως θα διενεργήσει, -με κατηγορουμένους τους δράστες των υποθετικών επεισοδίων-, ξεχνά πολύ εύκολα ότι από νομικής απόψεως είναι άλλο πράγμα οι ενέργειες της διοίκησης που στοχεύουν στην καταπολέμηση του εγκλήματος και άλλο πράγμα το έγκλημα αυτό καθευατό. Και ότι, σύμφωνα πάντα με το Σύνταγμα, κάθε φορέας δραστηριότητας διαθέτει το προνόμιο να δικάζεται από τον φυσικό δικαστή που του έχει ορίσει ο νόμος. Ξεχνά εν προκειμένω ότι ενώ οι εγκληματικές πράξεις δικάζονται από την ποινική δικαιοσύνη, -ανώτατος λειτουργός της οποίας είναι και ο ίδιος-, οι ενέργειες της διοίκησης έχουν τοποθετηθεί από τον νομοθέτη σε ριζικά διαφορετικό επίπεδο. Και, σύμφωνα με ρητή απαίτησή του, κρίνονται αποκλειστικά από την διοικητική δικαιοσύνη. Της οποίας την ανώτατη εποπτεία δεν διαθέτει ο Άρειος Πάγος αλλά το Συμβούλιο της Επικρατείας. Ένα άλλο ανεξάρτητο Ανώτατο Δικαστήριο του οποίου οι αρμοδιότητες δεν συναντώνται σε κανένα επίπεδο με αυτές του κ. Σανιδά.

Έτσι η νόσφιση εξουσίας για την οποία είναι υπόλογος ο κ. Σανιδάς είναι πολλαπλή. Αφενός επειδή οικειοποιήθηκε παράνομα το δικαίωμα να αποφανθεί ο ίδιος σχετικά με την νομιμότητα μιας διοικητικής πράξης (διότι ας μην κρυβόμαστε, με απόφαση ισοδυναμεί η "γνωμοδότηση" του και εν πλήρη επιγνώσει ως τέτοια την εξέδωσε) και με τον τρόπο αυτό παραβίασε τις σαφείς διαχωριστικές γραμμές που έχει θεσπίσει ο συντακτικός νομοθέτης μεταξύ της ποινικής και της διοικητικής δικαιοσύνης. Και αφετέρου διότι, εν τοις πράγμασι, και κατά παράβαση κάθε έννοιας αρμοδιότητας, εξέδωσε λάθρα μια οιονεί διοικητική πράξη, με την οποία κατ΄ ουσίαν διέταξε την (σε κάθε περίπτωση προθυμότατη) ελληνική αστυνομία να θέσει σε λειτουργία το επίμαχο σύστημα παρακολούθησης των δημοσίων χώρων.

Είναι φανερό ότι ο περί ου ο λόγος ανώτατος δικαστής αποφάσισε να εγκαταλείψει το πεδίο της αρμοδιότητας του και να παίξει το παιχνίδι της κυβέρνησης διασχίζοντας πλησίστιος τον ποταμό προς στην όχθη της πολιτικής. Το παιχνίδι μιας κυβέρνησης που αφού πέρασε μια "γονιμη" 5ετια στην αντιπολίτευση, ζητώντας με φανατική επιμονή την ίδρυση δεκάδων ανεξάρτητων αρχών με αρμοδιότητες επί παντός επιστητού, τώρα προσπαθεί για ιδιοτελείς λόγους να τις καταργήσει. Μια και θεωρεί πλέον ότι αποτελούν ανάχωμα στην καθεστωτική της λογική.

Ο κ. Σανιδάς δεν ενήργησε ως δικαστής. Απλά, ως αναλώσιμος εντολοδόχος της εκτελεστικής εξουσίας, έθεσε το υψηλό κύρος της περίζηλης θέσης του, -κύρος που ανήκει περισσότερο στον θεσμό που εκπροσωπεί και πολύ λιγότερο στον πρόσωπο του-, στην υπηρεσία της φθηνής πολιτικής. Και απευθύνθηκε ως κοινός δημαγωγός στους ανυποψίαστους αφελείς πολίτες που φοβούνται για την ασφάλεια του αυτοκινήτου τους. Χωρίς να αντιλαμβάνονται οι δυστυχείς ότι ο μόνος τρόπος που μπορεί να εξασφαλίσει αποτελεσματικά τον ήσυχο ύπνο των ανίσχυρων δεν είναι άλλος από αυτήν την ίδια την περιφρούρηση των θεσμών και της νομιμότητας.

Tweet

-Η λαγνεία των (ανύπαρκτων) θεσμών ή άλλως η παπαρολογία των κατά τεκμήριο ειδικών

Είπα να γράψω κάτι σχετικά με τις δηλώσεις Του για τον "νέο" εκλογικό νόμο αλλά μετά είδα την φωτογραφία Του και είπα άσε, Τον τιμωρώ αλλιώτικα. Θα βάλω μόνο την ευειδή μορφή Του.

Τέλος πάντων όμως. Παρασύρομαι.

Τι δήλωσε λοιπόν ο Υπουργός;

"Ήμασταν θεσμικώς συνεπείς" είπε, "Οι αλλαγές γίνονται στην αρχή της τετραετίας, όπως πάγια υποστηρίζουν εδώ και πολλά χρόνια" (από το ΒΗΜΑ της 20ης Νοεμβρίου)

Συγγνώμη, αλλά ποιοί είναι αυτοί οι θεσμοί που έχουν σχέση με το δικαίωμα της Βουλής να ψηφίζει όποτε της κατέβει νέους εκλογικούς νόμους; Και τι ακριβώς προβλέπουν; Υπάρχει στην έννομη τάξη μας ειδική διάταξη που ορίζει χρονικούς περιορισμούς για την θέσπιση νόμων, όταν αυτοί αφορούν σε τροποποιήσεις εκλογικών συστημάτων; Διάταξη που επιβάλλει την κατάθεση των νόμων αυτών στην αρχή, στην μέση ή στο τέλος της κάθε τετραετίας;

Μήπως τελικά ο διαπρεπής μας διοικητολόγος, παρασυρόμενος προφανώς από την ασυγκράτητη θεσμολαγνεία του, μπερδεύει τους θεσμούς με την πολιτική δεοντολογία; Πολύ πιθανόν. Με τόσες δουλειές και αρμοδιότητες άλλωστε δεν είναι δύσκολο να τα χάνει κανείς πότε πότε.

Και πάλι όμως, γιατί τόση κουβέντα και τόσος κομπασμός κάθε φορά για τους θεσμούς; Δεν είναι αυτονόητη η τήρηση τους; Αποτελεί περίπτωση υπέρβασης καθήκοντος η υποταγή των πολιτικών και των πολιτών σε αυτούς; Εξαίρεση σπάνια και μοναδική; Εξαίρεση τέτοια που να αποτελεί λόγο για απονομές ξεχωριστών αυτοεπαίνων;

Τίποτε από όλα αυτά. Μόνο που είναι φανερό ότι ο κ. καθηγητής αισθάνεται άβολα κάθε φορά που αναλαμβάνει να κάνει ακόμη μια ματσαγκονιά προς την κατεύθυνση της πλήρους επιβολής του γαλάζιου καθεστωτισμού. Και τότε επιστρατεύει αυτό για το οποίο οι φουκαράδες τηλεθεατές, και οι ακόμη πιο φουκαράδες βουλευτές, τον θεωρούν ειδικό. Τους υπαρκτούς ή ανύπαρκτους νόμους, τα κακογραμμένα συντάγματα των βασικών μετόχων και τους ala cart φαντασιακούς θεσμούς μας. Που για να τα ξετρυπώσεις όλα αυτά και να βρείς τι κάθε φορά ισχύει πρέπει να συνδυάσεις καμιά σαρανταριά δυσνόητους νόμους της πυρκαγιάς, -που ο ένας τροποποιεί τον άλλον-, καμιά κατοσταριά διάτρητα προεδρικά διατάγματα και άλλες τόσες υπουργικές αποφάσεις και καμιά διακοσαριά κρυμμένες σε άσχετα νομοσχέδια (και άρα ευθέως αντισυνταγματικές) νυχτερινές τροπολογίες.

Πολύπλοκα πράγματα δηλαδή. Και περισσότερο πολύπλοκα όταν βγαίνουν από το στόμα του σοφού ακαδημαϊκού, που παρεμπιπτόντως, και προσωρινά μόνον, εγκατέλειψε την λατρεία των μουσών για να ασχοληθεί με την επανίδρυση του κράτους. Τεκμήριο νομιμότητας λέγεται αυτό στο διοικητικό δίκαιο, ας μας επιτραπεί ο διασταλτικός παραλληλισμός. Το ποιός δικαιούται η δεν δικαιούται να ομιλεί (ή να γνωρίζει, στην περίπωση μας) που έλεγε και ο μακαρίτης ο Κουτσόγιωργας.

Ασφαλώς στην ίδια μάχη επιστρατεύονται και οι κενές πληροφοριακού περιεχομένου ταυτολογίες και οι παπαρολογίες. Είναι ωραίο πράγμα άλλωστε η παπαρολογία. Argumentum ad ignoradiam που έλεγαν και οι λατίνοι. Επίκληση στην άγνοια. Λογική πλάνη που προκύπτει από την εκφορά "επιχειρήματος" που είναι άσχετο με αυτό που θέλουμε να υποστηρίξουμε. Ποιός όμως τολμάει να αποκαλέσει άσχετο έναν κοτζάμ καθηγητή; Και μάλιστα ελληνικού πανεπιστημίου.

Tweet

-Στην σκιά των Ζωνιανών ...

... η άοπλη εγκληματικότητα βασιλεύει.

Τα γεγονότα στα Ζωνιανά μπορούν να προσεγγισθούν με πολλούς τρόπους.

1. Απίστευτα πράγματα. Συμβαίνουν στην Ελλάδα; Η αιφνιδιασμένη προσέγγιση.
   
2. Ο νόμος και η τάξη θα επιβληθούν. Η αστυνομική προσέγγιση
3. Η πολιτεία θα πάρει όλα τα απαραίτητα μέτρα κι έχουν ήδη δοθεί οι σχετικές εντολές. Η υπουργική προσέγγιση.
4. Χρόνια τώρα δεν έχουν σχολείο τα Ζωνιανά. Η τηλεοπτικολαϊκιστική προσέγγιση.
5. Μόνο με τα όπλα μπορεί η επαρχία να κεντρίσει και να προκαλέσει το ενδιαφέρον του κράτους των Αθηνών. Η προσέγγιση του αδικημένου Έλληνα.
6. Σε λίγο καιρό όλα θα είναι πάλι όπως πριν, σ’ αυτόν τον τόπο τίποτα δεν αλλάζει. Η αδρανής προσέγγιση.
7. Κάθε μέρα σκοτώνονται από τροχαία, από καρδιακά, από το τσιγάρο, από τα ναρκωτικά, από ιατρικές υπερβολές, δεκάδες Έλληνες. Τι κάνει το κράτος; Η γενική προσέγγιση.

Όλες οι παραπάνω απόψεις όντως κυκλοφορούν κι έχουν ακουστεί.

Με όποιο τρόπο κι αν το δει κανείς, εκείνο που διαπιστώνει είναι ένα.

Η νομιμότητα δεν αποτελεί αυτονόητη βάση δράσης του κράτους και των λειτουργών του.

Δεν αποτελεί σταθερή βάση στη σκέψη των πολιτικών.

Εν τέλει οι νόμοι δεν μας απασχολούν.

Δεν τους φοβόμαστε, είναι σαν να μην υπάρχουν παρά μόνο για κάποιους ανυπεράσπιστους φουκαράδες.

Αποτέλεσμα; Συχνές διαπιστώσεις για αύξηση της εγκληματικότητας. Ποίας εγκληματικότητας όμως; Της ένοπλης. Αυτής που προσφέρει πλούσιο κι εντυπωσιακό τηλεοπτικό θέαμα.

Και η άλλη εγκληματικότητα; Η άοπλη; Αυτή ζει και βασιλεύει ως μαύρη εργασία, χρηματισμός, λεηλασία δημόσιου χρήματος, οικογενειοκρατία, αδιαφανέστατες προμήθειες, λαθρεμπόριο καυσίμων και πολλά πολλά άλλα.

Νομιμοποιείται δε καθημερινά δια πράξεων και παραλείψεων των σοβαροφανών αρμοδίων.

Από μεγάλα λόγια αναστατωμένων υπουργών είμαστε χορτάτοι. Από συγκεκριμένες διοικητικές και νομοθετικές δράσεις για την αντιμετώπιση της παραμένουμε πεινασμένοι.

Tweet

-Δωροδοκία με .... δεοντολογία

Η παρανομία βαφτίσθηκε «κώδικας δεοντολογίας» με νονό τον «επανιδρυτή» του ΕΣΥ υπουργό Υγείας κ.λ.π. , Δ. Αβραμόπουλο.

Αποκτήσαμε και "κώδικα δεοντολογίας" για τις απροκάλυπτες δωροδοκίες των γιατρών. Ο Σύνδεσμος Φαρμακευτικών Επιχειρήσεων Ελλάδας «τακτοποιεί» τα του οίκου του και προσδιορίζει τα όρια των δωροδοκιών. Μάλιστα παρουσίασε τον "κώδικα" του σε μεγαλειώδη εκδήλωση με την παρουσία του Υπουργού Υγείας εκλαμπρότατου κ. Δ. Αβραμόπουλου.

Αξιοθαύμαστη προσπάθεια. Η ιδιωτική πρωτοβουλία νομοθετεί και ο υπουργός χειροκροτεί. Αυτό κι αν είναι μεταρρύθμιση.

Ο επανιδρυτής υπουργός, είτε αγνοεί παντελώς τους νόμους τους οποίους υποτίθεται ότι υπηρετεί , είτε τους έχει γραμμένους κανονικά και ενεργεί ως εξέχον μέλος της συμμορίας που λυμαίνεται τα οικονομικά των ασφαλιστικών ταμείων με όπλο την ανεξέλεγκτη καθοδηγούμενη συνταγογράφηση.

Είναι απολύτως βέβαιο ότι για το θέμα των «δώρων» που οι φαρμακευτικές εταιρείες προσφέρουν αφειδώς στους συνεργαζόμενους γιατρούς, υπάρχει πλήρες, σαφές και επαρκές νομικό οπλοστάσιο. Μπροστά του όμως ορθώνεται το ισχυρό τείχος της επανιδρυτικής νοοτροπίας με κεντρικό σύνθημα : «ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΡΓΑΣΙΑ », συνοδευόμενο από το γνωστό παρασύνθημα « ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ».

Σε οποιαδήποτε αξιοπρεπή δημοκρατική χώρα, η απόλυτη και προκλητική προτροπή κι επιδοκιμασία υπουργού σε πολίτες και επιχειρηματίες που παρανομούν, όπως έπραξε ο επανιδρυτής υπουργός με την λαμπρή του παρουσία στην εκδήλωση του Συνδέσμου Φαρμακευτικών Επιχειρήσεων Ελλάδος, θα οδηγούσε σε άμεσα μέτρα και αποπομπή του.

Στην πατρίδα μας το γεγονός θεωρείται ως φαίνεται ασήμαντο ακόμη και από την κεφαλή της κυβέρνησης.

Δεν είναι όμως ασήμαντα τα εκατομμύρια ευρώ εθνικής περιουσίας που αρπάζουν οι «δεοντολόγοι» από τα ασφαλιστικά μας ταμεία.

Το τεράστιο πρόβλημα της αιμορραγίας των ασφαλιστικών ταμείων – όπως και πολλά άλλα – απαιτεί άμεση εφαρμογή των νόμων. Ιδού πεδίο δόξης για τους συνδικαλιστές και τους πάσης φύσης και απόχρωσης αγωνιστές των λαϊκών συμφερόντων.

Tweet