.
Μετά την Τσεχία, δύο ακόμη Κράτη Μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Λετονία και η Εσθονία, υπέγραψαν με τις ΗΠΑ ειδικές μονομερείς συμφωνίες για την είσοδό τους στο πρόγραμμα visa waiver. Με την έναρξη ισχύος των συμφωνιών αυτών οι ευτυχείς Τσέχοι και οι ακόμη ευτυχέστεροι Λετονοί και Εσθονοί θα μπορούν πλέον να επισκέπτονται την γη της επαγγελίας τους χωρίς να υφίστανται την εμφανή εξευτελιστική διαδικασία που απαιτεί η έγκριση τους από τα κατά τόπους προξενεία που διατηρεί στις απομακρυσμένες επαρχίες της η υπερδύναμη. Θα υφίστανται βέβαια τον κρυφό εξευτελισμό, με την παραχώρηση στις αμερικάνικες υπηρεσίες ασφαλείας και των πιο ευαίσθητων προσωπικών τους δεδομένων, αλλά αυτό είναι κάτι που δεν φαίνεται να τους ενοχλεί. Όπως δεν τους ενοχλεί καθόλου και το γεγονός ότι με την δουλόφρονα στάση τους υπονομεύουν ανοικτά και απροκάλυπτα την συνοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στα όργανα της οποίας είχαν αυτοβούλως εκχωρήσει την αρμοδιότητα χειρισμού αυτής της υπόθεσης.
Μετά τις τρεις αυτές επαρχίες είναι βέβαιο ότι η υπερήφανη χώρα μας θα είναι η επόμενη μικροευρωπαία που θα ακολουθήσει ασμένως, υπογράφοντας το δικό της σύμφωνο υποτέλειας με τις ΗΠΑ.
Ας σημειωθεί ότι η περιφρόνηση προς τα όργανα της Ε.Ε., -που υποτίθεται πως εμείς οι ίδιοι έχουμε ιδρύσει και εξουσιοδοτήσει για τον χειρισμό των υποθέσεων μας-, και η de facto κατάργηση τους δεν συντελείται με την υπογραφή των όποιων συμφωνιών. Αντίθετα έχει ήδη συντελεσθεί από την πρώτη στιγμή της έναρξης των επίσημων συνομιλιών, δεδομένου ότι, όπως τονίσαμε παραπάνω, ο μόνος φορέας που διαθέτει την δυνατότητα να εκπροσωπεί τους 27 για το ζήτημα αυτό είναι η Commission.
Και η Commission; Αλήθεια, τι κάνει η Commission;
Όπως διαβάζουμε στον ημερήσιο τύπο ο επίτροπος Φρατίνι αναλίσκεται ανοήτως σε συστάσεις και εκκλήσεις προς τα Κράτη Μέλη για τήρηση κοινής στάσης. Και όταν εκνευρίζεται λιγάκι παραπάνω απειλεί τις χώρες αποστάτες με παραπομπή τους στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Πολύ φασαρία δηλαδή για το τίποτε.
Ο επίτροπος Φρατίνι όμως, όπως και τα περισσότερα καλοπληρωμένα μέλη της Επιτροπής, ξεχνά κάτι πολύ βασικό. Κάτι που δεν θα έπρεπε να αγνοεί κάθε ένας που αναλαμβάνει την ευθύνη να στέκεται ψηλά, να επιβλέπει την εφαρμογή των νόμων και να κυβερνά. Ξεχνά λοιπόν ότι η αίσθηση της καθολικής και ισότιμης επιβολής είναι η βασικότερη προϋπόθεση για την συναίνεση του διοικουμένου στην εφαρμογή ενός κανόνα δικαίου.
Ο κ. Φρατίνι φαίνεται να αγνοεί ότι πριν από αρκετά χρόνια μια ομάδα χωρών της Ε.Ε. που σύντομα ακολουθήθηκε από μια δεύτερη, απέσπασε από τις ΗΠΑ το προνόμιο της ένταξης σε καθεστώς απαλλαγής από την χορήγηση βίζας. Οι προνομιούχοι εταίροι είχαν τότε αδιαφορήσει παντελώς για το γεγονός ότι κάποιες λιγότερο σημαντικές επαρχίες της Ε.Ε., όπως για παράδειγμα η Ελλάδα, δεν είχαν συμμετάσχει στο κλαμπ των εκλεκτών. Σήμερα, ενώ οι χώρες αυτές διατηρούν το προνόμιο τους στις σχέσεις τους με την υπερδύναμη νουθετούν και απειλούν τις υπόλοιπες και ζητούν τήρηση κοινής στάσης. Ξεχνούν προφανώς ότι η κοινή στάση προϋποθέτει και κοινή πραγματική κατάσταση.
Ασφαλώς η πολιτική της Τσεχίας, των Βαλτικών χωρών και της Ελλάδας στο ζήτημα αυτό δεν είναι η καλύτερη δυνατή. Η αντίδραση όμως των μεγάλων χωρών της Ε.Ε. είναι ακόμη χειρότερη.
Εάν η Γερμανία, η Ιταλία, η Γαλλία ή η Ισπανία ήθελαν να προστατέψουν την ισχύ των κοινοτικών θεσμών και κατ΄ επέκταση την παραγωγική συνοχή της Ένωσης θα μπορούσαν να το κάνουν. Πως; Καταγγέλλοντας τις δικές τους συμφωνίες με την Αμερική και ζητώντας από την Commission να εκκινήσει σε κεντρικό επίπεδο συνομιλίες για την ενιαία βίζα όλων των ΕΥΡΩΠΑΙΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ. Που θα βρίσκονται ΟΛΟΙ στην ίδια πραγματική κατάσταση και θα διεκδικούν, ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ, την ίδια ισότιμη μεταχείριση. Μετά από αυτό ο κ. Φρατίνι θα εδικαιούτο όχι μόνον να νουθετεί και να απειλεί τους Τσέχους, τους Λετονούς ή τους Έλληνες αλλά ακόμη και να τους κηρύσσει τον πόλεμο.
Ποιος λοιπόν είναι αυτός που υπονομεύει περισσότερο το ετοιμόρροπο οικοδόμημα των ονείρων μας;
Πέμπτη, Μαρτίου 13, 2008
-Ο επίτροπος Φρατίνι και οι υποτελείς της υπερδύναμης
Τρίτη, Μαρτίου 11, 2008
-Τι Κιούπκιοϊ τι Βαϊμάρη!
Οι δύο αποφασισμένοι ηγέταιμετά πλήρους στρατιωτικής εξαρτήσεως
Μάλιστα! Εβδομήντα τρεις ολόκληρες Υπουργικές Αποφάσεις απαιτούνται για την εφαρμογή του προς ψήφιση ασφαλιστικού νομοσχεδίου, που κατατέθηκε με διαδικασίες κατεπείγοντος σήμερα στην βουλή των Ελλήνων.
Επειδή μου είναι αδύνατον να φαντασθώ ότι η κυβέρνηση Καραμανλή ρέπει προς τον αυταρχισμό, (είτε προς την αφόρητη προχειρότητα - πάρτε το όπως θέλετε), δεν μπορώ παρά να σκεφθώ ότι η απεριόριστη επέκταση των εξουσιών της εκτελεστικής εξουσίας στην νομοθετική σφαίρα, -επέκταση που το ίδιο το κοινοβούλιο θα ψηφίσει απεκδυόμενο αυτοβούλως των αρμοδιοτήτων του-, είναι το ανώτερο εξελικτικό στάδιο της μετα - Κιουπκιολίδικης δημοκρατίας. Ή άλλως της δημοκρατίας των διαταγμάτων των φωτισμένων.
Πολλοί θα θυμηθούν ότι το άρθρο 48 του Συντάγματος της Βαϊμάρης, που θέσπιζε υπέρ του αρχηγού του κράτους τις ευρύτατες εξουσίες "εκτάκτου ανάγκης" και τις απεριόριστες δυνατότητες να "εκδίδει τις ρυθμίσεις και τις εκτελεστικές διατάξεις που είναι απαραίτητες για την εφαρμογή των νόμων", ήταν αυτό που οδήγησε τελικά στην διάβρωση των θεσμών της ομώνυμης δημοκρατίας και στην άνοδο των Ναζί στην εξουσία.
Άστοχα όμως. Γιατί δεν θα λάβουν υπόψη τους ότι η ατυχής Γερμανία του μεσοπολέμου δεν διέθετε το ασύλληπτων διαστάσεων πολιτικό κεφάλαιο ενός Κώστα Καραμανλή. Αλλά ούτε και το σπινθηροβόλο πνεύμα μίας Φάνης Πάλλη Πετραλιά, που μια ευτυχής συγκυρία την έφερε την περίοδο αυτή στο τιμόνι του επικινδύνως κλυδωνιζόμενου ασφαλιστικού μας σκάφους. Έναν ξεκούτη γέρο καραβανά, τον Χιντενμπουργκ, είχαν οι δυστυχείς και το πληρώσαν ακριβά. Ας πρόσεχαν.
Βέβαια, για να σοβαρευτούμε λίγο, οι εβδομήντα και βάλε υπουργικές αποφάσεις που υποτίθεται ότι θα θέσουν στο μέλλον σε κίνηση την μηχανή του νόμου μπορεί θαυμάσια να αποτελέσουν και το ιδανικό προκάλυμμα της μη εφαρμογής του. Πως; Μα με την μη έκδοση τους. Έτσι θα έχουμε πετύχει με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Από την μια θα έχουμε περάσει στην ιστορία ως δήθεν μου μείζονες μεταρρυθμιστές. Και από την άλλη, την πραγματική, θα έχουμε αφήσει το πτώμα στο υπόγειο να σαπίζει, και θα την έχουμε κάνει με ελαφρά πηδηματάκια χωρίς να στενοχωρήσουμε κανένα. As usual.
Τελικά δεν υπάρχει αμφιβολία. Ο Θεός ηγάπησε μεγάλως την Ελλάδα.
Παρασκευή, Μαρτίου 07, 2008
-Όταν ψηφίζουν και οι μαϊμούδες χρειάζονται οι μεταρρυθμίσεις
Κάπου εκεί στο μακρυνό 2004, στις μέρες της ευφορίας που σκόρπιζε στην χώρα η είσοδός της στην λαμπρή περίοδο της Νέας Διακυβέρνησης, ο ίδιος ο πρωθυπουργός, -ο ίδιος ο ΜΤ*-, είχε προσωπικά εξαγγείλει την καθιέρωση της Κάρτας Αναπηρίας. Στο πλαίσιο της μεγάλης αυτής και καινοτόμου μεταρρυθμιστικής τομής, -έτσι μας είχε πει τότε εμφατικά ο καταλληλότατος-, επρόκειτο να επανεξετασθούν με αυστηρότατα κριτήρια μηδενικής ανοχής τόσο οι πολυάριθμοι ανάπηροι μαϊμούδες όσο και οι διαβόητες επιτροπές του στοργικού κράτους που εξέδιδαν προς όφελος των αλητηρίων κηφήνων τα επαίσχυντα και παράνομα ιατρικά πιστοποιητικά και τις ψευδείς γνωμοδοτήσεις αναπηρίας. Η εξαγγελία επαναλήφθηκε 2-3 φορές ακόμη προς τέρψιν των αφελών και μετά ξεχάστηκε και μπήκε στο παραφορτωμένο αρχείο σαν πολλές πολλές άλλες.
Από την λήθη και την παχιά σκόνη την ξέθαψε μόλις πριν από 2-3 μήνες ο εξοχότατος και εκλαμπρότατος υπουργός Αβραμόπουλος, που πρέπει την βδομάδα εκείνη να είχε ξεμείνει από άλλες μείζονες μεταρρυθμιστικές προτάσεις. Την έπιασε όμως από την ουρά και του ξέφυγε η μισή. Αλλιώς δεν εξηγείται το γεγονός ότι δεν αναφέρθηκε διόλου στο μέρος της που αφορούσε στην επανεξέταση του καθεστώτος των παράνομων συντάξεων. Βλέπετε οι συνταξιούχοι μαϊμούδες ψηφίζουν και είναι πολλοί οι άτιμοι. Και στον άμεσα ορατό ορίζοντα υπάρχουν 2-3 κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις, άλλες προγραμματισμένες και άλλες έκτακτες.
Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Για τον απλούστατο λόγο ότι οι παράνομες αναπηρικές συντάξεις αποτελούν μία από τις σημαντικότατες πηγές δημιουργίας παράλογων ελλειμμάτων στο ασφαλιστικό σύστημα. Επιπλέον, και αυτό δεν είναι λιγότερο σημαντικό, η ύπαρξη τους συνιστά μια πελώρια αδικία που συντελείται από τους λίγους ξύπνιους και τους διεφθαρμένους συμμάχους τους στον κρατικό μηχανισμό σε βάρος των νοματαγών πολιτών. Και ειδικότερα σε βάρος εκείνων των δυστυχών που προσπαθούν να ζήσουν με συντάξεις πείνας, μετά από μια ζωή σκληρής δουλειάς και μόχθου.
Δεν θα ήταν λοιπόν πολύ φυσικό η παράμετρος αυτή να απασχολεί έντονα την κυβέρνηση την στιγμή που βρίσκεται στην κορύφωση της δήθεν προσπάθειας της για την επίλυση του ασφαλιστικού συστήματος;
Και η εκτεταμένη εισφοροδιαφυγή;
Και οι πέρα από κάθε λογικό όριο εξωφρενικές δαπάνες των ταμείων για άχρηστα φάρμακα και στημένες πανάκριβες ιατρικές εξετάσεις; Που γίνονται κάτω από τα μάτια του αδιάφορου κράτους και των ακόμη πιο αδιάφορων ηγετών του, μέσα σε ένα περιβάλλον απροκάλυπτων και εκτεταμένων δωροδοκιών, φορολογικών παραβάσεων και κυκλοφορίας μαύρου χρήματος.
Θα περίμενε κανείς ότι ένας συνετός νοικοκύρης, ένας σοβαρός οικογενειάρχης, πριν αρχίσει να στερεί από την οικογένεια του το ψωμί και τα φασόλια θα κοιτούσε μήπως και του ξεφεύγουν περισσότερα από όσα θα ήταν λογικό στο φουαγκρά και στο χαβιάρι. Για την κυβέρνηση όμως των μεγάλων μεταρρυθμίσεων, των δημοσκοπήσεων, των κολλητών και των κουμπάρων αυτά είναι λεπτομέρειες και ψιλά γράμματα.
Το δόγμα είναι ένα. Η κλοπή είναι δεδομένη. Δεν πειράζουμε τους κλέφτες είτε γιατί δεν θέλουμε είτε γιατί δεν μπορούμε. Όποιος είναι μάγκας ας κλέψει όσο μπορεί. Οι υπόλοιποι θα τα βγάλουν πέρα με ότι περισσέψει. Και βλέποντας και κάνοντας. Η λογική της "μεταρρύθμισης" είναι ακριβώς αυτή.
Σε 1-2 εβδομάδες 151 σοβαροφανείς ευνούχοι με εξασφαλισμένα γηρατειά και ένας παρεξηγημένος άλτης, -που πληρώνει ο δυστυχής προσωρινά το τίμημα της προθυμίας του να φανεί χρήσιμος στους καλούς αλλά, φευ, αχάριστους φίλους του-, θα ψηφίσουν το εμπνευσμένο νομοσχέδιο της Φάνης και του ΜΤ*, που όσο νάναι κάτι ξέρουν από ανασφάλεια και μεροκάματο. Οι υπόλοιποι 148 απλά θα κοιτούν απορημένοι και αμήχανοι μη αντιλαμβανόμενοι τι ακριβώς συμβαίνει και τι ακριβώς θα αποσύρουν όταν έρθουν στην εξουσία (όπως διακήρυξαν από συνήθεια ως σκύλοι του Pavlov οι εξίσου αμήχανοι ηγέτες τους).
*ΜΤ=Μεγάλος Τιμονιέρης
Τρίτη, Μαρτίου 04, 2008
-Από μικρό και από ... ... υπουργό, μαθαίνεις την αλήθεια
Μάλιστα λοιπόν! Που την είδατε την κρίση; Δεν έχετε αντιληφθεί ότι η κυβέρνηση Καραμανλή βρίσκεται σε ουδέτερη, σε μη πολιτική περίοδο; Γιατί την παρενοχλείτε; Και γιατί προβάλλετε παράλογες (και πιθανόν παράνομες) απαιτήσεις;
Διότι, όπως πολύ ορθά εξήγησε ο κ. υπουργός, πολιτική είναι η διαδικασία υφαρπαγής της ψήφου των αφελών. Όλα τα υπόλοιπα, οι διορισμοί των κολλητών σε Γενικές Γραμματείες, οι αγοραπωλησίες λιμανιών, οι ασφαλιστικές "μεταρρυθμίσεις", οι καταθέσεις veto, η διαχείριση της δημόσιας περιουσίας, είναι αμιγώς προσωπικές υποθέσεις "μη πολιτικού περιεχομένου".
Πράγματι! Έχει δίκαιο ο κ. Βουλγαράκης!
Γι΄αυτό την επόμενη φορά που κάποιος κακοήθης επιχειρήσει να ασκήσει κριτική στις δραστηριότητες των κ. υπουργών (δεν λέμε στο κυβερνητικό έργο - είπαμε και θα το ξαναπούμε, βρισκόμαστε σε "μη πολιτική περίοδο") καλό θα ήτανε να ζητηθεί προσωπικά από τον κ. Καραμανλή, (δια του κ. Αγγέλου ασφαλώς), η άμεση παρέμβαση της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων.
Είναι προφανές ότι αυτό το κακό με τον κάθε κουτσομπόλη που νομίζει ότι μπορεί να βάζει ατιμώρητος την μύτη του σε ξένες υποθέσεις δεν μπορεί να συνεχισθεί. Διαταράσσεται η Συνταγματική Τάξη, όπως θα έλεγε και ο μέχρι δακρύων ευαίσθητος στα ζητήματα αυτά καθηγητής Παυλόπουλος. Αναιρείται το Κράτος Δικαίου. Και αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να επιτραπεί.
Δευτέρα, Μαρτίου 03, 2008
-Ο 6.352ος κρίσιμος στοχασμός για το τεράστιο πρόβλημα των μπλόγκς
(Από σημερινό δημοσίευμα που επελέγη όλως τυχαίως και, εάν δεν κάνω λάθος, είναι το 6.352ο πόνημα των τελευταίων δέκα ημερών σχετικά με το κρισιμότερο την στιγμή αυτή πρόβλημα της χώρας. Το τεράστιο ζήτημα των μπλόγκς)Η καταιγίδα της ανούσιας και ανόητης μπλογκολογίας που έχει ενσκήψει προσφάτως, και εμπλουτίζει την εικόνα της φτηνής επαρχιακής εμποροπανήγυρης που παρουσιάζει η δημόσια ζωή της χώρας, δεν εννοεί να σταματήσει. Η διαρκής εκπομπή του λευκού θορύβου, που υπό το ένδυμα των σοβαροφανών και δήθεν βαθυστόχαστων αναλύσεων καταλαμβάνει τις σελίδες του ημερήσιου τύπου και των τηλεοπτικών παραθύρων, συνεχίζεται αδιατάρακτη.
Πίσω από το φαινόμενο αυτό δεν κρύβεται καμία απολύτως σκοπιμότητα. Έχουμε απλά να κάνουμε με την προφανή επαγγελματική ανεπάρκεια των ανθρώπων της εγχώριας ενημέρωσης. Με την ορατή ακόμη και δια γυμνού οφθαλμού αδυναμία τους να διακρίνουν, μέσα στην απέραντη θάλασσα της πληροφορίας, το σημαντικό από το ασήμαντο και το άξιο λόγου από το ευτελές, να το σχηματοποιήσουν σε δημοσιογραφικό λόγο και να το μεταφέρουν με αντικειμενικό, απλό και κατανοητό τρόπο στο κοινό. Στο μεταξύ:
-Το έλλειμμα του ισοζυγίου πληρωμών σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο. Η ανταγωνιστικότητα της χώρας καταρρέει. Ότι ήταν να πουληθεί από την δημόσια περιουσία σχεδόν πουλήθηκε. Απέμεινε η γη και οι κουτσές μας υποδομές. Οι Έλληνες γίνονται καθημερινά φτωχότεροι. Το μέλλον προδιαγράφεται σκοτεινό.
-Η ασύλληπτων διαστάσεων διαφθορά στις προμήθειες των νοσοκομείων και στην αγορά του φαρμάκου υποθηκεύουν το μέλλον του εθνικού συστήματος υγείας και δυναμιτίζουν κάθε προοπτική ρεαλιστικής λύσης του ασφαλιστικού συστήματος. Η αποπληρωμή των κολοσσιαίων χρεών, που συνεχίζουν να αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, στερεί από πολύτιμους πόρους άλλους ζωτικούς τομείς κοινωνικής πολιτικής και απαιτεί κάθε φορά θυσίες. Θυσίες όμως παράλογες.
-Το επίπεδο μηχανοργάνωσης του δημόσιου τομέα καθιστά πλέον απαγορευτική την παροχή αποδεκτών για τα σημερινά δεδομένα υπηρεσιών προς τους πολίτες και περιορίζει σημαντικά τις δυνατότητες ελέγχου της απόδοσης της κρατικής μηχανής. Η συστηματική αδράνεια των αρμοδίων στον τομέα έχει αυτό ακριβώς ως κίνητρο. Την αδυναμία ελέγχου. Την συνέχιση της σκοτεινής διαχείρισης. Η κατά καιρούς δραστηριότητα που παρατηρείται στον τομέα είναι στάχτη στα μάτια και συνήθως έχει ως μοναδικό αποτέλεσμα τον παράνομο πλουτισμό όσων κινούν τις διαδικασίες.
-Το περιβάλλον (η κύρια πηγή πλούτου αυτής της χώρας, όπως πολλοί αυτάρεσκα υποστηρίζουν) υποβαθμίζεται και καταστρέφεται καθημερινά, όχι από πλουτοφόρες βιομηχανικές δραστηριότητες, (μακάρι να ήταν έτσι - θα υπήρχε τουλάχιστον μια ανταπόδοση), αλλά από την σκανδαλώδη ανεπάρκεια του κρατικού μηχανισμού να εφαρμόσει στοιχειωδώς τον νόμο και να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της στα μικρά και καθημερινά.
Θα μπορούσε να απαριθμήσει κανείς δυο-τρεις δεκάδες ακόμη πραγματικά προβλήματα, από αυτά που θα έπρεπε λογικά να βρίσκονται στον πυρήνα της καθημερινής στόχευσης των μέσων ενημέρωσης και συνακόλουθα να διεκδικούν το μεγαλύτερο μέρος του ενδιαφέροντος των πολιτών και του δημόσιου διαλόγου.
Κανένα από τα θέματα αυτά όμως δεν μπορεί να βρει διέξοδο έξω από τις ειδικές στήλες των εφημερίδων, όπου περιστασιακά φιλοξενείται. Να περιγραφεί με απλή και κατανοητή γλώσσα. Και να αναλυθεί με τρόπο που να δείχνει ότι δεν είναι είδηση και πρόβλημα που απευθύνεται σε λίγους ειδικούς και ρέκτες, αλλά, αντίθετα ζήτημα που αγγίζει και αφορά ουσιωδώς τον κάθε Έλληνα πολίτη. Ζήτημα με τεράστια και καθοριστική επίδρασή στην καθημερινότητα, στην ποιότητα ζωής και εν τέλει στο μέλλον αυτής της χώρας.
Οι θεωρίες συνωμοσίας που αφθονούν σε αυτόν τον τόπο μιλούν με ελαφρότητα για τις υπόγειες σκοπιμότητες ενός κατευθυνόμενου συστήματος ενημέρωσης. Μακάρι να ήταν έτσι. Γιατί τότε θα είχαμε να κάνουμε με έναν εχθρό που θα μπορούσε να πολεμηθεί.
Δυστυχώς όμως οι πραγματικές αιτίες δεν είναι άλλες από την άγνοια και την ανεπάρκεια. Στο περιβάλλον των ΜΜΕ ισχύει, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ότι ακριβώς και στους υπόλοιπους τομείς δραστηριότητας αυτής της χώρας. Ένας συνωστισμός ανεύθυνων μετριοτήτων που ασχολείται και προβάλλει και αναλύει με τον μόνο τρόπο που γνωρίζει και μπορεί. Τον τρόπο της ευτέλειας και της προχειρότητας. Ένας επαγγελματικός μικρόκοσμος που αγωνιά καθημερινά να συγκεντρώσει στο χαρτί τις 400-500 λέξεις που ορίζει το συμβόλαιο του ή να γεμίσει τα 20-30 λεπτά του ραδιοφωνικού ή τηλεοπτικού του χρόνου. Και το κάνει με την αίσθηση προτεραιοτήτων που του επιτρέπει η κακή του παιδεία, η ανεπαρκής του συγκρότηση και οι πτωχοί αντιληπτικοί του μηχανισμοί. Βαφτίζοντας το ασήμαντο σημαντικό και παρουσιάζοντας το ευτελές σαν σπουδαίο. Αντιγράφοντας και ανακυκλώνοντας την φτήνια.
Στο μεταξύ η χώρα κατρακυλάει στην κατηφόρα ως χαλκός ηχών. Όπως οι άδειοι τενεκέδες, για τους οποίους τόσο παραστατικά μας μίλησε πριν από λίγες μέρες ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.
Παρασκευή, Φεβρουαρίου 29, 2008
-Υπομονή Μάρκο! Κουράγιο κ. Αντρούλα μας!
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η σφοδρή λαχτάρα για κοινωνική προσφορά είναι ζήτημα που ρυθμίζεται αμιγώς σε γενετικό επίπεδο.
Διαφορετικά θα ήταν δύσκολο να εξηγηθεί το γεγονός ότι κάποιες δύσμοιρες οικογένειες είναι αιώνια καταδικασμένες, -αυτές οι ίδιες πάντα-, να θυσιάζουν τα καλύτερα παιδιά τους στον βωμό της άοκνης υπηρεσίας του αμέριμνου και αχάριστου κοινωνικού συνόλου.
Βαρύ το φορτίο και αμείλικτη η φύση, που εκφράζεται μέσα από τους πολύπλοκους σχηματισμούς των γονιδίων.
Κουράγιο Μάρκο. Κουράγιο Αντρούλα. Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από το πεπρωμένο του.
Σφίξτε τα δόντια και ανεβείτε τον Γολγοθά που σας όρισε η μοίρα. Και να ξέρετε ότι ανάμεσα στους συμπολίτες σας υπάρχουν κάποιοι, έστω και λίγοι, που γνωρίζουν το δράμα σας, αναγνωρίζουν την θυσία σας και προσεύχονται θερμά για σας.
Τετάρτη, Φεβρουαρίου 27, 2008
-Μελαγχολικές συγκρίσεις
Ο λόγος είναι σχεδόν ποιητικός. Διότι, βλέπετε, στις σοβαρές χώρες, οι ανώτατοι (εν προκειμένω οι ανώτατοι είναι δικαστές - αλλά θα μπορούσε να είναι και κάθε λογής "ανώτατοι") τιμούν τον ρόλο τους και μιλούν όπως αρμόζει στο διευρυμένο πλαίσιο που οριοθετείται από το αξίωμα τους.
Υπό την έννοια αυτή κάνουν σοβαρές και, καμιά φορά, αφηρημένες σταθμίσεις αξιών, πριν απαντήσουν στα ερωτήματα που τους θέτουν οι εντολείς τους. Όπως π.χ. τι αξίζει περισσότερο της προσοχής και προστασίας μας. Η τιμή και η υπόληψη ενός άτυχου πολίτη, που περιστασιακά θα πέσει θύμα κάποιων κακόβουλων συκοφαντών, ή το ελεύθερο φρόνημα μιας ολόκληρης κοινωνίας που τελικά είναι αυτό που γεννά και παράγει και προάγει.
Πέμπτη, Ιανουαρίου 31, 2008
-Η οικτρή αποτυχία της "επικοινωνίας"
Διαβάζω στο "ΕΘΝΟΣ online" ότι σε σχέση με την ανεξαρτητοποίηση του άλτη Κουκοδήμου ο γραμματέας της κεντρικής επιτροπής του πολιτικού οργανισμού των μεγάλων μεταρρυθμίσεων δήλωσε :
"βάσει του καταστατικού του κόμματος αίρονται αυτοδικαίως όλες οι κομματικές ιδιότητες και δράσεις που απέρρεαν από το αξίωμα του".
Παρ΄όλα αυτά είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι το μόνο πράγμα που έκανε ο κ. Λ. Ζαγορίτης όταν άκουσε τα ευχάριστα νέα ήταν να εκπέμψει ένα μακρόσυρτο "ουφ!" προσωρινής ανακούφισης.
Ο άλλος πάλι, ο υπουργός επί του τύπου και των μέσων ενημέρωσης, εδήλωσε:
"Ο βουλευτής Κώστας Κουκοδήμος πήρε την απόφαση του. Η Κυβέρνηση προχωρά αταλάντευτη στην υλοποίηση του έργου της, για το οποίο έλαβε πρόσφατα ισχυρή λαϊκή εντολή".
Φαντασιακό παραλήρημα; Ή καθολική ανεπάρκεια και αυτοεξευτελισμός; Μπροστά σε ένα κοινό που καγχάζει και δεν ελπίζει πλέον στην συνέχεια της παράστασης. Που ξέρει πια οριστικά ότι έχει χάσει τα χρήματα του και παραμένει στην αίθουσα μόνο και μόνο για να απολαύσει την άγρια χαρά του γιουχαϊσματος. Την ηδονή της ακραίας ταπείνωσης του άθλιου θιάσου. Κατά τα λοιπά ο εν λόγω Ρουσόπουλος θεωρείται, -από τον μεγάλο πολιορκημένο του Μεγάρου Μαξίμου-, κάτι σαν μάγος της επικοινωνίας. Ο άνθρωπος που παίζει στις άκρες των χρυσών δακτύλων του τις μυστικές τεχνικές της προπαγάνδας και είναι σε θέση να τον βγάζει κάθε φορά από την δύσκολη θέση.
Ποιος; Αυτός που δεν είναι ικανός να κατανοήσει ότι όταν σε έχουν πάρει χαμπάρι μέχρι και τα μικρά παιδιά, όταν ακόμη και οι πλέον φανατικοί και αφοσιωμένοι οπαδοί σου αδυνατούν να κρύψουν την οργή και την απέχθεια τους, και συνεχίζουν να σε στηρίζουν οδηγούμενοι μόνο από τα ψυχολογικά και υπαρξιακά τους αδιέξοδα, ο καλύτερος τρόπος για να βελτιώσεις κάπως την θέση σου είναι να αρχίσεις να εκπέμπεις που και που και κάποιες, έστω μικρές και ελεγχόμενες, δόσεις αληθείας.
Ακούμε διαρκώς ότι η τέχνη του αποτελεσματικού χειριστή της κοινής γνώμης είναι το επιδέξιο χάϊδεμα των αυτιών των πολιτών. Η κολακεία, η ωραιοποίηση των καταστάσεων, η παρουσίαση ψεύτικων και εξιδανικευμένων εικόνων. Με λίγα λόγια η εφαρμογή της αλάνθαστης αρχής "πες σε κάποιον αυτό που θέλει πολύ να ακούσει και να΄ σαι σίγουρος ότι θα σε αγαπήσει".
Όμως, η ορθή εφαρμογή της αρχής αυτής προϋποθέτει να γνωρίζεις και τι είναι αυτό που έχει ανάγκη σε κάθε δεδομένη στιγμή να ακούσει ο κόσμος. Και εδώ είναι που τα μπερδεύουν λιγάκι οι μαθητευόμενοι μάγοι του μεταρρυθμιστικού καθεστώτος. Γιατί εδώ αρχίζει να φαίνεται η διαφορά μεταξύ αυτών που έμαθαν την "επικοινωνία" ως σύγχρονη τέχνη εξαπάτησης, -με δια αλληλογραφίας μαθήματα σε κάποιο ανοικτό πανεπιστήμιο-, και αυτών που την ασκούν αβίαστα, ως προέκταση της αγαθής τους φύσης, ως αποτέλεσμα του χαρίσματος τους να κοινωνούν, να αγαπούν, να μετέχουν, να εμπνέονται και να εμπνέουν.
Εάν ο κ. Ρουσόπουλος και οι συν αυτώ φθηνοί και ιδιοτελείς δολοπλόκοι ήταν γνήσια "επικοινωνιακοί" και όχι απλώς αυτοδίδακτοι και εμπειρικοί "επικοινωνιολόγοι" της δεκάρας θα είχαν αντιληφθεί ότι στην παρούσα χρονική συγκυρία ο λαός έχει ανάγκη να ακούσει την μια και μόνη βασανιστική αλήθεια. Θέλει να δει τους ταγούς του να ξεγυμνώνονται, να ταπεινώνονται, να παραδέχονται τα βαρύτατα σφάλματα τους, να κάνουν πραγματική αυτοκριτική και να ζητούν συγγνώμη και εξιλέωση. Θέλει ακόμη να ακούσει, όσο παράξενο και αν φαίνεται, κάποιους από αυτούς να του μιλούν σκληρά και για το δικό του βαρύ μερίδιο ευθύνης, για την δική του συμμετοχή στην πορεία αβάσταχτης παρακμής που διανύει ο τόπος. Στην περίπτωση αυτή μπορεί και να τους συγχωρήσει. Μπορεί ακόμη και να τους εμπιστευθεί, ελλείψει άλλων εναλλακτικών επιλογών, και να τους αναθέσει και πάλι το νέο ξεκίνημα. Είναι όμως πράγματα αυτά για επικοινωνιολόγους;
Η συμμετοχή προϋποθέτει αυτοεκτίμηση. Χωρίς αυτήν δεν μπορείς ούτε να δώσεις, αλλά ούτε και να ζητήσεις. Όμως, τα τελευταία αποθέματα αυτοεκτίμησης που διέθεταν οι άνθρωποι σε αυτόν τον τόπο έχουν από καιρό εξαντληθεί. Και για αυτό κανείς πλέον δεν είναι σε θέση να επικοινωνήσει με κανέναν. Το μόνο που μπορούμε είναι να γυρνάμε στην αγορά και να ανταλάσσουμε εχθρικές ματιές, μιλώντας μια ξύλινη γλώσσα. Με την φρίκη της επίγνωσης ότι κανείς δεν μας πιστεύει. Μέχρι να καταρρεύσουμε μέσα στην ανυποληψία μισώντας τους ίδιους μας τους εαυτούς.
-Περί αισθητικής ο λόγος
Δεν μπορώ πραγματικά να αντισταθώ στον πειρασμό να παραθέσω τα δύο σημερινά σχόλια της Πανδώρας, (του "Βήματος" ασφαλώς), σε σχέση αφενός με την δήλωση που έκανε ο προσφάτως αναδειχθείς αστήρ Κουκοδήμος κατά την έξοδο του από το ανακριτικό γραφείο και αφετέρου με το ξύλινο μήνυμα που "εξαπέλυσε" ο επί της παιδείας και θρησκευμάτων υπουργός μας προς την μαθητιώσα νεολαία εν όψει της εορτής των Τριών Ιεραρχών.
Προς στιγμήν αναρωτήθηκα εάν το αποκρουστικό θέαμα που προσφέρουν τα πρόσωπα που κινούνται κυρίαρχα στην δημόσια σκηνή της χώρας μας (και ας μην μιλάμε μόνον για τους πολιτικούς, αδικούμε τους δημοσιογράφους) θα ήταν ελαφρά καλύτερο, στην περίπτωση που εκτός των άλλων, όλοι αυτοί, δεν ήταν και εμφανώς ολιγογράμματοι.
Αλλα το ερώτημα είναι μάλλον άτοπο. Διότι εάν δεν ήταν ολιγογράμματοι δεν θα ήταν κατ΄ αρχήν αυτοί που είναι. Θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι τα βαθύτερα προβλήματα της χώρας δεν έχουν να κάνουν ούτε με την ανικανότητα των ταγών, ούτε με την διαφθορά, ούτε με την κακοδιοίκηση. Όλα αυτά δεν είναι παρά συμπτώματα της πραγματικής, βαριάς μας αρρώστιας. Το κυρίαρχο πρόβλημα της Ελλάδας είναι αμιγώς πρόβλημα αισθητικής.
Τετάρτη, Ιανουαρίου 23, 2008
-Πω Πω ρε μάγκα μου ένα δόγμα!!!
Είναι από αυτά που λέμε "και γαμώ τα δόγματα".
Η αστυνομία, λέει το "δόγμα", θα πρέπει από τούδε και στο εξής:
α) να πατάσσει την εγκληματικότητα
β) να προλαμβάνει την εγκληματικότητα
γ) να χρησιμοποιεί τις νέες τεχνολογίες
Που τα σκέφτηκε ρε τον αθεόφοβο όλα αυτά!!! Μεγάλο μυαλό ο Προκόπης!!!
Έτσι είναι όμως άμα είσαι καθηγητής. Και έχεις και τον Καραμανλή από κοντά για να σε εμπνέει.
Είναι μετά να μην βγάζεις τέτοια δόγματα!!!
Δευτέρα, Ιανουαρίου 21, 2008
-Η κυβερνητική ακηδία και οι πρόσθετες ευθύνες της δικαιοσύνης
"Ο Γ. Αγγέλου δεν αναφέρθηκε στο όνομα του κομιστή, υποστηρίζοντας ότι ο ίδιος δεν γνώριζε το όνομα του δημοσιογράφου αλλά ούτε και το περιεχόμενο του βίντεο" (Ελευθεροτυπία 21/01/08)
Φοβερά πράγματα!
Όλη μέρα μαζί με τον Ανδριανό σε ένα γραφείο, έξω να καίγεται και να χτυπιέται ο κόσμος, και αυτός ο αθεόφοβος δεν έτυχε ρωτήσει τον διευθυντή του γραφείου τύπου από ποιόν στην ευχή πήγε και πήρε την βρωμοκασέτα (ας λέμε κασέτα διότι ως γνωστόν οι ένοικοι του Μεγάρου Μαξίμου δεν φημίζονται ιδιαίτερα για την εξοικείωση τους με την τεχνολογία - εδώ που τα λέμε τα DVD είναι νέες ανακαλύψεις που μετρούν ζωή το πολύ καμιάς δεκαετίας και όσο νάναι είναι λιγάκι δύσκολο για ανθρώπους τόσο σημαντικούς και πολυάσχολους να παρακολουθούν εντατικά τις τελευταίες εξελίξεις της επιστήμης).
Ας είναι. Ας τον πιστεύσουμε.
Υπό τις συνθήκες αυτές, όμως, ο κ. εισαγγελέας θα πρέπει να ζητήσει όλως εκτάκτως την ποινική δίωξη και του πρωθυπουργικού διευθυντού για βεβαιωμένη (καθότι ομολογημένη αβίαστα) παράβαση καθήκοντος σε βαθμό κακουργήματος. Το σοβαρότατο αυτό αδίκημα κωδικοποιείται στην περίπτωση του κ. Αγγέλου από την αδικαιολόγητη και πέραν κάθε λογικού και αποδεκτού μέτρου έλλειψη ανθρώπινης και εύλογης περιέργειας.
Είναι πλέον επιτακτική ανάγκη να αρχίσει κάποια στιγμή σε αυτή τη χώρα να διώκεται (προσέξτε, δεν λέμε να τιμωρείται, αυτά είναι προχωρημένα πράγματα) εκτός των άλλων και η διανοητική νωθρότητα. Ειδικά αυτών που κατέχουν υψηλά και υπεύθυνα αξιώματα και ως εκ της θέσεως τους οφείλουν τουλάχιστον να γνωρίζουν.
Για την προστασία όλων ημών από την αβελτηρία των ποιμένων.
Πέμπτη, Ιανουαρίου 17, 2008
-Τα διλήμματα του Μαξίμου
Σ΄ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ
μέρες βαριές, επάνω κάτω τριγυρνώ
για νάβρω τα παράθυρα. -Όταν ανοίξει
ένα παράθυρο θάναι παρηγορία.-
Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ
να τάβρω. Καί καλλίτερα ίσως να μην τα βρώ.
Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.
Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει.
Τίποτε δεν ταιριάζει περισσότερο στο ζοφερό κλίμα των ημερών από τους λιτούς στίχους του ποιητή. Τίποτε δεν μπορεί να αποδώσει καλύτερα το μέγεθος των τραγικών αδιεξόδων που ο ίδιος ο Καραμανλής έστησε μπροστά του προσπαθώντας να ακυρώσει την πολιτική. Επιχειρώντας να παραστήσει τον κυβερνήτη ενός ολόκληρου λαού χωρίς αυτήν και έξω από αυτήν.
Δυστυχώς, όμως, για τον ανεύθυνο άρχοντα, η πολιτική δεν είναι μέσο εσωτερικής επιβεβαίωσης στην υπηρεσία γόνων μεγάλων οικογενειών. Ούτε άσκηση επικοινωνίας και πεδίο εφαρμογής φθηνών τεχνασμάτων. Ούτε παίγνιο αναψυχής και πλουτισμού για κλειστούς κύκλους από ασπόνδυλους έμπιστους και ιδιοτελείς κόλακες.
Η πολιτική είναι η ίδια η ζωή. Είναι το αμόνι που πάνω του σφυρηλατούνται οι σχέσεις των μυριάδων που αποτελούν τις κοινωνίες. Και για τον λόγο αυτό δεν ακυρώνεται. Υπάρχει και θα υπάρχει πάντα, είτε το θέλουμε είτε όχι. Και όταν της στρέφουμε περιφρονητικά την πλάτη λειτουργεί μόνη, χωρίς εμάς. Και επιστρέφει πάντοτε νικηφόρα. Και επιβάλλει τους όρους της. Και εκδικείται.
-Πτωχέ Καραμάριε!!!
Δεύτερον και καλύτερο, ο φουκαράς βουλευτής δεν αντιλαμβάνεται κάτι πολύ βασικό. Ένας άνθρωπος σαν τον πρωθυπουργό μας, που είναι αναγκασμένος εκ των πραγμάτων, -και ως εκ των χαρίτων με τις οποίες τον έχει εφοδιάσει η φύση-, να συλλογάται για συμπαντικά μόνον ζητήματα, ποτέ δεν πέφτει στο ευτελές επίπεδο της εντολοδοσίας. Άνθρωποι σαν αυτόν δεν δίνουν εντολές. Φωτίζουν μόνον. Και εμπνέουν με την παρουσία τους.
Παρασκευή, Ιανουαρίου 11, 2008
-Καιρός για γενναίους εισαγγελείς;
Πολύ ενδιαφέρουσα η χθεσινή ανακοίνωση του κ. Μπάγια, του προέδρου της Ένωσης Εισαγγελέων Ελλάδας. Που εάν μάλιστα δεν εκινείτο στο πλαίσιο της ευγένειας και δεν χανόταν στα ψιλά των εφημερίδων, θα μπορούσε να αποτελέσει μια ιδιαίτερα ηχηρή πολιτική παρέμβαση στο ζοφερό κλίμα των ημερών.
Ο κ. Εισαγγελέας υπενθυμίζει πολύ εύστοχα στους πολιτικούς μας ταγούς ότι, για τις τυχόν παρεκτροπές των λειτουργών του δημόσιου βίου, εκτός από τις ενδεχόμενες ποινικές ευθύνες, υπάρχουν τόσο οι πολιτικές όσο και οι αντίστοιχες διοικητικές. Και ότι, σύμφωνα με τους ξεκάθαρους κανόνες που διέπουν την λειτουργία του πολιτεύματος μας, η διερεύνηση και απόδοση των ευθυνών αυτών δεν αποτελεί επ΄ουδενί αρμοδιότητα της ποινικής δικαιοσύνης.
Με άλλα λόγια, και με τον πλέον σαφή τρόπο, -για όσους φυσικά μπορούν και θέλουν να αποκρυπτογραφήσουν κατάλληλα την λιτή διατύπωση-, ο κ. Μπάγιας εγκαλεί το πολιτικό προσωπικό της χώρας για ολιγωρία και παράβαση καθήκοντος. Που εν όψει των συνθηκών που έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία δέκα χρόνια στην δημόσια ζωή ισοδυναμεί με δόλο ή, τουλάχιστον, με βαρύτατη και συγγνωστή αμέλεια.
Το γεγονός ότι η ελληνική δικαιοσύνη έχει από καιρό εξελιχθεί σε καθαρτήριο ανομημάτων και σε μηχανισμό συστηματικής συγκάλυψης κάθε τύπου παραβατικής συμπεριφοράς, δεν αποτελεί ασφαλώς ευθύνη της ιδίας. Αντίθετα βαρύνει τις πολιτικές ηγεσίες που με κάθε ευκαιρία χρησιμοποιούν την δικαιοσύνη ως ανάχωμα για να καλύψουν τις δικές τους πράξεις ή παραλείψεις, ή τις παράνομες πράξεις των διορισμένων υπολόγων τους, από τις οποίες οι ίδιες ωφελούνται πολιτικά ή οικονομικά.
Το επαίσχυντο παιχνίδι με τους θεσμούς, που παίζεται τα τελευταία χρόνια στον βωμό της πολιτικής επιβίωσης μικρών και ασήμαντων ανθρώπων που ενεδύθησαν μανδύα Καίσαρος, αγγίζει πλέον τα όρια του μείζονος εθνικού εγκλήματος. Η συνοχή των κοινωνιών βασίζεται στην δικαιολογημένη εμπιστοσύνη και την συναίνεση, που με την σειρά τους πηγάζουν από την ατομική αίσθηση δικαίου. Η απώλεια των στοιχείων αυτών έχει κόστος ανυπολόγιστο. Και η επανάκτηση τους είναι διαδικασία μακρόχρονη και επώδυνη. Τα περιθώρια στενεύουν πλέον απελπιστικά.
Ίσως έχει φτάσει η ώρα των γενναίων εισαγγελέων. Που θα είναι γενναίοι όχι επειδή θα ερευνούν και θα τιμωρούν. Αλλά επειδή θα δηλώσουν με παρρησία ότι δεν μπορούν και δεν θέλουν πλέον να γίνονται συμμέτοχοι στο έγκλημα και θα αποθέσουν τελετουργικά τους βρώμικους φακέλους τους στα σκαλιά της βουλής. Στα πόδια των πραγματικά υπεύθυνων.
Κυριακή, Δεκεμβρίου 23, 2007
-Κράτος κουρελού
"Σε αναζήτηση τεχνοκρατών με γνώσεις επί των ασφαλιστικών θεμάτων βρίσκεται η νέα υπουργός Απασχόλησης κυρία Φάνη Πάλλη-Πετραλιά που επιχειρεί να συγκροτήσει μια ομάδα κρούσης. Σύμφωνα με πληροφορίες θα αντικατασταθούν ο γενικός γραμματές Απασχόλησης κ. Δ. Κοντός και ο γενικός γραμματές Κοινωνικής Ασφάλισης κ. Δ. Μαμμωνάς".
Αυτά μας λέει, μεταξύ άλλων, το σημερινό κυριακάτικο ΒΗΜΑ, για την έντονη κινητικότητα που παρατηρείται χρονιάρες μέρες στο Υπουργείο Απασχόλησης.
Η κ. Πετραλιά, λοιπόν, βρίσκεται σε αναζήτηση πολιτικών στελεχών ανώτατης βαθμίδας που θα αναλάβουν τις θέσεις των Γενικών Γραμματέων. Και εξειδικευμένων τεχνοκρατών, με ειδικές γνώσεις, στους οποίους θα αναθέσει την εφαρμογή των πρωτοποριακών ιδεών της.
-Κατά τα λοιπά το εν λόγω υπουργείο είχε ήδη από καιρό έτοιμο ένα σοβαρό και πλήρως επεξεργασμένο σχέδιο για την επίλυση του προβλήματος της κοινωνικής ασφάλισης. Και βρισκόταν ένα μόλις βήμα, μια μικρή ανάσα, πριν από την πλήρη εφαρμογή του.
-Κατά τα λοιπά το σχέδιο αυτό δεν ήταν αποτέλεσμα τυχαίων εμπνεύσεων της στιγμής. Αντίθετα αποτελούσε μέρος ενός ευρύτερου και μακράς πνοής κυβερνητικού προγράμματος, που εκτυλίσσεται σε διάστημα τετραετιών και αντλεί έμπνευση από τα λαμπρά οράματα του άξιου ηγέτη και πρωθυπουργού μας.
-Κατά τα λοιπά η ατυχής συγκυρία που οδήγησε στην πρόσφατη ταπεινωτική αποπομπή ενός ανώτατου πολιτικού στελέχους, -για λόγους που ασφαλώς ήταν άσχετοι με την απολύτως επιτυχή άσκηση των καθεαυτό αρμοδιοτήτων του-, δεν επρόκειτο σε καμία περίπτωση να επηρεάσει την αδιατάρακτη εκτέλεση του κυβερνητικού έργου. Που θα παρέμενε, υποτίθεται, σταθερή και στενά συνδεδεμένη με τον σε βάθος χρόνου αρχικό προγραμματικό σχεδιασμό.
-Κατά τα λοιπά το κράτος επανιδρύθηκε και απέκτησε επιτέλους συνέχεια και αταλάντευτη συνέπεια. Με αποτέλεσμα η διοίκηση να ασκείται πλέον από έμπειρα στελέχη. Με τις γνώσεις και τις εμπειρίες που απέκτησαν στο διάστημα της μακράς παραμονής στις θέσεις ευθύνης τους. Και όχι από τίποτε τυχάρπαστους, ανεύθυνους και ιδιοτελείς μικροσυνωμότες που έτυχε για κάποια φεγγάρια να αποτελούν μέρος της αυλής των "έμπιστων" κολάκων του κάθε υπουργού.
-Κατά τα λοιπά είναι προφανές ότι η κυβέρνηση μας είχε έτοιμο για ψήφιση, (από τους άβουλους και άμοιρους βουλευτές της), ένα ακόμη νομοσχέδιο κουρελού που σκόπευε να μας σερβίρει για μείζονα μεταρρύθμιση. Και τώρα, υπό την απειλή της οσμής των σκανδάλων και μετά τις μείζονες πολιτικές παρεμβάσεις του κ. Λούλη και των λοιπών δημοσκόπων και άλλων σκοτεινών τεχνικών της εξουσίας, το παίρνει πανικόβλητη πίσω. Για να το αντικαταστήσει με μια νέα κουρελού, καθαρή και φρεσκομπαλωμένη αυτή τη φορά από τα επιδέξια χέρια της εθνικής μας σούπερ γιαγιάς.
Παρασκευή, Δεκεμβρίου 21, 2007
-Οι αθώοι πολίτες και οι αόρατοι ένοχοι
Ασχολείται σήμερα ο Στ. Τζίμας στην «Καθημερινή» με το νέο δημαρχιακό μέγαρο της Θεσσαλονίκης. "H Θεσσαλονίκη", λέει, "ανήκει στις πόλεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης με το λιγότερο πράσινο. Η πόλη οικοδομήθηκε και εξακολουθεί να οικοδομείται με καταστροφικό για την ποιότητα ζωής των ανθρώπων της τρόπο, ο οποίος έχει ως υπέρτατο κανόνα την ανελέητη εκμετάλλευση κάθε σπιθαμής γης προς όφελος των εργολάβων. Αποτέλεσμα; όχι μόνο δεν βελτιώνεται η καθημερινότητα των πολιτών, άλλα υποβαθμίζονται και όσες από τις ομορφιές της έχουν διασωθεί και θέλει να επιδείξει."
"Οικοδομήθηκε και οικοδομείται". Έτσι, αόριστα. Κανείς δεν την οικοδομεί. Οικοδομείται από μόνη της. Και μάλιστα προς όφελος των εργολάβων!!!
Η συνταγή είναι γνωστή. Και η δημοσιογραφική γλώσσα αλάνθαστη. Μην πυροβολείτε τους πολίτες-αναγνώστες.Ποτέ δεν φταίνε. Αντί για αυτούς πρέπει πάντα να υπάρχει κάποιος άλλος, εύκολος ένοχος, με λίγο αόριστη περιγραφή. Που να μην μπορεί να εντοπισθεί και να παρατηρηθεί δια γυμνού οφθαλμού. Κάποιος στον οποίο να μπορούμε πρόχειρα να φορτώσουμε τις μομφές για τα κακά και τις συμφορές που βρίσκουν αυτόν τον δήθεν αθώο και ανυποψίαστο λαό. Την μια οι εργολάβοι, την άλλη οι κακοί πολιτικοί, την επόμενη τα σκοτεινά συμφέροντα. Και ο καταλογισμός αόριστων ευθυνών δεν έχει τέλος. Λες και δεν είναι οι έλληνες πολίτες αυτοί που αγοράζουν τα εκτρώματα των κακών εργολάβων. Λες και δεν είναι αυτοί που αναδεικνύουν με την ελεύθερη ψήφο τους τους αδιάφορους, ανίκανους και ανήθικους πολιτικούς. Και αυτοί που με την καθημερινή αυτόβουλη και παράλογη καταναλωτική συμπεριφορά τους συντηρούν τα κάθε λογής, όχι και τόσο σκοτεινά, καρτέλ των οικονομικών συμφερόντων.
Μια και είμαστε όμως φανατικοί θιασώτες των αξιών της ελεύθερης αγοράς, μια και πιστεύουμε ότι η Ελλάδα είναι μια δημοκρατική και ελεύθερη χώρα, όπου αυτοί που αποφασίζουν είναι οι ίδιοι οι πολίτες, ας σκεφτούμε λιγάκι. Θα υπήρχε υπό τις συνθήκες αυτές η λογική πιθανότητα, να ευδοκιμήσει, να διατηρηθεί και να γίνει καθεστώς κάτι που δεν ταιριάζει με την αισθητική, με τις λειτουργικές ανάγκες και εν τέλει με τα συμφέροντα μας; Σίγουρα όχι. Οι πρώτες άσχημες πολυκατοικίες θα είχαν μείνει να αραχνιάζουν απούλητες. Οι πρώτες γειτονιές χωρίς πάρκα και ελεύθερους χώρους θα είχαν ερημώσει και θα είχαν περάσει στην καθημερινή διάλεκτο σαν τα πιο αποκρουστικά μέρη της πόλης. Και κάθε απόπειρα για οικιστική εκμετάλλευση, σε βάρος του αστικού τοπίου και της ποιότητας ζωής, θα είχε καταδικαστεί στο χειρότερο είδος αποτυχίας. Την οικονομική.
Τι συμβαίνει όμως πραγματικά; Πολλές δεκαετίες τώρα, το είδος αυτής της οικοδομικής δραστηριότητας, που έχει καταντήσει τις ελληνικές πόλεις αποκρουστικά τέρατα λειτουργικής και αισθητικής ανεπάρκειας, συνεχίζεται αδιατάρακτο. Οι εργολάβοι κτίζουν. Αλλά κτίζουν επειδή ο κόσμος αγοράζει. Και αγοράζει φανατικά. Ανήλιαγα λαγούμια, καταπατημένους ακάλυπτους, κλεισμένους υμιυπαίθριους. Αγοράζει με λαχτάρα και φανερή ικανοποίηση τα πάντα. Αγοράζει εκπληρώνοντας όνειρα.
Από την μαζική αυτή συμπεριφορά ένα και μόνο συμπέρασμα μπορεί με ασφάλεια να προκύψει. Ότι οι ελληνικές πόλεις ταιριάζουν στους έλληνες. Οι ελληνικές πόλεις αρέσουν στους έλληνες. Γιατί αυτή είναι η αισθητική τους και αυτή η ερμηνεία τους για τις πραγματικές τους ανάγκες. Το ίδιο δυστυχώς ισχύει και για την πολιτική. Και για τις καταναλωτικές συνήθειες. Και για κάθε άλλο τομέα κοινωνικής δραστηριότητας.
Πολλοί ισχυρίζονται ότι δεν είμαστε κοινωνία πολιτών. Ότι δεν διαθέτουμε τα κατάλληλα αντανακλαστικά και δεν γνωρίζουμε τους τρόπους και τις συμπεριφορές εκείνες που θα μας βοηθούσαν να αποκρούσουμε τις διαφαινόμενες απειλές, να επιβληθούμε στις κακές και ιδιοτελείς πολιτικές μας ηγεσίες, να πολεμήσουμε και να τσακίσουμε τα ποικιλώνυμα συμφέροντα που δημιουργούν συνθήκες αντίθετες με τα δικαιώματα και την ευημερία μας. Δεν φαίνεται όμως ότι τα πράγματα είναι έτσι. Κάθε άλλο μάλιστα.
Η ελληνική κοινωνία έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι όταν θίγονται εκείνα τα συμφέροντα που η ίδια θεωρεί σημαντικά αντιδρά οργανωμένα, άμεσα και βίαια. Και, κυρίως, αντιδρά αποτελεσματικά. Όπως για παράδειγμα όταν θίγονται οι κυρίαρχες ισοπεδωτικές αντιλήψεις που έχουν οδηγήσει σε παρακμή και μαρασμό την παιδεία. Όταν κινδυνεύουν οι επαίσχυντες "αξίες" της ευνοιοκρατίας και της ήσσονος προσπάθειας. Όταν πάει για λίγο να κλονισθεί το άθλιο σύστημα του ρουσφετιού και της αναξιοκρατίας, που βυθίζει καθημερινά την χώρα στην υπανάπτυξη. Όταν κινδυνεύουν οι αναπηρικές συντάξεις μαϊμούδες. Όταν απειλείται, έστω και αδιόρατα, το καθεστώς της απόλυτης αυθαιρεσίας και της εκτεταμένης ανομίας. 'Οταν, όταν, όταν ...
Δευτέρα, Δεκεμβρίου 17, 2007
-Τίνα φοβηθήσομαι (πλην της παραφροσύνης ασφαλώς);
Νομάρχης φωτισμός μου και σωτήρ μου. Τίνα φοβηθήσομαι;
Νομάρχης υπερασπιστής της ζωής μου. Από τίνος δειλιάσω;
Εν τω εγγίζειν επ΄ εμέ κακούντας του φαγείν τας σάρκας μου,
οι θλίβοντες με και οι εχθροί μου, αυτοί ησθένησαν και έπεσαν.
ΑΜΗΝ
(Ψαλμός 26)
Σάββατο, Δεκεμβρίου 15, 2007
-Ο δ', αυτός υμνών, αυτός εστίν ο κτανών τον παίδαν τον εμόν
Για να αποδειχθεί για ακόμη μία φορά ότι η δουλόφρων υποταγή είναι το μόνον εφόδιον που απαιτείται για μια μακρά και λαμπρή πολιτική σταδιοδρομία.
(Διότι η Φάνη μας, σε αντίθεση με την Θέτιδα, ξέρει και δεν ρωτά. Και όταν την βρίσκουν συμφορές στρέφει την κεφαλή στον ουρανό και περιμένει ατάραχη και με εμπιστοσύνη την απόδοση της ακατάληπτης θείας δικαιοσύνης. Την ώρα που κάποιοι άλλοι χάνουν τα λογικά τους. Και μέσ' στον οδυρμό τους τα βάζουν οι κουτοί με τους Θεούς. Και ξεσκίζουν τα πορφυρά τους ρούχα. Και πετούν στο χώμα τα βραχιόλια και τα δακτυλίδια τους. Η Φάνη όμως ξέρει. Ότι, όπως λέει σοφά και ο ποιητής, ήταν "ο Απόλλων, αυτός ο ίδιος", που "κατέβηκε στην Τροία και με τους Τρώας σκότωσε τον Αχιλλέα")
-Ένας ειλικρινής άνθρωπος. Ένα αθώο θύμα των περιστάσεων.
Το δράμα της χώρας με δέκα μόνο λέξεις.
"Όμοια με όλες τις οικοδομικές άδειες που έχουν εκδοθεί στην περιοχή ...".
Ο δυστυχής υπουργός είναι απολύτως ειλικρινής. Και πιστεύει με όλη την δύναμη της πληγωμένης ψυχής του ότι αποτελεί στόχο και αθώο θύμα μιας άδικης και απρόκλητης επίθεσης. Διότι απλούστατα, όπως οι περισσότεροι συμπατριώτες μας, έτσι και ο αστείος αυτός άνθρωπος, που από ένα γύρισμα της τύχης βρέθηκε να απολαμβάνει για μερικά φεγγάρια τους χυμώδεις καρπούς της εξουσίας, δεν διαθέτει τους κατάλληλους αντιληπτικούς μηχανισμούς που θα τον καθιστούσαν ικανό να κατανοήσει την έννοια του νόμου.
Εξ ου και δικαίως ισχυρίζεται ότι η δημοσιότητα που έχει λάβει το ζήτημα είναι κατευθυνόμενη. Εξ ου και ειλικρινώς θεωρεί ότι δεν έκανε τίποτε κακό. Τίποτε περισσότερο από ότι έχουν κάνει όλοι οι υπόλοιποι. Και ότι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης παραβιάζουν κατάφωρα την θεμελιώδη αρχή της ισότητας. Της ισότητας στην παρανομία. Εννοείται. Την αρχή πάνω στην οποία στηρίζεται τα τελευταία 50 χρόνια το θαυμαστό οικοδόμημα της ευδαίμονος ελληνικής μας κοινωνιας.
Κυριακή, Δεκεμβρίου 09, 2007
-Η ιπτάμενη μαντάμ Σουσού και η αντιπυραυλική της προστασία
Διαβάζουμε στον ημερήσιο τύπο ότι την περασμένη εβδομάδα το ΚΥΣΕΑ (Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας) ενέκρινε την αγορά δύο (ακόμη) κυβερνητικών αεροσκαφών μεταφοράς υψηλών προσώπων. Μέχρι εδώ η είδηση δεν ξενίζει και πολύ. Πληθαίνουν άλλωστε τα περιστατικά της θρασύτατης επίδειξης του νεοπλουτισμού της εξουσίας. Και της άσκοπης σπατάλης του δημοσίου χρήματος, εν μέσω διαπιστωμένης και γενικής δημοσιονομικής στενότητας. Είχαμε πεί βέβαια κάποτε "σεμνά και ταπεινά", αλλά ας μην το παρακάνουμε κιόλας. Ας μην στερούμεθα και τα απολύτως απαραίτητα.
Ένα σημείο όμως της είδησης προκαλεί εύλογη απορία. Τα νέα VIP αεροσκάφη, λέει η ανακοίνωση, θα διαθέτουν και υψηλής τεχνολογίας (και ανάλογης ασφαλώς αξίας) συστήματα αντιπυραυλικής προστασίας!!!
Γιατί ποιόν λόγο άραγε;;;!!! Υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο κάποιος διεστραμμένος τρομοκρατικός εγκέφαλος που θα ήθελε να ξοδέψει τους πολύτιμους πυραύλους του για να καταρρίψει ένα ιπτάμενο παλάτι στο οποίο θα επιβαίνει με την συνοδεία του έλλην υπουργός;;;!!!
Υπάρχει ας πούμε κάποιος που θα ήθελε να εξαφανίσει από την παγκόσμια πολιτική σκακιέρα έναν Λιάπη, έναν Αλογοσκούφη ή έναν Παυλόπουλο; Γιατί; Για να πάρουν έτσι, εν τη απουσία αυτών των γιγάντων, άλλη τροπή οι διεθνείς υποθέσεις;;;!!!
Ή μήπως η γαλάζια εξουσία ωρίμασε πλέον. Και αφού ξεπέρασε με επιτυχία το σύνδρομο της "δεξιάς παρένθεσης" και μεγαλοπιάνεται πλέον με χαρακτηριστική αυτοπεποίθηση άρχισε να ξεδιπλώνει αδιάντροπα και την αφελώς χαριτωμένη μαντάμ Σουσού που τόσα χρόνια έκρυβε επιμελώς μέσα της. Με μόνη την διαφορά ότι την φορά αυτή τους λογαριασμούς δεν τους πληρώνει μόνος του εκείνος ο έρμος, ο πτωχός ψαράς, ο σαστισμένος Παναγιωτάκης.
Τρίτη, Δεκεμβρίου 04, 2007
-Το μετέωρο πολιτικό βήμα του κ. Σανιδά
"Θα πρέπει να γίνει συνείδηση όλων ότι ο τελικός κριτής της νομιμότητας, της προάσπισης όλων των δικαιωμάτων των πολιτών και της διατήρησης του κράτους δικαίου είναι η δικαστική λειτουργία. Νόσφιση ή προσπάθεια νοσφίσεως από οποιοδήποτε άτομο ή άλλο όργανο εξουσίας εμπίπτουσας στο πεδίο της δικαστικής λειτουργίας, όχι μόνον δεν είναι νοητή αλλά αντίκειται ευθέως στο Σύνταγμα. "
Αυτά δήλωσε ο σεβαστός εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Σανιδάς, την Κυριακή που μας πέρασε στην Γενική Συνέλευση της Ένωσης Εισαγγελέων Ελλάδος. Υπερασπιζόμενος την αυστηρή προστασία του Συντάγματος μέσω της πλήρους κατάλυσής του. Θα μου πείτε, είναι λανθασμένες οι παραπάνω διαπιστώσεις; Ασφαλώς και όχι. Είναι ορθότατες. Ε τότε! Που βρίσκεται η απάτη;
Μα είναι προφανές! Στο γεγονός ότι αυτός που επιχειρεί την νόσφιση εξουσίας, αυτός δηλαδή που καταλύει το Σύνταγμα, έχοντας σκοπό δήθεν να το προστατεύσει, δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Ο οποίος συνειδητά, ταυτίζοντας τον σκοπό με το μέσον, ανατρέπει πλήρως την έννοια του κράτους δικαίου, που υποτίθεται ότι θέλει να υπηρετήσει, και μας επιστρέφει στην μακρινή προ γαλλικής επαναστάσεως εποχή.
Ο κ. Σανιδάς εκκινεί από την κατά βάση ορθή παραδοχή σύμφωνα με την οποία η λειτουργία των συστημάτων καταγραφής και παρακολούθησης που διαθέτει η ελληνική αστυνομία υπηρετεί την δημόσια ασφάλεια και υπό την έννοια αυτή το δημόσιο συμφέρον. Ο κ. εισαγγελέας, όμως, εξετάζει το ζήτημα αυτό μονοδιάστατα, αρνούμενος ακόμη και τον παραμικρό υπαινιγμό σύμφωνα με τον οποίο είναι πολύ πιθανόν το δικαίωμα των πολιτών στην ασφάλεια να συγκρούεται με άλλο εξίσου ισχυρά προστατευόμενο έννομο αγαθό των ιδίων. Που στην περίπτωση που συζητάμε δεν είναι άλλο από την προστασία της προσωπικής τους ζωής. Στο σημείο αυτό δημιουργείται η πρώτη σύγχυση. Ο ανώτατος δικαστής έχει ήδη βρεί ποιό είναι το σωστό. Έχει δηλαδή προσδιορίσει τον αγαθό σκοπό, αποφεύγοντας όμως να διατρέξει όλο το φάσμα της συνταγματικής έννομης τάξης και να προχωρήσει στις απαραίτητες σταθμίσεις.
Στην συνέχεια ο κ. Σανιδάς προχωρά με ένα ασυγχώρητο νομικό άλμα. Επιχειρώντας με πρωτότυπο, και ασφαλώς παράνομο τρόπο, να εξασφαλίσει ακλόνητα αποδεικτικά στοιχεία για τις μελλοντικές ποινικές δίκες που ενδεχομένως θα διενεργήσει, -με κατηγορουμένους τους δράστες των υποθετικών επεισοδίων-, ξεχνά πολύ εύκολα ότι από νομικής απόψεως είναι άλλο πράγμα οι ενέργειες της διοίκησης που στοχεύουν στην καταπολέμηση του εγκλήματος και άλλο πράγμα το έγκλημα αυτό καθευατό. Και ότι, σύμφωνα πάντα με το Σύνταγμα, κάθε φορέας δραστηριότητας διαθέτει το προνόμιο να δικάζεται από τον φυσικό δικαστή που του έχει ορίσει ο νόμος. Ξεχνά εν προκειμένω ότι ενώ οι εγκληματικές πράξεις δικάζονται από την ποινική δικαιοσύνη, -ανώτατος λειτουργός της οποίας είναι και ο ίδιος-, οι ενέργειες της διοίκησης έχουν τοποθετηθεί από τον νομοθέτη σε ριζικά διαφορετικό επίπεδο. Και, σύμφωνα με ρητή απαίτησή του, κρίνονται αποκλειστικά από την διοικητική δικαιοσύνη. Της οποίας την ανώτατη εποπτεία δεν διαθέτει ο Άρειος Πάγος αλλά το Συμβούλιο της Επικρατείας. Ένα άλλο ανεξάρτητο Ανώτατο Δικαστήριο του οποίου οι αρμοδιότητες δεν συναντώνται σε κανένα επίπεδο με αυτές του κ. Σανιδά.
Έτσι η νόσφιση εξουσίας για την οποία είναι υπόλογος ο κ. Σανιδάς είναι πολλαπλή. Αφενός επειδή οικειοποιήθηκε παράνομα το δικαίωμα να αποφανθεί ο ίδιος σχετικά με την νομιμότητα μιας διοικητικής πράξης (διότι ας μην κρυβόμαστε, με απόφαση ισοδυναμεί η "γνωμοδότηση" του και εν πλήρη επιγνώσει ως τέτοια την εξέδωσε) και με τον τρόπο αυτό παραβίασε τις σαφείς διαχωριστικές γραμμές που έχει θεσπίσει ο συντακτικός νομοθέτης μεταξύ της ποινικής και της διοικητικής δικαιοσύνης. Και αφετέρου διότι, εν τοις πράγμασι, και κατά παράβαση κάθε έννοιας αρμοδιότητας, εξέδωσε λάθρα μια οιονεί διοικητική πράξη, με την οποία κατ΄ ουσίαν διέταξε την (σε κάθε περίπτωση προθυμότατη) ελληνική αστυνομία να θέσει σε λειτουργία το επίμαχο σύστημα παρακολούθησης των δημοσίων χώρων.
Είναι φανερό ότι ο περί ου ο λόγος ανώτατος δικαστής αποφάσισε να εγκαταλείψει το πεδίο της αρμοδιότητας του και να παίξει το παιχνίδι της κυβέρνησης διασχίζοντας πλησίστιος τον ποταμό προς στην όχθη της πολιτικής. Το παιχνίδι μιας κυβέρνησης που αφού πέρασε μια "γονιμη" 5ετια στην αντιπολίτευση, ζητώντας με φανατική επιμονή την ίδρυση δεκάδων ανεξάρτητων αρχών με αρμοδιότητες επί παντός επιστητού, τώρα προσπαθεί για ιδιοτελείς λόγους να τις καταργήσει. Μια και θεωρεί πλέον ότι αποτελούν ανάχωμα στην καθεστωτική της λογική.
Ο κ. Σανιδάς δεν ενήργησε ως δικαστής. Απλά, ως αναλώσιμος εντολοδόχος της εκτελεστικής εξουσίας, έθεσε το υψηλό κύρος της περίζηλης θέσης του, -κύρος που ανήκει περισσότερο στον θεσμό που εκπροσωπεί και πολύ λιγότερο στον πρόσωπο του-, στην υπηρεσία της φθηνής πολιτικής. Και απευθύνθηκε ως κοινός δημαγωγός στους ανυποψίαστους αφελείς πολίτες που φοβούνται για την ασφάλεια του αυτοκινήτου τους. Χωρίς να αντιλαμβάνονται οι δυστυχείς ότι ο μόνος τρόπος που μπορεί να εξασφαλίσει αποτελεσματικά τον ήσυχο ύπνο των ανίσχυρων δεν είναι άλλος από αυτήν την ίδια την περιφρούρηση των θεσμών και της νομιμότητας.
Πέμπτη, Νοεμβρίου 29, 2007
-Εντυπωσιοθηρικός γαλλοτροπισμός
Έντονος γαλλοτροπισμός διακρίνει τελευταία την πολιτική «συζήτηση» στην Αθήνα. Ο πρόεδρος της Γ.Σ.Ε.Ε. προειδοποίησε ότι «θα γίνει της Γαλλίας» ενώ παράλληλα δημοσιεύματα μας πληροφορούν πως το «μοντέλο Σαρκοζί» θέλγει τους κύκλους του Μαξίμου.
Η επιπολαιότητα και η απόλυτη αδιαφορία για τα ουσιώδη μεγαλειώδης.
Εκτός από το πραγματικό γεγονός ότι οι Γάλλοι συνδικαλιστές δεν φαίνεται να τα πολυκαταφέρνουν και στερούνται κοινωνικής συμπαράστασης, εκείνο που παραβλέπουν οι κύκλοι της πρωθυπουργικής έδρας είναι ότι ο Σαρκοζί δεν εχρίσθη ούτε αυτοαναγορεύθηκε σε «μεταρρυθμιστή». Εργάσθηκε επίμονα και αποτελεσματικά, συγκρούσθηκε με τον παραλογισμό των προνομιούχων μειοψηφιών, έπεισε ότι βρίσκεται στην πολιτική για να δρα και να δημιουργεί και εν τέλει εξελέγη πρόεδρος για όλα τα προηγούμενα. Μετά την εκλογή του αποδεικνύει καθημερινή συνέπεια προς τις προεκλογικές του εξαγγελίες, (Τουρκία, Μεσογειακή συνεργασία, ενίσχυση Γαλλικών επιχειρήσεων), εκπλήσσοντας εκείνους που πιστεύουν ότι οι «…γενικόλογες προεκλογικές αναφορές διαφέρουν από τις συγκεκριμένες κυβερνητικές ρυθμίσεις…».
Ας μην ξεχνάμε επίσης, ότι ο επανιδρυτής υπουργός του ΕΣΥ, ο πολυπράγμων κ. Αβραμόπουλος, είχε ισχυρισθεί ότι η εκλογή του Καραμανλή άνοιξε το δρόμο για τη νίκη των μεταρρυθμιστών στην Ευρώπη.
Στα του ασφαλιστικού οι συνεχιζόμενες αοριστολογίες, οι υπεκφυγές και οι κυβερνητικοί ελιγμοί, σε συνδυασμό με τις αντιφατικές και ανερμάτιστες κραυγές των «συνδικαλιστών» και της «αντιπολίτευσης», συντηρούν την αβεβαιότητα και την άγνοια των πολιτών. Επιτυγχάνουν να στρώνουν το έδαφος στον ευφυή λαϊκισμό των «άκρων». Επιβεβαιώνουν ότι οι ιθύνοντες πολιτικοί και συνδικαλιστές αγωνίζονται μόνο για να διατηρούν τις θέσεις και τους ρόλους τους. Αναγκάζουν κάθε τέτοια αναφορά σ’ αυτούς να βρίθει εισαγωγικών, ως τον μόνο ανεκτό τρόπο καταγραφής της θλιβερής πραγματικότητας.
Σάββατο, Νοεμβρίου 24, 2007
-Η παράγκα της ελληνικής δικαιοσύνης - μια αληθινή ιστορία
ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ
Ο πολίτης "Α" είναι σήμερα πολύ χαρούμενος. Είναι γιατί διάβασε στις ειδικές σελίδες του τύπου ότι το Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου ΨΨΨ πρόκειται πολύ σύντομα να διενεργήσει δημόσιο μειοδοτικό διαγωνισμό για την προμήθεια κάποιων σημαντικών ειδών που θα καλύψουν τις ετήσιες ανάγκες του. Ο πολίτης "Α" παράγει τα είδη αυτά και ήδη ετοιμάζει με επιμέλεια και ενθουσιασμό την προσφορά του.
Ο διαγωνισμός έγινε. Αλλά τι συμφορά! Η προσφορά του πολίτη "Α" απορρίφθηκε. Η επιτροπή που είχε ορισθεί για την τεχνική αξιολόγηση του δημόσιου διαγωνισμού έκρινε ότι τα προϊόντα του είναι ακατάλληλα προς χρήση. Ο πολίτης "Α" είναι απαρηγόρητος. Ξέρει καλά ότι η απόφαση είναι άδικη. Το παιχνίδι είναι σίγουρα στημένο. Ο ανταγωνισμός είναι σκληρός και τα μέσα που χρησιμοποιεί δεν είναι πάντα τόσο καθαρά. Δεν θα το βάλει όμως κάτω. Θα αγωνισθεί για τι δίκιο του. Ο Εθνάρχης Βενιζέλος, εκείνα τα παλιά χρόνια που αυτή η ευλογημένη χώρα στηνότανε στα πόδια της, το είχε πεί. Κανείς δεν πρέπει να φοβάται. Κανείς. Γιατί υπάρχουν δικασταί εις τας Αθήνας.
Ο πολίτης "Α" θα πάει στους δικαστές των Αθηνών. Ήδη ετοιμάζει την προσφυγή του. Δεν έχει καμία αμφιβολία ότι θα κερδίσει. Διαθέτει ένα όπλο ακαταμάχητο. Στο άθρο "χχ" της διακήρυξης αναφέρεται ρητά και με σαφήνεια: "Σε περίπτωση που κριθεί απαραίτητο η υπηρεσία μπορεί να ζητήσει για τα προς προμήθεια προϊόντα την διενέργεια ποιοτικού τεχνικού ελέγχου. Ο έλεγχος θα διενεργηθεί από ανεξάρτητο εργαστήριο". Τελεία και παύλα. Η διαδικασία ήταν παράνομη. Ο όρος δεν σήκωνε δεύτερη ερμηνεία. Η υπηρεσία έπρεπε να είχε στείλει τα δήθεν ακατάλληλα προϊόντα σε ανεξάρτητο εργαστήριο. Έπρεπε να είχε τηρήσει την αρχή της διαφάνειας που η ίδια επικαλέστηκε και η ίδια θέσπισε ως όρο του διαγωνισμού της. Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία. Έχουμε να κάνουμε με καραμπινάτη αυθαιρεσία.
Ο πολίτης "Α" έχει και άλλα επιχειρήματα, το ίδιο σημαντικά. Τα προϊόντα του είναι πιστοποιημένα σύμφωνα με τα αυστηρότατα πρότυπα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και σύμφωνα με τον νόμο η πιστοποίηση αυτή μπορεί να αμφισβητηθεί μόνο από την Αρμόδια Κοινοτική Αρχή που την χορήγησε. Η υπηρεσία δεν απευθύνθηκε στην Αρχή αυτή. Ενήργησε μόνη της και είναι φανερό ότι ενήργησε για δεύτερη φορά αυθαίρετα. Piece of Cake. Οι δικαστές δεν θα χρειαστεί να σκεφθούν και πολύ. Ξέρουμε ήδη την απόφαση τους.
Στον επίδικο διαγωνισμό είχαν βέβαια συμμετάσχει και άλλοι πολίτες. Ένας από αυτούς είναι και ο πολίτης "Β". Και κατά τερατώδη σύμπτωση και η δική του προσφορά έχει απορριφθεί. Για τους ίδιους ακριβώς λόγους. Τα προϊόντα του ήταν και αυτά ακατάλληλα. Πιστοποιημένα μεν αλλά ακατάλληλα. Ο πολίτης "Β" όμως δεν είναι λιγότερο μαχητικός. Είναι κι αυτός αποφασισμένος να παλέψει για το νόμιμο δικαίωμα του στον ελεύθερο και ανόθευτο ανταγωνισμό. Θα πάει και αυτός στους δικαστές των Αθηνών. Και θα επικαλεστεί, τι άλλο; Το άρθρο χχ της διακήρυξης. Αυτό που επικαλείται και ο "Α". Τα προϊόντα μου, θα πεί, έπρεπε να εξετασθούν, σε περίπτωση αμφιβολίας, από ανεξάρτητο εργαστήριο. Ο απαράβατος αυτός όρος δεν τηρήθηκε. Η διαδικασία ήταν παράνομη. Ο πολίτης "Β" όμως δεν θα αρκεστεί σε αυτό. Θα μιλήσει όπως και ο "Α" και για την πιστοποίηση του. Θα αναφερθεί ξεκάθαρα στην αδυναμία της υπηρεσίας να λάβει οποιαδήποτε απόφαση που αμφισβητεί την πιστοποίηση χωρίς την προηγούμενη έγκριση της Αρμόδιας Αρχής. Ο πολίτης "Β" έχει εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη και ξέρει κι αυτός ότι θα κερδίσει.
ΟΙ ΔΙΚΕΣ
Οι δύο δίκες προσδιορίζονται σύντομα. Οι υποθέσεις πρόκειται να εκδικασθούν την ίδια ημέρα και από την ίδια σύνθεση. Οι ίδιοι δικαστές είναι αυτοί που θα αποδώσουν ταυτόχρονα δικαιοσύνη και στον πολίτη "Α" και στον πολίτη "Β".
Η μεγάλη στιγμή φτάνει. Η Επιτροπή Αναστολών του Συμβουλίου της Επικρατείας, του Ανωτάτου Ακυρωτικού μας, βρίσκεται σε απαρτία στην αίθουσα των διασκέψεων της. Στο κατάστημα του Δικαστηρίου επί της οδού Πανεπιστημίου. Οι τρείς σοφοί δικαστές κάθονται στην κορυφή του τραπεζιού. Συνοφρυωμένοι και βαρύθυμοι. Όπως ταιριάζει σε ανθρώπους που συναισθάνονται βαθιά το μέγεθος της ευθύνης τους. Που ξέρουν πως οι στοχασμοί τους αφορούν τις τύχες και καμιά φορά και τις ζωές άλλων ανθρώπων. Από την άλλη πλευρά στέκονται οι εισηγητές των υποθέσεων. Κρατούν στα χέρια τους τους βαρείς φακέλους με τις δικογραφίες και τα στοιχεία. Η διάσκεψη αρχίζει.
Ο πρώτος εισηγητής παρουσιάζει την υπόθεση του πολίτη "Α". Οι δικαστές ακούν σκυφτοί, με προσοχή.
Ο πολίτης "Α", λέει ο εισηγητής, ισχυρίζεται ότι η υπηρεσία δεν είχε το δικαίωμα να εξετάσει τα δείγματα των προϊόντων του. Ο πολίτης "Α" ισχυρίζεται ότι, σύμφωνα με το άρθρο χχχ της διακήρυξης, η μόνη δυνατότητα της υπηρεσίας ήταν να στείλει τα δείγματα του σε ανεξάρτητο εργαστήριο ποιοτικού ελέγχου. Ο ισχυρισμός αυτός όμως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Η υπηρεσία μπορούσε να ενεργήσει κατά το δοκούν και καμιά ενέργεια της δεν είναι παράνομη, αφού σύμφωνα με το τεκμήριο της νομιμότητας της διοικητικής δράσης κάθε πράξη της αποσκοπεί στην εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος. Περαιτέρω ο δεύτερος λόγος που επικαλείται ο πολίτης "Α" πρέπει να απορριφθεί επίσης ως αβάσιμος. Ο νόμος μπορεί να προβλέπει ότι η αμφισβήτηση μιας κρατικής πιστοποίησης μπορεί να είναι νόμιμη μόνον όταν γίνεται από τον Αρμόδιο Φορέα που την χορήγησε. Αυτό όμως δεν είναι λόγος που μπορεί να περιορίσει το δικαίωμα του κάθε κρατικού υπαλλήλου να ενεργήσει κατά παρέκκλιση για την καλύτερη εξυπηρέτηση των συμμερόντων της υπηρεσίας του. Οι νομικοί συλλογισμοί είναι ακαταμάχητοι. Οι δικαστές σκέφτονται βαθιά. Η αίσθηση της ευθύνης είναι φανερή στα πρόσωπα τους. Η απόφαση θα είναι σκληρή. Αλλά πρέπει να την πάρουν. Ο εισηγητής έχει δίκιο. Η διοίκηση έδρασε νόμιμα. Η αίτηση πρέπει να απορριφθεί. Ένας ένας σηκώνουν το κεφάλι και δίνουν με ένα νεύμα την σιωπηρή τους συγκατάθεση. Ο πολίτης "Α" έχασε.
Τα σύννεφα διαλύονται. Οι δικαστές ξεχνούν στην στιγμή την καταδικαστική απόφαση που μόλις πήραν. Γιαυτούς δεν υπάρχει πλέον. Έχει γίνει ήδη μακρυνό παρελθόν. Αυτοί δεν πρέπει να ξοδεύονται με ανθρώπινες ευαισθησίες και ανώφελους συναισθηματισμούς. Πρέπει να κρατούν το πνεύμα, το μυαλό και το συναίσθημα τους, καθαρό. Έτοιμο να βλέπει πάντα την επόμενη υπόθεση με φρέσκια και κρυστάλλινη ματιά.
Ο δεύτερος εισηγητής παίρνει την θέση του απέναντι τους. Ανοίγει προσεκτικά τον φάκελο της δικογραφίας του πολίτη "Β". Αρχίζει να μιλά. Ο πολίτης "Β", λέει, ισχυρίζεται ότι η υπηρεσία δεν είχε το δικαίωμα να εξετάσει τα δείγματα των προϊόντων του. Ο πολίτης "Β" ισχυρίζεται ότι, σύμφωνα με το άρθρο χχχ της διακήρυξης, η μόνη δυνατότητα της υπηρεσίας ήταν να στείλει τα δείγματα του σε ανεξάρτητο εργαστήριο ποιοτικού ελέγχου. Ο ισχυρισμός αυτός είναι βάσιμος. Η διοίκηση δεν έχει κανένα δικαίωμα να παραβιάζει τους όρους και τις προϋποθέσεις που η ίδια θεσπίζει. Η διοίκηση πρέπει να λειτουργεί σε καθεστώς συνέπειας και διαφάνειας. Η πράξη της διοίκησης είναι για τον λόγο αυτό ακυρωτέα και η ισχύς της πρέπει να ανασταλεί. Εν όψει αυτού παρέλκει η εξέταση των υπόλοιπων λόγων που συμπληρώνουν το δικόγραφο. Οι νομικοί συλλογισμοί είναι ακαταμάχητοι. Οι δικαστές σκέφτονται βαθιά. Η αίσθηση της ευθύνης είναι και πάλι φανερή στα πρόσωπα τους. Ευτυχώς όμως, τη φορά αυτή η απόφαση τους είναι εύκολή. Ο εισηγητής έχει δίκιο. Η διοίκηση παρανόμησε. Η πράξη της πρέπει να ακυρωθεί. Ο πολίτης "Β" κέρδισε.
Ο ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
α) Σύμφωνα με την πάγια νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας:
"Η διακήρυξη της διοικητικής διαδικασίας έχει χαρακτήρα κανονιστικής διοικητικής πράξης και δεσμεύει με τους όρους τους οποίους περιέχει τόσο τη Δημόσιο ή το ΝΠΔΔ, που διενεργεί τον διαγωνισμό, όσο και τους διαγωνιζομένους. Τυχόν παράβαση ουσιώδους τύπου της διακήρυξης, είτε κατά την συνομολόγηση της σύμβασης είτε κατά το στάδιο εκτέλεσης αυτής, συνιστά παράβαση νόμου και επάγεται ακυρότητα" (βλ. πορίσματα νομολογίας 1929/1959 έκδοση 1961 σελ. 431 και απόφαση 2992/1983 του ιδίου δικαστηρίου)
Με απλά λόγια αυτό σημαίνει ότι η διακήρυξη ισοδυναμεί με νόμο. Η διακήρυξη ΕΙΝΑΙ νόμος!
β) Σύμφωνα με την παράγραφο 1 του άρθρου 4 του Ελληνικού Συντάγματος:
"Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου"
Τέλος σχολιασμού.
ΤΟ ΕΠΙΜΕΤΡΟ
Οι δικαστικές αποφάσεις έχουν, ή τέλος πάντων πρέπει να έχουν, μια συγκεκριμένη δομή. Ξεκινούν με την περιγραφή του είδους και της σύνθεσης του δικαιοδοτικού οργάνου και τις αρχικές τυπικές λεπτομέρειες της κάθε υπόθεσης.
π.χ. "Η Επιτροπή Αναστολών του Συμβουλίου της Επικρατείας συνεδρίασε σε συμβούλιο στις χχ/χχ/χχχχ/ με την εξής σύνθεση: Τάδε Ταδόπουλος, Σύμβουλος της Επικρατείας, Πρόεδρος τους Β΄ Τμήματος Διακοπών, Δείνας Δεινόπουλος, Σύμβουλος κ.λ.π. κ.λ.π. κ.λ.π. ... ... για να αποφασίσει σχετικά με την από ψψ/ψψ/ψψψψ/ αίτηση ασφαλιστικών μέτρων του ... ... κ.λ.π. κ.λ.π. κ.λ.π."
Ακολουθεί η βαρυσήμαντη φράση:
"Αφού μελέτησε τα σχετικά έγγραφα, (η Επιτροπή δηλαδή, αυτή τα μελέτησε), σκέφθηκε κατά τον νόμο"
Στην συνέχεια έπεται η παράθεση των πραγματικών περιστατικών της υπόθεσης, η ανάπτυξη του μείζονος και του ελάσσονος δικανικού συλλογισμού και η η απόφαση κλείνει με την εκφορά του διατακτικού.
Από τα περιστατικά όμως που προεκτέθηκαν παραπάνω προκύπτει με σαφήνεια ένα και μόνο εύλογο συμπέρασμα:
Η Επιτροπή Αναστολών που δίκασε τις δύο αυτές υποθέσεις, όπως σχεδόν και κάθε άλλη Επιτροπή Αναστολών του ίδιου δικαστηρίου που εκτελεί ανάλογη αποστολή, ούτε "συνεδρίασε" ποτέ "σε συμβούλιο", ούτε έκανε ποτέ τον κόπο να "σκεφθεί κατά τον νόμο". Το πιο πιθανό είναι ότι ο σπουδαιοφανής πρόεδρος της επικοινώνησε κάποια στιγμή με τον εισηγητή της υπόθεσης του πολίτη "Α" με τον οποίο αντάλλαξε τα παρακάτω χαριτωμένα λόγια:
-Τι έγινε ρε παιδί; Τελείωσες με κείνη την υπόθεση του Τάδε;
-Όχι ακόμη κ. Πρόεδρε. Είχα ένα σωρό πράγματα να κάνω.
-Καλά, μην το αργείς άλλο. Βάλτο πάνω πάνω να τελειώνει και φέρτο γρήγορα να το υπογράψω. Ένα ένα να φεύγουν απ΄ το κεφάλι μας. Μην τα αφήνεις να μαζεύονται. Καλοκαίρι είναι. Κάποτε πρέπει να φεύγουμε και μεις.
Μετά πήρε στο κινητό τον εισηγητή της υπόθεσης του πολίτη "Β".
-Τι έγινε ρε συ με την υπόθεση του Δείνα; Την είδες ακόμη;
-Βέβαια κ. πρόεδρε. Την τελειώνω. Στην καθαρογραφή είμαι.
-Ωραία, μπράβο. Κοίτα να κάνεις γρήγορα τη γύρα να μαζέψεις τις υπογραφές και να την πας στην γραμματεία για δημοσίευση. Πήξαμε στους φακέλους.
-Μάλιστα κ. Πρόεδρε. Ευχαριστώ. Θα κάνω ότι μπορώ.
Ποιός δεν θυμάται άλλωστε την πολύ πρόσφατη υπόθεση των αρεοπαγιτών που συμμετείχαν στις συνεδριάσεις της Ολομέλειας του άλλου Ανωτάτου μας μέσω των ασφαλών συχνοτήτων της Vodafon.
ΟΙ ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ
Οι όμορφες αυτές αποφάσεις κοσμούν το αρχείο του Συμβουλίου της Επικρατείας και θα αποτελούν εις τους αιώνες, -μέχρι την άκρη του τέλους που έγραφε και ο Βενέζης-, μέρος του υπέροχου νομικού πολιτισμού μας. Οι αριθμοί τους, κατόπιν ευλόγου αιτήματος, μπορεί να τεθούν στην διάθεση κάθε σοβαρού ενδιαφερομένου.
(Η συνέχεια στο επόμενο. Κάποια πράγματα σχετικά με την ασφάλεια δικαίου, τις αγωγές κακοδικίας, τα δικαιώματα αποζημίωσης του πολίτη για βλάβες που υπέστη εξαιτιας της κακής λειτουργίας της δικαιοσύνης και άλλα τινά ευτράπελα. Α ναί! Και για τα ονόματα της σύνθεσης. Που προκαλούν ίλιγγο.)
Τετάρτη, Νοεμβρίου 21, 2007
-Η λαγνεία των (ανύπαρκτων) θεσμών ή άλλως η παπαρολογία των κατά τεκμήριο ειδικών
Είπα να γράψω κάτι σχετικά με τις δηλώσεις Του για τον "νέο" εκλογικό νόμο αλλά μετά είδα την φωτογραφία Του και είπα άσε, Τον τιμωρώ αλλιώτικα. Θα βάλω μόνο την ευειδή μορφή Του.
Τέλος πάντων όμως. Παρασύρομαι.
Τι δήλωσε λοιπόν ο Υπουργός;
"Ήμασταν θεσμικώς συνεπείς" είπε, "Οι αλλαγές γίνονται στην αρχή της τετραετίας, όπως πάγια υποστηρίζουν εδώ και πολλά χρόνια" (από το ΒΗΜΑ της 20ης Νοεμβρίου)
Συγγνώμη, αλλά ποιοί είναι αυτοί οι θεσμοί που έχουν σχέση με το δικαίωμα της Βουλής να ψηφίζει όποτε της κατέβει νέους εκλογικούς νόμους; Και τι ακριβώς προβλέπουν; Υπάρχει στην έννομη τάξη μας ειδική διάταξη που ορίζει χρονικούς περιορισμούς για την θέσπιση νόμων, όταν αυτοί αφορούν σε τροποποιήσεις εκλογικών συστημάτων; Διάταξη που επιβάλλει την κατάθεση των νόμων αυτών στην αρχή, στην μέση ή στο τέλος της κάθε τετραετίας;
Μήπως τελικά ο διαπρεπής μας διοικητολόγος, παρασυρόμενος προφανώς από την ασυγκράτητη θεσμολαγνεία του, μπερδεύει τους θεσμούς με την πολιτική δεοντολογία; Πολύ πιθανόν. Με τόσες δουλειές και αρμοδιότητες άλλωστε δεν είναι δύσκολο να τα χάνει κανείς πότε πότε.
Και πάλι όμως, γιατί τόση κουβέντα και τόσος κομπασμός κάθε φορά για τους θεσμούς; Δεν είναι αυτονόητη η τήρηση τους; Αποτελεί περίπτωση υπέρβασης καθήκοντος η υποταγή των πολιτικών και των πολιτών σε αυτούς; Εξαίρεση σπάνια και μοναδική; Εξαίρεση τέτοια που να αποτελεί λόγο για απονομές ξεχωριστών αυτοεπαίνων;
Τίποτε από όλα αυτά. Μόνο που είναι φανερό ότι ο κ. καθηγητής αισθάνεται άβολα κάθε φορά που αναλαμβάνει να κάνει ακόμη μια ματσαγκονιά προς την κατεύθυνση της πλήρους επιβολής του γαλάζιου καθεστωτισμού. Και τότε επιστρατεύει αυτό για το οποίο οι φουκαράδες τηλεθεατές, και οι ακόμη πιο φουκαράδες βουλευτές, τον θεωρούν ειδικό. Τους υπαρκτούς ή ανύπαρκτους νόμους, τα κακογραμμένα συντάγματα των βασικών μετόχων και τους ala cart φαντασιακούς θεσμούς μας. Που για να τα ξετρυπώσεις όλα αυτά και να βρείς τι κάθε φορά ισχύει πρέπει να συνδυάσεις καμιά σαρανταριά δυσνόητους νόμους της πυρκαγιάς, -που ο ένας τροποποιεί τον άλλον-, καμιά κατοσταριά διάτρητα προεδρικά διατάγματα και άλλες τόσες υπουργικές αποφάσεις και καμιά διακοσαριά κρυμμένες σε άσχετα νομοσχέδια (και άρα ευθέως αντισυνταγματικές) νυχτερινές τροπολογίες.
Πολύπλοκα πράγματα δηλαδή. Και περισσότερο πολύπλοκα όταν βγαίνουν από το στόμα του σοφού ακαδημαϊκού, που παρεμπιπτόντως, και προσωρινά μόνον, εγκατέλειψε την λατρεία των μουσών για να ασχοληθεί με την επανίδρυση του κράτους. Τεκμήριο νομιμότητας λέγεται αυτό στο διοικητικό δίκαιο, ας μας επιτραπεί ο διασταλτικός παραλληλισμός. Το ποιός δικαιούται η δεν δικαιούται να ομιλεί (ή να γνωρίζει, στην περίπωση μας) που έλεγε και ο μακαρίτης ο Κουτσόγιωργας.
Ασφαλώς στην ίδια μάχη επιστρατεύονται και οι κενές πληροφοριακού περιεχομένου ταυτολογίες και οι παπαρολογίες. Είναι ωραίο πράγμα άλλωστε η παπαρολογία. Argumentum ad ignoradiam που έλεγαν και οι λατίνοι. Επίκληση στην άγνοια. Λογική πλάνη που προκύπτει από την εκφορά "επιχειρήματος" που είναι άσχετο με αυτό που θέλουμε να υποστηρίξουμε. Ποιός όμως τολμάει να αποκαλέσει άσχετο έναν κοτζάμ καθηγητή; Και μάλιστα ελληνικού πανεπιστημίου.
Σάββατο, Νοεμβρίου 10, 2007
-Ένοχοι παράγοντες
Ο κατηγορούμενος πρόεδρος της Ε.Ρ.Τ. δεν είναι υποχρεωτικά ένοχος.
Είναι σοβαρά ύποπτος κατά την εισαγγελέα. Καλύτερο από κακοδιαχειριστής, προς το παρόν κάτι χειρότερο από χρηστός διοικητής.
Διαχειριζόμαστε τα χρήματα, που εκόντες άκοντες πληρώνουν όλοι οι πολίτες, όπως θέλουμε, χωρίς ίχνος ουσιαστικού και ειλικρινούς δημόσιου απολογισμού. Καθορίζουμε τις αμοιβές μας και αποφασίζουμε τις συνεργασίες και τις αναθέσεις όπως μας αρέσει. Πάντα όμως για το καλό της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, θα μπορούσαν να προσθέσουν σε μια έκρηξη ειλικρίνειας.
Δεν έχει η διοίκηση δικαίωμα να αποφασίζει επενδύσεις σε στελέχη και παραγωγές;
Και βέβαια έχει κάθε τέτοιο δικαίωμα.
Έχει όμως και την υποχρέωση να εκτιμά το αποτέλεσμα και να αναπροσαρμόζει τις αποφάσεις της.
Μπορεί να ισχυριστεί ο κατηγορούμενος πρόεδρος - με επίσημα στοιχεία της A.G.B. – ότι οι επενδύσεις της διοίκησης απέδωσαν και έφεραν την Ε.Ρ.Τ. στο κέντρο του τηλεοπτικού τοπίου;
Και επί πλέον, μπορεί να μας πει κάποιος:
-πόσες φορές τις τελευταίες δεκαετίες ασκήθηκε ανάλογη δίωξη σε πρόεδρο μεγάλης κρατικής εταιρείας;
-ποια στάση κράτησαν οι εκάστοτε αρμόδιοι υπουργοί;
-ποια στάση κράτησε η εκάστοτε αντιπολίτευση;
-υπάρχει άλλη κρατική ή ιδιωτική εταιρεία με δεδομένα και σίγουρα ετήσια έσοδα 300 εκατομμυρίων ευρώ που να δίνει αυξήσεις 40% στα μεγαλοστελέχη της;
Διαπλεκόμενοι και διακομματικοί παραγοντίσκοι, με το βλέμμα στραμμένο στην τσέπη τους, νέοπλουτοι της εξουσίας και απολίτικες παρεούλες επιχειρούν να μας επιβάλουν τη νοοτροπία τους. Τη νέα μεταρρυθμιστική λογική της πολιτικής ανευθυνότητας, της διοικητικής αθωότητας.
Γι αυτή την επαναλαμβανόμενη πράξη τους είναι ένοχοι.
Τετάρτη, Νοεμβρίου 07, 2007
-Στην σκιά των Ζωνιανών ...
... η άοπλη εγκληματικότητα βασιλεύει.
Τα γεγονότα στα Ζωνιανά μπορούν να προσεγγισθούν με πολλούς τρόπους.
- Απίστευτα πράγματα. Συμβαίνουν στην Ελλάδα; Η αιφνιδιασμένη προσέγγιση.
- Ο νόμος και η τάξη θα επιβληθούν. Η αστυνομική προσέγγιση
- Η πολιτεία θα πάρει όλα τα απαραίτητα μέτρα κι έχουν ήδη δοθεί οι σχετικές εντολές. Η υπουργική προσέγγιση.
- Χρόνια τώρα δεν έχουν σχολείο τα Ζωνιανά. Η τηλεοπτικολαϊκιστική προσέγγιση.
- Μόνο με τα όπλα μπορεί η επαρχία να κεντρίσει και να προκαλέσει το ενδιαφέρον του κράτους των Αθηνών. Η προσέγγιση του αδικημένου Έλληνα.
- Σε λίγο καιρό όλα θα είναι πάλι όπως πριν, σ’ αυτόν τον τόπο τίποτα δεν αλλάζει. Η αδρανής προσέγγιση.
- Κάθε μέρα σκοτώνονται από τροχαία, από καρδιακά, από το τσιγάρο, από τα ναρκωτικά, από ιατρικές υπερβολές, δεκάδες Έλληνες. Τι κάνει το κράτος; Η γενική προσέγγιση.
Όλες οι παραπάνω απόψεις όντως κυκλοφορούν κι έχουν ακουστεί.
Με όποιο τρόπο κι αν το δει κανείς, εκείνο που διαπιστώνει είναι ένα.
Η νομιμότητα δεν αποτελεί αυτονόητη βάση δράσης του κράτους και των λειτουργών του.
Δεν αποτελεί σταθερή βάση στη σκέψη των πολιτικών.
Εν τέλει οι νόμοι δεν μας απασχολούν.
Δεν τους φοβόμαστε, είναι σαν να μην υπάρχουν παρά μόνο για κάποιους ανυπεράσπιστους φουκαράδες.
Αποτέλεσμα; Συχνές διαπιστώσεις για αύξηση της εγκληματικότητας. Ποίας εγκληματικότητας όμως; Της ένοπλης. Αυτής που προσφέρει πλούσιο κι εντυπωσιακό τηλεοπτικό θέαμα.
Και η άλλη εγκληματικότητα; Η άοπλη; Αυτή ζει και βασιλεύει ως μαύρη εργασία, χρηματισμός, λεηλασία δημόσιου χρήματος, οικογενειοκρατία, αδιαφανέστατες προμήθειες, λαθρεμπόριο καυσίμων και πολλά πολλά άλλα.
Νομιμοποιείται δε καθημερινά δια πράξεων και παραλείψεων των σοβαροφανών αρμοδίων.
Από μεγάλα λόγια αναστατωμένων υπουργών είμαστε χορτάτοι. Από συγκεκριμένες διοικητικές και νομοθετικές δράσεις για την αντιμετώπιση της παραμένουμε πεινασμένοι.
Κυριακή, Νοεμβρίου 04, 2007
-Δωροδοκία με .... δεοντολογία
Η παρανομία βαφτίσθηκε «κώδικας δεοντολογίας» με νονό τον «επανιδρυτή» του ΕΣΥ υπουργό Υγείας κ.λ.π. , Δ. Αβραμόπουλο.
Αποκτήσαμε και "κώδικα δεοντολογίας" για τις απροκάλυπτες δωροδοκίες των γιατρών. Ο Σύνδεσμος Φαρμακευτικών Επιχειρήσεων Ελλάδας «τακτοποιεί» τα του οίκου του και προσδιορίζει τα όρια των δωροδοκιών. Μάλιστα παρουσίασε τον "κώδικα" του σε μεγαλειώδη εκδήλωση με την παρουσία του Υπουργού Υγείας εκλαμπρότατου κ. Δ. Αβραμόπουλου.
Αξιοθαύμαστη προσπάθεια. Η ιδιωτική πρωτοβουλία νομοθετεί και ο υπουργός χειροκροτεί. Αυτό κι αν είναι μεταρρύθμιση.
Ο επανιδρυτής υπουργός, είτε αγνοεί παντελώς τους νόμους τους οποίους υποτίθεται ότι υπηρετεί , είτε τους έχει γραμμένους κανονικά και ενεργεί ως εξέχον μέλος της συμμορίας που λυμαίνεται τα οικονομικά των ασφαλιστικών ταμείων με όπλο την ανεξέλεγκτη καθοδηγούμενη συνταγογράφηση.
Είναι απολύτως βέβαιο ότι για το θέμα των «δώρων» που οι φαρμακευτικές εταιρείες προσφέρουν αφειδώς στους συνεργαζόμενους γιατρούς, υπάρχει πλήρες, σαφές και επαρκές νομικό οπλοστάσιο. Μπροστά του όμως ορθώνεται το ισχυρό τείχος της επανιδρυτικής νοοτροπίας με κεντρικό σύνθημα : «ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΡΓΑΣΙΑ », συνοδευόμενο από το γνωστό παρασύνθημα « ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ».
Σε οποιαδήποτε αξιοπρεπή δημοκρατική χώρα, η απόλυτη και προκλητική προτροπή κι επιδοκιμασία υπουργού σε πολίτες και επιχειρηματίες που παρανομούν, όπως έπραξε ο επανιδρυτής υπουργός με την λαμπρή του παρουσία στην εκδήλωση του Συνδέσμου Φαρμακευτικών Επιχειρήσεων Ελλάδος, θα οδηγούσε σε άμεσα μέτρα και αποπομπή του.
Στην πατρίδα μας το γεγονός θεωρείται ως φαίνεται ασήμαντο ακόμη και από την κεφαλή της κυβέρνησης.
Δεν είναι όμως ασήμαντα τα εκατομμύρια ευρώ εθνικής περιουσίας που αρπάζουν οι «δεοντολόγοι» από τα ασφαλιστικά μας ταμεία.
Το τεράστιο πρόβλημα της αιμορραγίας των ασφαλιστικών ταμείων – όπως και πολλά άλλα – απαιτεί άμεση εφαρμογή των νόμων. Ιδού πεδίο δόξης για τους συνδικαλιστές και τους πάσης φύσης και απόχρωσης αγωνιστές των λαϊκών συμφερόντων.
Αναρτήσεις
