Τον περασμένο Σεπτέμβριο, λίγο πριν αναχωρήσω για την αλλοδαπή, αγόρασα ένα μικρό σπίτι και κουβάλησα εκεί το έχειν μου. Έμεινα στο σπίτι αυτό τόσο, όσο χρειάζόταν για να τακτοποιήσω το απερίγραπτο χάος, που όλοι ξέρουν ότι προκαλεί μια μετακόμιση, και να ηρεμήσω από την αφάνταστη πολυήμερη ταλαιπωρία.
Το σπίτι είναι καινούργιο και χτισμένο σε σχετικά μεγάλο οικόπεδο, σε περιοχή με χαμηλό συντελεστή δόμησης. Ως εκ τούτου διαθέτει για τους ενοίκους του άνετους, ευρύχωρους και κυρίως καλαίσθητους χώρους στάθμευσης στην αυλή, που καμία σχέση δεν έχουν με το αίσχος της γνωστής "πυλωτής".
Δεν ξέρω αν ήταν από λάθος ή από αθώα πονηριά, αλλά ο καλός μου ο μεσίτης, στις πρώτες μας επαφές, μου υπέδειξε μια ωραιότατη θέση πάρκιγκ, ίσως την πιο ωραία από όλες τις άλλες, και μου είπε: "και αυτή είναι δική σου". Τον πίστεψα χωρίς να δώσω ιδιαίτερη σημασία και δεν ξαναασχολήθηκα με το αστείο αυτό ζήτημα, (αν η κούρσα μου θα στέκεται αριστερά ή δεξιά ή στο κέντρο της αυλής), μέχρι την ημέρα της πρώτης διανυκτέρευσης στο καινούργιο παλάτι μου.
Την ημέρα εκείνη όλη η γειτονιά είδε ότι κάποιος κουβαλιότανε στον δεύτερο. Το φορτηγό, οι εργάτες, η τεράστια τηλεσκοπική σκάλα που ανέβαζε τα έπιπλα και τις, ούτε λίγο ούτε πολύ, 180 βαριές και ογκώδεις κούτες, τα άπειρα υλικά συσκευασίας που στοιβαζόντουσαν στο πεζοδρόμιο. Υπό τις συνθήκες αυτές, ακόμη και εάν δεν δει κανείς τον ίδιο τον φουκαρά μετακομίζοντα, μπορεί να αντιληφθεί τις αθλιες συνθήκες που αυτός βιώνει, να συμμερισθεί την απίστευτη ταλαιπωρία του και να δείξει μια μικρή κατανόηση. Κατανόηση για τον λίγο περισσότερο θόρυβο, την κάποια προσωρινή ακαταστασία στην είσοδο, την προσωρινή αίσθηση μικρού ξεβολέματος τέλος πάντων. Άλλωστε ποιός από εμάς δεν έχει περάσει κάτι τέτοιο. Και έπειτα, είμαστε λαός φιλόξενος, ανοιχτόκαρδος και χαμογελαστός. Λαός έτοιμος να αγκαλιάσει τον κάθε καινούργιο φίλο που μπαίνει στην ζωή μας και να τον καλωσορίσει με ευγένεια, ανθρωπιά και ψυχική γενναιοδωρία.
Τέλος πάντων, αργά το απόγευμα, αφού ξεπροβόδισα τους εργάτες πάρκαρα το αυτοκίνητο στην θέση που μου είχε αρχικά υποδειχθεί και βρέθηκα σε κατάσταση απόγνωσης μόνος μέσα στο σπίτι συντροφιά με τις 180 κλειστές κούτες μου.
Θα ήταν λίγο πριν από τα μεσάνυχτα όταν κατέβηκα πάλι στην αυλή για να πάρω κάτι που είχα ξεχάσει. Είδα τότε ότι πίσω από το ωραιότατα σταθμευμένο όχημα μου υπήρχε κάθετα τοποθετημένο ένα άλλο, πολύ μικρότερο, με τέτοιο τρόπο ώστε να εμποδίζει κάθε δική μου κίνηση. Και αυτό παρά το γεγονός ότι η αυλή είχε την στιγμή εκείνη αρκετές ακόμη θέσεις ελεύθερου πάρκιγκ, μια και η συνολική χωρητικότητα της, από ότι έμαθα αργότερα, είναι αρκετά μεγαλύτερη από όσο χρειάζεται για να εξυπηρετηθούν όλοι οι ένοικοι της πολυκατοικίας. Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία και επέστρεψα βιαστικά στο χάος μου.
Την επόμενη μέρα το πρωί, όταν κατέβηκα για να φύγω, βρήκα στο τζάμι του αυτοκινήτου το χαρτί που βλέπετε πιό κάτω.
Η πρώτη μου αντίδραση ήταν να βυθιστώ σε μια βαθιά απορία. Κοίταζα το χαρτί για κάμποση ώρα προσπαθώντας να αντιληφθώ το μέγεθος και τον λόγο, κυρίως τον λόγο, της αγριότητας και του θυμού που ανέδιδε.
Καλά χριστιανέ μου. Κάποιος κατέλαβε την θέση του πάρκιγκ σου. Είναι ο κουρασμένος καινούργιος σου γείτονας, που μπορεί και να μην το ήθελε. Μπορεί να έκανε και λάθος. Θα μπορούσες, για σήμερα μόνο, να παρκάρεις λίγα μέτρα πιο δίπλα. Με την ίδια ασφάλεια και ευκολία. Και την επομένη να λύσεις αυτήν την ασήμαντη διαφορά με ευγενικό, φιλικό και ανθρώπινο τρόπο. Και αν μετά από λίγες ημέρες το γαϊδούρι που έτυχε δίπλα σου δεν εννοεί να καταλάβει μέχρι που μπορεί να απλώνει τα πόδια του, ε τότε μπορείς να αρχίσεις να θυμώνεις και να εξαπολύεις απειλές. Να καλείς τους γερανούς και τις αστυνομίες. Ακόμη και τα σώματα καταδρομών αν θέλεις. Αλλά για την ώρα τίποτε από όλα αυτά δεν είναι ούτε σκόπιμο ούτε απαραίτητο.
Κοιτούσα πολλή ώρα απορημένος τις λίγες γραμμές που με καλωσόριζαν στην νέα μου γειτοινιά, μέχρι που σιγά - σιγά άρχισε να σχηματίζεται στο μυαλό μου η εικόνα του προσώπου. Ενός προσώπου άσχημου και απωθητικού. Με εκείνη την ασχήμια που ξεπροβάλλει αποκρουστική κάτω από την φτιασιδωμένη μάσκα της επιφάνειας. Με την ασχήμια που προσδίδει στα πρόσωπα η μόνιμη καχυποψία και η διαρκής εγρήγορση. Η εγρήγορση για μια παράλογη άμυνα απέναντι σε κάθε έναν από τους γύρω, που δεν μπορεί παρά να είναι ένας καινούργιος και εν δυνάμει επικίνδυνος εχθρός.
Είναι το θλιβερό πρόσωπο του μικροαστού. Του ανθρώπου που σε όλη την ζωή του φοβάται και οχυρώνεται. Που σε κάθε του βήμα αμφιβάλλει και κρύβεται. Που είναι ανίκανος να μοιράσει και να μοιραστεί επειδή πιστεύει ότι αυτά που έχει είναι πολύ λίγα. Τόσο λίγα, που μπροστά τους μια θέση πάρκιγκ στην πυλωτή της πολυκατοικίας μεταμορφώνεται σε αγαθό πολύτιμο και ανεκτίμητο. Στο μόνο αγαθό που του ανήκει πραγματικά και για το οποίο αξίζει να παλέψει και να θυσιαστεί. Γιατί τίποτε άλλο, πιο μεγάλο και πιο σημαντικό, δεν του έχει απομείνει.
Δίπλωσα προσεκτικά το πολύτιμο έγγραφο και το αρχειοθέτησα στην συλλογή μου. Λίγες μέρες αργότερα αναχώρησα για την Εσπερία χωρίς δυστυχώς να μπορέσω να ζητήσω συγγνώμη από την κυρία που τόσο πολύ αναστάτωσα και ενόχλησα με την ανεύθυνη συμπεριφορά μαυ. Και αυτό γιατί την μια και μοναδική φορά που διασταυρωθήκαμε στην αυλή, αυτή ήταν βιαστική και κοιτούσε ίσια μπροστά. Σαν όλους τους ανθρώπους που δεν αντέχουν να διασταυρώσουν το βλέμμα τους με το βλέμμα του διπλανού τους.
Μια βδομάδα περίπου μετά εγκαταστάθηκα στο καινούργιο μου σπίτι, σε μια πολή του γερμανικού νότου. Από την πρώτη κιόλας ημέρα γνωρίστηκα με τους γείτονες μου, στον πάνω όροφο της δίπατης οικοδομής. Με καλωσόρισαν εγκάρδια και με κατατόπισαν για ότι ήταν απαραίτητο και σκόπιμο να γνωρίζω. Στο τέλος μου είπαν ευγενικά ότι δεν θα ήταν ανάγκη να παραγγείλω και να πληρώσω στον δήμο ξεχωριστούς κάδους για τα σκουπίδια μου. Μπορούσα να χρησιμοποιήσω τους δικούς τους χωρίς κόστος και χωρίς να νοιάζομαι για το ποιός θα τους βγάζει στον δρόμο κάθε δεκαπέντε που θα περνούσε το αυτοκίνητο της αποκομιδής.
Κάποια στιγμή, λίγο αργότερα, ξέχασα το αυτοκίνητο μου λίγο αδέξια μπροστά στην πόρτα του γκαράζ τους. Την άλλη ημέρα βρήκα στο τζάμι μου το παρακάτω σημείωμα.
"Αγαπητέ γείτονα Καλημέρα, θα μπορούσατε παρακαλούμε να παρκάρετε από την άλλη πλευρά του δρόμου; Σήμερα το πρωϊ ήταν σχεδόν αδύνατον να βγούμε από το γκαράζ μας. Σας ευχαριστούμε πολύ, E. Jüteborg".
Αυτά και μόνο αυτά. Ούτε γερανοί, ούτε απειλές, ούτε η Γκεστάπο, ούτε η Βέρμαχτ. Ένα ευγενικό μόνο και φιλικό σημείωμα που, τολμώ να πω, αντί να ενοχλήσει είναι σε θέση ακόμη και να βελτιώσει τις σχέσεις κάποιων ανθρώπων. Γιατί μετά από αυτό δεν μπορεί, θα σταματήσεις με την πρώτη ευκαιρία στην είσοδο, θα χαμογελάσεις, θα σου χαμογελάσουν και θα ζητήσεις συγγνώμη. Θα σου πουν πως όχι, δεν πειράζει, συμβαίνουν αυτά και δεν ήταν δα και τίποτε που φέρνει την καταστροφή. Και η ζωή μας θα πάει παρακάτω, λιγάκι πιο όμορφη.
Ζούμε στην ίδια γειτονιά. Μπορεί και να μην αγαπιόμαστε. Αλλά είναι πάντοτε σκόπιμο να προσπαθούμε να βρίσκουμε τα κοινά σημεία μας. Αλλιώς η καθημερινότητα μας γίνεται αφόρητη.
Νομίζω πως κάπως έτσι ζούνε οι άνθρωποι αυτοί εκεί πάνω. Κάθε μέρα το βλέμμα σου συναντά το βλέμμα δέκα, δεκαπέντε περαστικών. Στο σουπερμάρκετ, στον δρόμο, στα μονοπάτια του δάσους που είναι γεμάτα περιπατητές και ποδηλάτες, στα εστιατόρια όταν σηκώνεσαι και ετοιμάζεσαι να φύγεις. Και κάθε φορά ένας άγνωστος σου χαμογελά και σου λέει καλημέρα. Και μετά παραμένει άγνωστος. Αυτό είναι αδιάφορο.
Νομίζω ακόμη πως στην σημερινή Ελλάδα των καμμένων δασών, των μουλτιπλεξ εμπορικών κέντρων και του ατομικού συμφέροντος τα βλέμματα των ανθρώπων συναντιώνται αυθόρμητα όλο και λιγότερο. Οι καλημέρες και τα χαμόγελα γίνονται όλο και σπανιότερα. Κάθε ένας που περνά δίπλα μας δεν είναι ένας σαν και μας που απλά πηγαίνει, όπως εμείς, στην δουλειά του. Είναι κάποιος επικίνδυνος άγνωστος που ήδη κάνει πονηρές σκέψεις για την θέση μας στην πυλωτή. Που κοιτάει το πορτοφόλι μας ύποπτα. Που ζηλεύει το καλογυαλισμένο μας αυτοκίνητο. Που θέλει με κάθε τρόπο το κακό μας και που ετοιμάζεται να παρασύρει στα σκοτεινά και να βιάσει τον τρυφερό και ανυπεράσπιστο κλώνο μας.
Κάθε μέρα τα λέει η τηλεόραση άλλωστε. Ο κόσμος μας είναι ένα μέρος πολύ επικίνδυνο. Γιαυτό τα μάτια πρέπει να είναι ανοικτά και να κοιτούν τριγύρω πίσω από μαύρια γιαλιά. Να εντοπίζουν, να αξιολογούν και να εξουδετερώνουν τους επερχόμενους κινδύνους. Κάθε στιγμή χαλάρωσης μπορεί να έχει κόστος ανυπολόγιστο.
Και μετά; Μετά ξοδευόμαστε σε όλα εκείνα τα ανούσια και ανόητα στερεότυπα που το μόνο που δείχνουν είναι το πόσο λίγο ξέρουμε τους ευατούς μας και πόσο λιγότερο γνωρίζουμε τους άλλους. Οι γερμανοί είναι ψυχρά κτήνη, οι άγγλοι είναι αδιάφοροι, οι σουηδοί παγεροί. Ενώ εμείς είμαστε φιλικοί και ανθρώπινοι. Αυτοί συμβιώνουν στα κλουβιά. Εμείς κοινωνούμε στις σχέσεις μας. Και περιμένουμε πότε θα γυρίσει ο γείτονας αλλού το βλέμμα για να πετάξουμε τα σκουπίδια μας στην αυλή του.
Παρασκευή, Ιουλίου 20, 2007
-Φυλάξου! Γιατί ο κόσμος είναι ένα μέρος πολύ επικίνδυνο!
Τρίτη, Ιουλίου 17, 2007
-Στις δημοκρατίες κυβερνούν οι πλεοψηφίες.
Πρότυπος εκμετάλλευσις ημιυπαιθρίου - Με σαφείς επιρροές από την ύστερη Οθωμανική παράδοση
Πρότυπος εκμετάλλευσις ανωγείου χώρου - Σύγχρονη εκδοχή με σαφείς επιδράσεις του πρώιμου κλασσικισμού, (δεκαετία '90)
Πρότυπος εκμετάλλευσις ανωγείου χώρου. Πρώιμος Κλασσικισμός. Προστατευόμενη κατασκευή. (δεκαετία '70-'80)
Σύγχρονη μέθοδος εναπόθεσης απορριμάτων μετά στοιχείων ορθόδοξου στοχασμού, (δεκαετία '00)Λίγο πριν από τις τελευταίες δημοτικές εκλογές, ώριμος αντιδήμαρχος πόλης ελληνικής μεγάλης, (και νύμφης πολυφέρνου κόλπου αβαθούς), (και συμπρωτεύουσας λαμπράς της πατρίδος μας), αντιδήμαρχος γεμάτος εμπειρίες και γνώσεις, αντιδήμαρχος σοφός προπάντων, (καθόσον είχε διατελέσει στο ημέτερον στράτευμα βαθμοφόρος, πριν τον καλέσει η πατρίς σε άλλα μετερίζια), κατελήφθη υπό αιφνιδίου άγχους και αγωνίας και αβεβαιότητος δια την έκβασιν των εκλογών, (που ως γνωστόν είναι όπως ήταν οι κυοφορούσες πριν από την ανακάλυψιν της συσκευής των υπερήχων).
Ότι γαρ διέγνωσε, και πολύ ορθώς μάλιστα, μιαν κόπωσιν του εκλογικού σώματος. Μιαν κάμψιν του αγωνιστικού φρονήματος των οπαδών και φίλων.
Και εις την στιγμήν αυτήν της ανθρωπίνου αδυναμίας εξομολογήθηκε τις εύλογες ανησυχίες του εις έτερον υψηλόβαθμον παράγοντα της διοίκησης διερωτόμενος δικαίως:
-Τι θέλει αυτός ο κόσμος; Όπου υπήρχε χώμα στρώσαμε τσιμέντο. Όπου υπήρχε ελεύθερο οικόπεδο το χτίσαμε. Τι άλλο να κάναμε πια;
Ευτυχώς όμως οπού ο κόσμος έχει και κρίσιν και μνήμην. Και την ύστατη ώρα της ευθύνης ενεθυμήθη τας παλλαπλάς ευεργεσίας. Και δεν απέστρεψε το πρόσωπον από τους ανιδιοτελείς εκείνους που τον αγαπούν και εργάζονται σκληρά γιαυτόν.
Και η παράταξις εξελέγη δια τρίτην συνεχήν φορά, αν και όχι εν θριάμβω όπως παλαιότερα. Πάντως εξελέγη.
Πολλοί απέδωσαν την μοναδικήν αυτήν αντοχήν εις την προσωπικήν λαμπράν ακτινοβολίαν του πρώτου της ομάδος. Του ιδίου του δημάρχου. Που στο απώτατον παρελθόν είχε διατελέσει και ιατρός. Και μάλιστα πτερωτός και ιπτάμενος τοιούτος.
Άλλοι πάλι θέλησαν να συνδέσουν την επικράτησιν του πτερωτού συνδυασμού με την δυναμικήν που προσέδωσε εις αυτόν η στενή του ιδεολογική συγγένεια με την πρωτοφανώς λαοφιλή κυβέρνησιν των ριζικών μεταρυθμίσεων, που γίνονται για πρώτη φορά στον τόπο.
Και οι μεν και οι δε, όμως, εκτίμησαν λανθασμένα.
Τας εκλογάς εκέρδισεν το έργον, όπως πολύ σωστά διείδε ο πολύπειρος απόστρατος πρεσβύτης. Διότι, σε αντίθεση με τους συγχρόνους επικοινωνιολογούντας, αυτός είχε έρθει εις το παρελθόν αντιμέτωπος με την δυσαρέσκεια και τις κατάρες των ταλαίπωρων κληρωτών, όταν αυτοί εντέλοντο να απαλλάξουν τα αχανή οικόπεδα των στρατοπέδων από τα ατελείωτα φύλλα του φθινοπώρου.
Και εγνώριζε έτσι την συμβολή των μη απορροφητικών και λείων επιφανειών στην καθαριότητα και τον πολιτισμό. Και είχε άποψη για την ορθή και προσοδοφόρο εκμετάλλευση των δημοσίων χώρων.
Τας εκλογάς λοιπόν εκέρδισεν το έργον. Και ας λέγουν ότι θέλουν αυτοί που εντυπωσιάζονται από την εφήμερον και απατηλήν λάμψιν των προσώπων. Γιατί τα πρόσωπα έρχονται και παρέρχονται. Ενώ η στιλπνότης του σκυροδέματος μπορεί να ζει αιώνια.
Για τον λόγο αυτόν λέγω.
Όσοι δεν είναι εις θέσιν να κατανοήσουν ορθώς και να ικανοποιήσουν επαρκώς τις ανάγκες του λαού θα είναι καταδικασμένοι να υπομένουν μέχρι του αθλίου τέλους των το πυρωμένο καμίνι της αντιπολίτευσης. Όσοι επιδιώκουν να επιστρέψουν την χώρα εις τον σκοτεινό μεσαίωνα της πέτρας, της λάσπης και του χώματος, θα παραμείνουν εσαει, ως θλιβερά παραδείγματα προς αποφυγήν, εις τα σκοτεινά χρονοντούλαπα της ιστορίας.
Αυτά.
Για να μην διαολιστώ περισσότερο και μιλήσω για την ελεεινή εικόνα της προσβολής του Εθνικού μας Κοινοβουλίου, από τους γκατζετάκηδες με τα ποδήλατα, που συγκεντώθηκαν εκεί προ ολίγων ημερών. Λησμονώντας προφανώς σε ποιά οικόπεδα στεγάζουν και οι ίδιοι την οικογενειακή τους ευτυχία. Ας είναι όμως. Τους τα είπε καλά προχθές ο Πάσχος ο Μανδραβέλης μέσα από τις σελίδες της "Καθημερινής". Δεν χρειάζεται να τους λούσω και εγώ.
Παρασκευή, Ιουλίου 13, 2007
-Καβάλα! Περήφανα καβάλα στην καμπούρα του γείτονα!
... Ἐμεῖς τίς μεταμοσχεύσεις τίς καταλαβαίνουμε μόνον μέσα ἀπό τήν ἀγάπη, τήν ἀνιδιοτέλεια τόν σεβασμό, τήν ἀνωτερότητα, τήν ἀκεραιότητα. Γιά τόν λόγο αὐτόν, ἡ Ἐκκλησία ζητάει ἠθικές, νομικές καί πρακτικές ἐγγυήσεις ὅτι οἱ μεταμοσχεύσεις τελικά δέν θά παρατείνουν μόνον ζωές ἀλλά θά σώζουν ψυχές ...
Απόσπασμα από την ομιλία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Χριστόδουλου στα εγκαίνια του Κέντρου Βιοϊατρικής Ηθικής και Δεοντολογίας
(περισσότερες λεπτομέρειες στην επίσημη ιστοσελίδα της Εκκλησίας της Ελλάδας)
*****************************************************
ιε'. Μεγάλη καταισχύνη εστί τω προεστώτι, να παρακαλεί τον Θεόν, να δώσει τω υποτακτικώ αυτού εκείνο το χάρισμα, το οποίον δεν έχει αυτός ο ίδιος. Και δια τούτο πρέπει να αποκτήσει αυτός όλας τας χάριτας. Και τότε δύναται να έχει παρρησίαν ευπρόσωπον, να δέεται του Θεού να τας χορηγήσει και τη συνοδία του.
κγ'. Όσω βλέπει ο προεστώς ότι τον ευλαβούνται οι μοναχοί και οι κοσμικοί, και πιστεύουσι τοις λόγοις του, και φυλάττουσι τας παραινέσεις του, τοσω περισσοτέρως χρεωστεί να φυλάττει κάλλιον και ακριβέστερον τον εαυτόν του καθ' όλα τα πράγματα, τα οποία λέγει και ποιεί. Θεωρών πως πάντες οι μοναχοί και λαϊκοί τον βλέπουσιν ως αρχέτυπον και αγίαν εικόνα, και τύπον της αρετής, και της θεοφιλούς καταστάσεως, και κρίνουσι τους λόγους και τας πράξεις του, ως θείους νόμους, και πράγματα άγια, και τα τιμώσι και τα φυλάττουσιν απαρασάλευτα. Διότι αν εκτραπεί ολίγον τι και αμελήσει ψυχραίνονται άπαντες και βλάπτονται.
μθ'. Πρόσεχε να μη γίνεσαι ακριβής εξεταστής των μικροτάτων σφαλμάτων, ούτε τόσον πολλά αυστηρός κριτής εις αυτά, ώστε να τα κανονίζεις βαρύτατα και αυστηρότατα. Διότι αν δεν συγκαταβαίνεις με μετριότητα και διακριση, δεν γίνεσαι όμοιος του Χριστού εις την επιείκειαν, ούτε δύνασαι να φέρεις αυτώ καρπόν πολλαπλάσιον και λιπαρόν.
π'. ... Διότι δεν πρέπει πάντοτε ο Προεστώς να κρίνει το δίκαιον, αλλά να πολιτεύεται κατά την των κρινομένων γνώσιν και διάκρισιν, και να συγκαταβαίνει τοις αγνώστοις ένεκα της αγνωσίας των, και να τους καταδικάζει ολιγώτερον, τους δε γνωστικούς περισσότερον. Διότι ο γνωστικός δεν πρέπει να συνερίζεται τω αγνώστω, αλλά να τον υποφέρει δια την αγάπην του Χριστού, όστις υπομένει όλους ημάς δια την ευσπλαχνίαν του.
Κλίμαξ. Λόγος ΛΑ'. Προς τον Ποιμένα
Του Οσίου Πατρός ημών Ιωάννου του Σιναΐτου.
Τετάρτη, Ιουλίου 11, 2007
-Εις το Αλεξανδρινόν Γυμνάσιον
Πανοραμική όψις του Γυμνασίου
Μαζεύθηκαν οι Aλεξανδρινοί
να δουν της Κλεοπάτρας τα παιδιά,
τον Καισαρίωνα, και τα μικρά του αδέρφια,
Aλέξανδρο και Πτολεμαίο, που πρώτη
φορά τα βγάζαν έξω στο Γυμνάσιο,
εκεί να τα κηρύξουν βασιλείς,
μες στη λαμπρή παράταξι των στρατιωτών.
Ο Aλέξανδρος— τον είπαν βασιλέα
της Aρμενίας, της Μηδίας, και των Πάρθων.
Ο Πτολεμαίος— τον είπαν βασιλέα
της Κιλικίας, της Συρίας, και της Φοινίκης.
Ο Καισαρίων στέκονταν πιο εμπροστά,
ντυμένος σε μετάξι τριανταφυλλί,
στο στήθος του ανθοδέσμη από υακίνθους,
η ζώνη του διπλή σειρά σαπφείρων κι αμεθύστων,
δεμένα τα ποδήματά του μ’ άσπρες
κορδέλλες κεντημένες με ροδόχροα μαργαριτάρια.
Aυτόν τον είπαν πιότερο από τους μικρούς,
αυτόν τον είπαν Βασιλέα των Βασιλέων.
Οι Aλεξανδρινοί ένοιωθαν βέβαια
που ήσαν λόγια αυτά και θεατρικά.
Aλλά η μέρα ήτανε ζεστή και ποιητική,
ο ουρανός ένα γαλάζιο ανοιχτό,
το Aλεξανδρινό Γυμνάσιον ένα
θριαμβικό κατόρθωμα της τέχνης,
των αυλικών η πολυτέλεια έκτακτη,
ο Καισαρίων όλο χάρις κι εμορφιά
(της Κλεοπάτρας υιός, αίμα των Λαγιδών)·
κ’ οι Aλεξανδρινοί έτρεχαν πια στην εορτή,
κ’ ενθουσιάζονταν, κ’ επευφημούσαν
ελληνικά, κ’ αιγυπτιακά, και ποιοι εβραίικα,
γοητευμένοι με τ’ ωραίο θέαμα—
μ’ όλο που βέβαια ήξευραν τι άξιζαν αυτά,
τι κούφια λόγια ήσανε αυτές η βασιλείες.
σημείωση: Όπως κάθε μεγάλο γεγονός, έτσι και το πρόσφατο συνέδριο της Ν.Δ. δεν θα μορούσε να με αφήσει ασυγκίνητο. Κάθησα λοιπόν και έγραψα εις ανάμνησιν αυτούς τους λίγους σεμνούς στίχους.
Δευτέρα, Ιουλίου 09, 2007
-Το (φτηνό) μέλλον της Ελλάδας ...συνέχεια
Οι φωτιές, η άναρχη, παράνομη και εκτρωματικής ασχήμειας, τις περισσότερες φορές, δόμηση, η κάθε είδους ρύπανση του περιβάλλοντος, η άσκοπη κατασπατάληση ενέργειας, (ας μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα είναι η πλέον εξαρτώμενη από τους υδρογονάθρακες χώρα της Ευρώπης και μακράν η τελευταία στην εκμετάλλευση των εναλλακτικών πηγών - ένα ακόμη αρνητικό ρεκόρ από τα πολλά που ήδη διαθέτουμε), και άλλα πολλά που δεν είναι της στιγμής, καταδεικνύουν την αρρωστημένη σχέση μας με την φύση, το εξαιρετικά χαμηλό επίπεδο αισθητικής καλλιέργειας και την εγκληματικά κοντόθωρη αντίληψη μας για την εκμετάλλευση του φυσικού κεφαλαίου που μας έλαχε. Ας σκεφθούμε ξανά την σημασία του όρου "αειφόρος ανάπτυξη".
Υπό αυτήν την έννοια το προϊόν το οποίο παράγουμε, -γιατί ως προϊόν βλέπουμε τον τουρισμό μας και μάλιστα ως βασικό προϊόν από το οποίο έχουμε σε μεγάλο βαθμό και πολύ απερίσκεπτα εξαρτήσει το μέλλον μας-, δεν μπορεί παρά να είναι εξ ίσου βαριά υποβαθμισμένο.
Η Ελλάδα είναι πλέον ένας φθηνός τουριστικός προορισμός, όχι γιατί πρέπει να σταθεί όρθια σε έναν ολοένα και περισσότερο εντεινόμενο ανταγωνισμό, αλλά επειδή το προϊόν που παράγει είναι φθηνό. Φθηνιάρικο θα έλεγα. Η Ελλάδα καθίσταται πλέον πρωτογενώς φθηνή και όχι φθηνή λόγω ανταγωνισμού. Και ασφαλώς, το γεγονός ότι και άλλες χώρες οδηγούνται στην ίδια κατάντια δεν νομίζω ότι θα πρέπει να μας ανακουφίζει.
Η Ελλάδα είναι μια χώρα που προσπαθεί σήμερα απεγνωσμένα να προσελκύσει τον τουρίστα που το μόνο που θέλει είναι απλά να φύγει μερικές ημέρες από το σπίτι του και να κάνει τα μπάνια του. Με άλλα λόγια να πάει σε ένα από τα χιλιάδες ξενοδοχεία καρμπόν, που βρίσκει πλέον κανείς σε όλη την μεσόγειο, να κλειστεί μέσα, να φορέσει το everything you can drink βραχιολάκι του και να ξαναβγεί ανανεωμένος και ανυποψίαστος, όταν τελειώσουν οι 10-15 ημέρες που του αναλογούν. Ο τουρίστας αυτός δεν θα παραξενευτεί αν δει γκαζόν στην Μύκονο και γήπεδα γκόλφ στα οικόπεδα της Μονής Τοπλού. Στο επίπεδο αυτό, ασφαλώς και καλούμεθα να "παίξουμε" στο ίδιο τεραίν με την Τουρκία κα την Ισπανία και όποιον άλλον φθηνό προορισμό.
Αλλά σε τελική ανάλυση αυτό είναι που είχε (είχε, δεν έχει πλέον) να προσφέρει η Μύκονος; Θυμάμαι πριν από 25 περίπου χρόνια που το Time Magazine είχε κατατάξει τα νησιά των Κυκλάδων ως το δεύτερο πιο όμορφο μέρος στον κόσμο.
Γιατί άραγε; Για το γκαζόν, τις water land, τις δήθεν παραδοσιακές βίλες τους και τα χιλιάδες κακόγουστα rooms τους; Μάλλον όχι.
Αντίθετα, για την συγκλονιστική ερημία του τοπίου τους, για το χρώμα των ξερών βράχων τους και για την υποβλητική απλότητα των λίγων χαμηλών άσπρων σπιτιών τους. Για τα πράγματα αυτά που έχουν χαθεί πλέον για πάντα.
Γιατί το κάναμε και γιατί συνεχίζουμε να το κάνουμε αυτό; Η εξήγηση είναι απλή. Κανείς δεν μπορεί να πει ή να δείξει κάτι περισσότερο από αυτό που πραγματικά έχει μέσα του.
Και κάτι τελευταίο για τις φωτιές και τις συνέπειες τους. Τα πράγματα θα πάρουν τον δρόμο τους. Η Πάρνηθα σε λίγα χρόνια θα είναι ένα ακόμη πλούσιο προάστιο της Αθήνας. Ένα μέρος γεμάτο βίλες τούρτες και τεχνητούς κήπους. Και αυτό επειδή παρόμοιες υποθέσεις δεν είναι καθόλου ψηλά στην ατζέντα της συντριπτικής πλειοψηφίας των ελλήνων ψηφοφόρων. Και ας λένε ότι θέλουν οι μπλόγκερς με τις φωνές της αγωνίας τους.
Οι λύσεις για την αποφυγή αυτής της εξέλιξης είναι απλές. Εξαιρετικά απλές. Παιδαριωδώς απλές. Τόσο απλές, που είναι ελαφρώς ανόητο να τις υπενθυμίζουμε μετά από κάθε τέτοιο τραγικό περιστατικό στους αρμόδιους. Τις ξέρουν όλοι από καιρό.
Δεν πρόκειται όμως να εφαρμοσθούν επειδή οι πολιτικοί στις δημοκρατίες κάνουν πάντα αυτό που τους ζητάει βραχυπρόθεσμα ο λαός. Ο Καραμανλής και ο κάθε Καραμανλής κάνει κάθε λίγο και λιγάκι τις ποιοτικές μετρήσεις του. Και ασκεί πολιτική ανάλογα με αυτά που βλέπει ότι θέλουν οι πολίτες. Ας μην αμφιβάλλει κανείς ότι εάν η επόμενη μέτρηση έδειχνε ότι το ζήτημα του περιβάλλοντος είναι ένα από τα κυρίαρχα 2-3 ζητήματα που απασχολούν τον κόσμο και που θα καθορίσουν το αποτέλεσμα των εκλογών που θα γίνουν τα επόμενα χρόνια η Ελλάδα θα άρχιζε σταδιακά να ξαναγίνεται ο χαμένος παράδεισος που ήταν άλλοτε. Δυστυχώς όμως δεν είναι έτσι.
Δευτέρα, Ιουλίου 02, 2007
-Το (φτηνό) μέλλον της Ελλάδας
Ζήσε τον μύθο σου
Ζήσε τον μύθο σου
Ζήσε τον μύθο σου
Ζήσε τον μύθο σου
Ζήσε τον μύθο σουΤυχαία έπεσε προχθές το μάτι μου στην προθήκη ενός τουριστικού πρακτορείου στον κεντρικό πεζόδρομο μιας γερμανικής πόλης. Last Minute Urlaub. "Πακέτα" διακοπών για όλα τα γούστα.
Μέσα στους εξωτικούς προορισμούς νά'σου και η μακαρία χώρα μας. Κάτω δεξιά διάβασα "Thessaloniki", 697 Ευρώ. Θα είναι για κανένα τριήμερο σκέφθηκα. Άντε ας είναι και πενθήμερο. Δεν μπορεί παραπάνω. Με 697 Ευρώ τι να πρωτοπληρώσεις; Τους αερομεταφορείς; Τους φόρους των αεροδρομίων; Τους ξενοδόχους; Τα εστιατόρια;
Αμ δε! Έλα μου που το "πακέτο" ήταν για 14 ολόκληρες ημέρες! 14 ημέρες στο Γερακίνα Beach της Χαλκιδικής! Που μπορεί να μην είναι τίποτε σπουδαίο, αλλά δεν είναι δα και κανένα χάνι της κακιάς συμφοράς. Με αεροπορικά εισιτήρια, μεταφορά από το αεροδρόμιο hin und zurück και ημιδιατροφή. Και δωμάτιο; Abgehobene παρακαλώ.
Τώρα από αυτά τα 697 δεν θα πάρουν 100 ο μεταφορέας και το αεροδρόμιο; Δεν θα κρατήσει τουλάχιστον 100 ο μεγαλονταβατζής που μας έκανε την τιμή να προαγοράσει βερεσέ τα κρεβάτια και να μας βάλει στην βιτρίνα του, έστω και κάτω δεξιά στην γωνία; Δεν θα πάρει κάτι ο μεταφορέας από και προς το αεροδρόμιο;
Σαν να λέμε, και με κάτι από δω κάτι από κει, θα μείνουν τελικά στον ξενοδόχο 450, βαριά 500 Ευρώ. Με αυτά θα πρέπει να ταϊσει, να ποτίσει, να κοιμίσει και να προσφέρει ικανοποιητική ψυχαγωγία σε έναν άνθρωπο για 14 ολόκληρες ημέρες. Με 30 έως 35 Ευρώ την ημέρα σε ξενοδοχείο Α΄ κατηγορίας! Καταπληκτικό! Τιμή γερασμένης και ξεπεσμένης πόρνης που όσο και να πασαλειφτεί με πούδρες και πατσουλιά πάλι δεν θα βλέπεται. Αλλά έλα που πρέπει και να φάει και να πληρώσει και το νοίκι!
Αυτό είναι το μέλλον της Ελλάδας. Αυτό είναι το διακηρυγμένο με θριαμβικούς τόνους όραμα των κυβερνήσεων των τελευταίων 20 τουλάχιστον ετών. Αλλά και το όνειρο των φουκαράδων ιθαγενών που γελάστηκαν ότι βρήκαν το μυστικό χάρη στο οποίο θα μπορούν να συνεχίσουν να ζουν πολυτελώς χωρίς να σκάπτωσι. Η οικοπεδοποίηση και το ξεπούλημα του άλλοτε μοναδικού αυτού τόπου και η μετατροπή του σε φτηνό προορισμό για τις μικροαστικές μάζες των προηγμένων χωρών. Για τουρίστες της δεκάρας που έρχονται στην Ελλάδα για να δουν γκαζόν και συντριβάνια στην Μύκονο, κοκοφοίνικες στην Χαλκιδική και ατέλειωτα στρέμματα από φρέσκο χορτάρι στα γήπεδα γκολφ που ετοιμάζονται στην Κρήτη. Και όπου νάναι ας είμαστε έτοιμοι να υποδεχθούμε και τις 4.000.000 εξοχικές κατοικίες που θα χτιστούν, -με αισθητική αρτιότητα και σεβασμό στο περιβάλλον ασφαλώς-, για τα πλήθη των βορειοευρωπαίων συνταξιούχων που ήδη αδημονούν για μια θέση κάτω από τον μεσογειακό μας ήλιο. Και έπεται συνέχεια.
Η Γερμανία κρατάει τα λιβάδια και τα δάση της ανέγγιχτα από κάθε (από ΚΑΘΕ, από ΚΑΘΕ) είδους δόμηση και γιορτάζει για κάθε νέο ζευγάρι λύκων που θα περάσει τα σύνορα της και θα εγκατασταθεί στα βουνά της. Και μείς τροποποιούμε το σύνταγμα μας εμπλουτίζοντας το με μακροσκελείς και πονηρούτσικους ορισμούς της έννοιας του δάσους και αφαιρούμε το συνοδευτικό "αειφόρος". Γιατί, λέει, από εκεί πιανόντουσαν κάθε φορά οι καλοβολεμένοι μεγαλοδικαστές του ΣτΕ, όταν ήθελαν να επιτεθούν στα συμφέροντα του λαού και να ορθώσουν παράλογα και άδικα εμπόδια στην ανάπτυξη της χώρας και στην αξιοποίηση των φυσικών πόρων και της κληρονομιάς της.
Η Ελλάδα είναι μια χώρα που αργοπεθαίνει. Και αυτοί οι λίγοι που το έχουν αντιληφθεί, αλλά συνεχίζουν να ελπίζουν σε ένα θαύμα, μάλλον κακές υπηρεσίες της προσφέρουν. Γιατί με τις κραυγές της αγωνίας, και με τις επικλήσεις, και με τις παροτρύνσεις τους, δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να νομιμοποιούν τις υπάρχουσες δομές εξουσίας. Αφού, σε τελική ανάλυση, αυτές τις ίδιες είναι που καλούν κάθε φορά να κάνουν τις απαραίτητες ενέργειες για την αναστροφή της πορείας προς την ολοκληρωτική καταστροφή. Υπό την έννοια αυτή η μόνη αμυδρή ελπίδα είναι η συνολική κατάρρευση του συστήματος. Και η μόνη λογική και αποτελεσματική στάση είναι αυτή που επιδιώκει την εξουδετέρωση του μέσω της απαξίας που μπορεί να δημιουργήσει η απόλυτη περιφρόνηση.
Σάββατο, Ιουνίου 30, 2007
-Τα θύματα της ορφάνιας
Η πλήρης απώλεια της αίσθησης του γελοίου.
Υπό αυτήν την έννοια είναι μάταιο να αναρωτηθούμε εάν πραγματικά πιστεύουν ή όχι αυτό που λένε. Για τον απλούστατο λόγο ότι, από την στιγμή που δεν είναι σε θέση να σκέφτονται, δεν είναι και σε θέση να πιστεύουν. Η κολακεία είναι ο μόνος τρόπος μέσω του οποίου μπορούν να αντιληφθούν την επικοινωνία τους με τους άλλους. Οι δε αντιδράσεις τους είναι πάντοτε μηχανικές. Όπως οι αντιδράσεις της αμοιβάδας στα ερεθίσματα που δέχεται από το περιβάλλον.
Έτσι το κύμα των πολλών γίνεται σαρωτικό και κάθε αντίθετη σε αυτό κίνηση, (δεν μπορούμε να μιλάμε για άποψη για τον απλούστατο λόγο ότι η αντιπαράθεση του λόγου με τό ά-λογο μπορεί να είναι μόνον αντιπαράθεση ισχύος που καταλήγει στην εξαφάνιση του ενός από τα δύο μέρη), είτε καταδικάζεται ως αιρετική είτε, στην χειρότερη περίπτωση, εξουδετερώνεται ως γραφική.
Ο επί της υγείας πρώτος έλλην, η φιλόκαλος, η ευλαβής, η φιλακόλουθος αυτή χριστιανική ψυχή, βιώνει οδυνηρά την τραγική στέρηση και νοσταλγεί τις προς ώρας χαμένες ευχαριστιακές απολαύσεις!!!
Και λίγο πιο πέρα νάσου και ο άγιος Ζακύνθου στο προσκέφαλο του μακαριοτάτου, πλημμυρισμένος από αισθήματα ανεξικακίας και ανθρωπιάς!!! Αυτός, ο Χρυσόστομος, ο μέχρι χθές σκληρός και ανυποχώρητος αντίπαλος. Έφθασε μάλιστα και στάθηκε πρώτος από όλους δίπλα στο κρεβάτι του πόνου!!!
Τετάρτη, Ιουνίου 27, 2007
-Ε ψιτ κύριος!!! Από που πάμε για την Επανίδρυση;
Αθήνα, 27- 6 -2007
ΕΠΙΧΟΡΗΓΗΣΗ 25.000 ΕΥΡΩ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ
ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ - ΒΟΥΛΕΥΤΗ Β΄ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
Με παρέμβαση του Γιώργου Βασιλείου Βουλευτή Β΄ Πειραιώς εγκρίθηκε επιχορήγηση ποσού 25.000 ευρώ από το Υπουργείο Οικονομικών για την πληρωμή των υπαλλήλων της ΔΕΑΠ του Δήμου Περάματος. Ο Δήμαρχος Περάματος κ. Ιωάννης Γλύκας με προσωπικό του έγγραφο ευχαρίστησε τον Βουλευτή για την πρωτοβουλία του αυτή να στηρίξει τους υπαλλήλους του Δήμου.
Παρά τις μακροχρόνιες και επίμονες μελέτες του ημετέρου συντάγματος, αλλά και του κανονισμού της ημετέρας βουλής, δεν διεπίστωσα ότι δια την διεκπεραίωση των πράξεων της διοίκησης, με άλλα λόγια δια την εφαρμογή των νόμων του κράτους, απαιτείται (ή ακόμη και επιτρέπεται εάν θέλετε) η παρέμβαση βουλευτού.
Αυτό που σε άλλα κράτη της πολιτισμένης ανθρωπότητος θα εθεωρείτο δείγμα ελλιπούς κα παρακμιακής λειτουργίας του πολιτεύματος στην ημετέρα μπανανία έφθασε να αποτελεί τίτλον τιμής και αφορμήν κομπορρήμονος αυτοπροβολής. Και μάλιστα σε καιρούς που η κοινωνία συνταράσσεται από τους κραδασμούς που προκαλούν οι επαναστατικές μεταρρυθμιστικές τομές της ριζικής επανίδρυσης. Αλλοίμονο.
Και μια και πλησιάζουν εκλογές (;) άντε και καλούς Βασιλείου να έχουμε!!!
ουσιώδης σημείωση: Και όλα αυτά χωρίς να λάβουμε υπ΄ όψιν μας το ύψος του ποσού που εκταμιεύθηκε με την παρέμβαση του πολιτικού ανδρός.
Παρασκευή, Ιανουαρίου 12, 2007
-Ρε συ Μπαλάουι!!! Δώσε και από δω κάτι ρε!!!
Φαντάζομαι ότι το μάθατε. Το έγραψαν όλες οι εφημερίδες. Προσεχώς θα γεμίσουμε λεφτά. Και αυτό χάρη στους παμπόνηρους ελιγμούς της Νέας Διακυβέρνησης, που μέσα σε τρία μόλις χρόνια κατάφερε να κάνει την ψωροκώσταινά μας τον πιο γκαγκά επενδυτικό προορισμό των κάτω Βαλκανίων.
Είναι πλέον επιβεβαιωμένο (μακράν εμού άλλωστε η διασπορά ύποπτων φημών) ότι ο ως άνω εικονιζόμενος εμφανίσημος και ευσταλής κύριος βγήκε για ψώνια και ενδιαφέρεται ζωηρά να αγοράσει δρόμους, νοσοκομεία, λιμάνια και τράπεζες εις την ημεδαπήν. Και αυτό πρωτίστως για να τα κάνει να λειτουργούν καλύτερα, μια και το προσωπικό του όραμα ήταν, είναι και θα παραμείνει εσαεί η καλύτερη και αρτιότερη εξυπηρέτηση των ιθαγενών, που μέχρι σήμερα εταλαιπωρούντο και εστέναζαν, υφιστάμενοι την [εγγενή] κακότητα και αναποτελεσματικότητα της [εγγενώς] τρισάθλιας κρατικής διοίκησης. Δευτερευόντως μπορεί να μείνουν και για τον ίδιο και την πολυμελή οικογένεια του μερικά όβολα.
Αξίζει βέβαια να θυμηθούμε ότι για τις προηγούμενες "επενδύσεις" του, ο εν λόγω εμίρης, δεν έφερε δραχμούλα τσακιστή στην χώρα. Αντίθετα έκρινε ότι είναι προτιμότερο να κάνει τις αγορές του με τα δάνεια που πήρε από ελληνικές τράπεζες. Με την ρευστοποίηση που λέμε της πιστοληπτικής του ικανότητας. Οι διαφορές, τα έξοδα και το κάτι τις που έμεινε για τον ίδιο καλύφθηκαν στην συνέχεια από την χρηματοδότηση που του προσέφερε αφειδώς το ευγενές "επενδυτικό" κοινό. Άντε, με το καλό μια από τα ίδια. Αφού ως γνωστόν αυτή η άτιμη η πιστοληπτική ικανότητα έχει το κακό κουσούρι να αναγεννάται.
Τρίτη, Ιανουαρίου 09, 2007
-Προς παλαιούς και νέους πολιτικούς που υπήρξαν κάποτε ειλικρινείς
Εκείνη την ώρα γίνεται να περνά από το μέρος της παρουσίας Του ο Αρχιερέας, ο Μέγας Ιεροεξεταστής. Βλέπει. Και καταλαβαίνει αμέσως. Είναι γιατί το ήξερε μάλλον από καιρό. Με φρύδια σμιχτά και πρόσωπο σκοτεινό πλησιάζει και διατάζει την φρουρά του να Τον συλλάβει. Το πλήθος υποχωρεί στη στιγμή, ξεχνά αστραπιαία και υποκλίνεται στην εξουσία του ανθρώπου.
Το ίδιο βράδυ ο Αρχιερέας πηγαίνει στο κελί Του. Στέκεται και Τον κοιτάζει διαπεραστικά, ώρα πολλή, στα μάτια. Τον ρωτάει αν είναι Αυτός, χωρίς όμως νά γυρεύει απάντηση. Σώπαινε, Του λέει, τι έχεις νά πεις. Δεν έχεις το δικαίωμα να προσθέσεις τίποτε σαυτά που είχες τότε πει. Γιατί ήρθες λοιπόν να μας ενοχλήσεις; Αύριο θα Σε καταδικάσω και θα Σε κάψω πάνω στην πυρά, σαν τον χειρότερο αιρετικό. Και θα εκείνος ο ίδιος ο λαός που φιλούσε σήμερα τα πόδια Σου που με ένα μου μονάχα νεύμα θα τρέξει και θα συνδαυλίσει την πυρά Σου.
Οι Αδελφοί Καραμαζώφ είναι αναμφίβολα μια από τις κορυφαίες στιγμές στην ιστορία του ανθρώπινου πνεύματος. Ο μύθος τού Ιεροεξεταστή είναι ίσως η κορυφαία στιγμή του βιβλίου. Ένα βαθύ, διεισδυτικό κείμενο, που πραγματεύεται την θεμελιώδη σχέση του ανθρώπου με την ελευθερία του. Αλλά δεν προσφέρεται για μια και μόνη ανάγνωση.
Είναι μοιραίο να γινόμαστε κάποτε εχθροί των ίδιων μας των ιδεών. Είναι γιατί αυτές διατηρούν αναλλοίωτη την λάμψη τους στον χρόνο. Ενώ εμείς, δέσμιοι των νόμων τής φθοράς, γινόμαστε όλο και πιο αδύναμοι να τις υπηρετήσουμε.
Γινόμαστε μέρος μιας πραγματικότητας που ολοένα μας ξεπερνά. Και τότε, αρνούμενοι να παραχωρήσουμε την θέση μας στους νέους πρωταγωνιστές του αέναου δράματος, ταυτίζουμε το όραμα με την ψευδαίσθηση της αθανασίας μας.
Αλλά στο βάθος ξέρουμε, -και περιμένουμε την στιγμή-, που θα Τον δούμε να περπατά γαλήνιος και ατάραχος μέσα στο ανάστατο πλήθος.
Είναι παράξενο, πραγματικά, αλλά τα λόγια τού Εκκλησιαστή, εξακολουθούν ακόμη να ηχούν ζωντανά μετά από 2,500 χρόνια. Ότι υπήρξε θα ξαναϋπάρξει, κι ότι έγινε θα γίνει κάποτε ξανά. Τίποτε δεν είναι καινούργιο πάνω σ΄ αυτή τη γη.
Γιαυτό, υπάρχει καιρός για να γελάσεις και καιρός για να κλάψεις.
Καιρός για να αποκτήσεις και καιρός για να χάσεις.
Καιρός για να αγκαλιάσεις και καιρός για ν΄ αποτραβηχτείς.
Δευτέρα, Ιανουαρίου 01, 2007
-Ο υποτακτικός Βασίλειος
Από όλους όσους γνώρισα, -λιγότερο ή περισσότερο καλά-, την εποχή που συχνά-πυκνά τριγύριζα στο Περιβόλι της Παναγίας, έναν μόνο μπορώ να θυμηθώ με πηγαίο χαμόγελο. Τον π. Βασίλειο. Τον υποτακτικό του π. Μάξιμου, στην απομονωμένη, απρόσιτη και ξεχασμένη Σκήτη του Αγίου Βασιλείου. Στην Έρημο του Αγίου Όρους. Λέω την αλήθεια.
Νομίζω πως ο π. Βασίλειος εγκατέλειψε τον κόσμο σε σχετικά ώριμη ηλικία. Έζησε για πολλά χρόνια στην Σκήτη και ήταν πολύ λίγες οι φορές που έφυγε μακρυά από το κελί της μετάνοιας του. Ασκήθηκε στην Υπομονή και στην Υπακοή και υπηρέτησε με πολλή Αγάπη τον Γέροντα του και τους λιγοστούς επισκέπτες που σπάνια τύχαινε να κτυπήσουν την πόρτα της καλύβας του. Ήταν απλός και δούλεψε σκληρά με τα χέρια του.
Πριν από δύο ή τρία χρόνια άκουσα πως κοιμήθηκε. Δεν ξέρω αν είναι έτσι. Όπως και νάχει όμως ο υποτακτικός Βασίλειος ήταν από καιρό ένας ένοικος του Παράδεισου. Από καιρό ένας φωτεινός Θεός κατοικούσε μέσα του. Αλλιώς πως να εξηγήσεις το πρόσωπο; Που να αποδώσεις τόσο πλούτο;
Σε όποιον Θεό και αν πιστεύουμε, όποια είδωλα και αν προσκυνάμε, ας έχουμε σήμερα την ευχή του.
Κυριακή, Δεκεμβρίου 31, 2006
-Κλειστόν λόγω ολιγοήμερων διακοπών
Στο πληκτικό χωριό που εργάζεται —
υπάλληλος σ’ ένα κατάστημα
εμπορικό· μεσήλιξ πια — και που αναμένει
ακόμη δυο τρεις μέρες να περάσουν,
ακόμη δυο τρεις μέρες για να λιγοστέψουν η δουλειές,
κ’ έτσι να μεταβεί στας εξοχάς για να ριχθεί
εις τα αθλήματα και στην διασκέδασιν ευθύς·
στο πληκτικό χωριό όπου αναμένει —
έπεσε στο κρεββάτι απόψι ...
P.S. 1 - ζητώ συγγνώμη από τον θείο Κώστα για την ασεβή διασκευή
P.S. 2 - στην φωτογραφία εγώ σε περυσινές διασκεδάσεις, μιμούμενος λίαν επιτυχώς την χειμερινήν εκδοχήν του Ιησού του εν Κορκοβάδω
Καλή χρονιά σε όλους!!!
Παρασκευή, Δεκεμβρίου 29, 2006
-Λίγα λουλούδια και πολλές ευχές από τους γείτονες
Αυτά τα πράγματα εαν είσαι σοβαρός κράτος ούτε που τους περνάει από το μυαλό να στα κάνουνε.
Ότι γαρ άπαξ και στα κάνουνε, δεν στα κάνουνε για να τα ξεκάνουνε. Όπερ σημαίνει ότι οι εσωτερικές βαθυστόχαστες αναλύσεις περί του βαθμού της κακότητος της γειτονίας των γειτόνων ελαχίστην αξίαν έχωσιν.
Βεβαίως το όλο θέμα θα ήτο αδιάφορον, ή ακόμη και όλως άγνωστον, δια τον μέσον πολίτην του κόσμου εάν δεν ετύγχανε της διαρκούς προσοχής και φροντίδας της υπερήφανης, -και αρκούντως σκληράς ως προς την υπεράσπισιν των δικαίων του έθνους-, εξωτερικής μας πολιτικής.
υστερόγραφον:
αν ήταν λίγο πιο έξυπνοι οι κρατούντες, -λέμε τώρα-, θα έπρεπε να μετονομάσουν με κατεπείγουσα πράξη του παμπόνηρου του Michel το αεροδρόμιο "Μακεδονία" σε "Bardar-Ataturk International (Extended) Hava Limani". Ετσι θα μπορούσαμε να εκμεταλλευτούμε την περίσταση και να κτυπήσουμε ταυτόχρονα και από την άλλη πλευρά, -με ένα σμπάρο δυό τρυγόνια που λένε-, και να τους βάλουμε και τους δύο να τρέχουνε και να μην αποσώζουνε πρωτοχρονιάτικα. Να δούνε αυτοί οι μπιζιμπόντηδες.
Δευτέρα, Δεκεμβρίου 25, 2006
Παρασκευή, Δεκεμβρίου 22, 2006
-Όχι ακριβώς ωραία
Για μια αγαπημένη φίλη που σήμερα γιορτάζει,
ένα ποίημα μέ τόν ευάρμοστο τίτλο:
***********
Οχι ακριβώς ωραία λέγω
Αλλωστε είναι μιά κυρία,
πού φαίνεται από καιρό,
σαράντα ετών - χωρίς αμφιβολία -
τά χρώματα - κι η χάρη -,
πηγαίνουνε αντάμα μέ τά νιάτα
Αλλιώς δέν είναι φυσικό
πού τίς αγνές γραμμές αντανακλά,
αυτήν πού βρίσκεται μές τήν μορφή,
πού τήν αξιοπρέπεια περιβάλλει αχνά
πού στέργει σιωπηλά καί δέν γελιέται,
τότε θά πείς, καί βέβαια, αλλάζει,
αλλά ποτέ δέν χάνεται η ομορφιά
στά μάτια τών απλών - πού δέν νοούν,
παρά μέ σχήματα καί εικόνες –
οχι ακριβώς ωραία λέγω,
πλήν παρακλήτων τοιούτων - θεμιτώς
Δευτέρα, Δεκεμβρίου 18, 2006
Τετάρτη, Δεκεμβρίου 13, 2006
-Η ευτελής κακοποίηση του θεσμού με σκανδιναβικό μανδύα
Ποιος είναι ο κύριος; Μα ποιόν κοροϊδεύει το "ΒΗΜΑ"; Τέτοια ερωτήματα, εάν είσαι σοβαρός και ειλικρινής, μπορείς να τα απευθύνεις μόνον σε χαζούς ή σε παιδιά κάτω των 2 ετών. A ναι, και σε κινέζους τουρίστες ένα-δύο λεπτά μετά την προσγείωση τους. Αν δεν προλάβεις έχασες. Μέχρι να περάσουν τον έλεγχο διαβατηρίων θα τον έχουν μάθει και αυτοί.
Είναι προφανές ότι οι συντάκτες του ΒΗΜΑΤΟΣ προσπαθούν να ειρωνευτούν και να μειώσουν τον Νομάρχη μας. Να κληθεί αμέσως ο λαός για την υπεράσπιση του θεσμού του!
Κυριακή, Δεκεμβρίου 10, 2006
-Περί της των μικρών εμπάθειας
Διάβαζα σήμερα στον τύπο τα σχετικά με την υπόθεση του ληστή-υπασπιστή του Γερουσιαστή Καλλιώρα και, μεταξύ άλλων, πληροφορήθηκα και για όλα όσα έχουν να κάνουν με τα πτυχία, την λαμπρή ακαδημαϊκή πορεία, την υψηλή κατάρτιση και της θαυμαστές ικανότητες του ατυχούς, -στις δευτερεύουσες ασφαλώς επιλογές του-, φερέλπιδος πολιτικού.
Και αναρωτήθηκα ειλικρινώς, μήπως καμιά φορά εμείς οι πολίτες θεατές, ωθούμενοι από ζήλια και κρυφή μειονεξία, αδικούμε με την μίζερη και ζηλόφθονη κριτική μας όλους αυτούς τους ικανούς και προικισμένους ανθρώπους της δημόσιας ζωής, που εργάζονται με τόσο πάθος, τέτοια αυταπάρνηση και τέτοια διάθεση για προσφορά για το δικό μας μικρό μέλλον.
Μετά θυμήθηκα και την σχεδόν οργισμένη αντίδραση ενός καλού φίλου κάθε φορά που κάποιος από την συντροφιά τολμά να εκτοξεύσει τα φαρμακερά του βέλη εναντίον ενός πολύ νεαρού ακόμη αστέρα της πολιτικής, (σε κάποια από τις περιφέρειες της χώρας), που με τις ευλογίες του μηχανισμού του κόμματός του ετοιμάζεται να διαδεχθεί στις επόμενες εκλογές τον μπαμπά του στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. "Εδώ δεν έχεις δίκαιο! Γίνεσαι κακός και εμπαθής!", εξεγείρεται η ορθή κρίσις. Και συνεχίζει. "Μπορεί να είναι υιος του τέως Γερουσιαστού αλλά τουλάχιστον γιαυτόν η συγκεκριμένη ιδιότητα δεν αποτελεί, όπως για άλλους, το μοναδικό του προσόν. Φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο άνθρωπος είναι και μορφωμένος και έξυπνος και ικανός. Δεν μπορούμε να τους καταδικάζουμε όλους".
Και γέμισα ενοχές!
Τι πρέπει να κάνω άραγε; Να παραδεχθώ την αλήθεια και να υποκλιθώ; Ή να διατηρήσω την εμπαθή και ζηλόφθονη στάση μου απέναντι στους μεγάλους;
Η δεύτερη λύσις είναι ασφαλώς θελκτικότερη, αφού μου δίδει την δυνατότητα να διατηρήσω την ανόητη υπεροψία μου και να συνεχίσω την δήθεν αφ΄ υψηλού, -και οπωσδήποτε αυτοθεραπευτική της μικρότητας μου-, κακόβουλη και απαξιωτική κριτική. Χρειάζομαι όμως ένα έρεισμα. Μιαν ευπρεπήν δικαιολογίαν. Ενα ικανό επιχείρημα. Κάτι σαν σκίαστρον κατάλληλον να μειώσει την λάμψιν των γιγάντων, των ικανών και δικαίως προβεβλημένων, και να επιτρέψει και την ιδικήν μου εμφάνισιν εις το στερέωμα, εμού, του ασθενεστέρας λάμψεως αδικηθέντος αστέρος. Κάτι που να λειτουργεί εναντίον τους τέλος πάντων!
Και τότε θυμήθηκα μια παλαιότερη και ευστοχότατη αναφορά ενός αθεράπευτου γκρινιάρη των εβδομαδιαίων στηλών. Του γνωστού για τις αντιδραστικές του απόψεις καθηγητού Χ. Γιανναρά. Και ιδού τι λέγει ο από μηχανής Θεός μου, ο προστάτης της ζηλοφθονίας μου, σε παλαιότερο δημοσίευμα του:
"Οι άνθρωποι της πολιτικής στην Ελλάδα σήμερα (οι κομματάνθρωποι), πολυπτυχιούχοι και φινετσάτοι ή προϊόντα του συνδικαλιστικού πρωτογονισμού, είναι αδύνατο να συντονιστούν με τον στοιχειωδέστερο έστω πολιτικό - κοινωνικό προβληματισμό. Κατανοούν, φυσικά, (τουλάχιστον ορισμένοι) τη γλωσσική διατύπωση των προβληματισμών, ίσως (λιγότεροι) και τη λογική τους. Αλλά τους είναι αδύνατο να μετάσχουν στον προβληματισμό, να προβληματιστούν οι ίδιοι. Τον οποιοδήποτε προβληματισμό θα τον εντάξουν στη μοναδική τους έγνοια: στη λογική της επανεκλογής τους"
Μέχρις νεοτέρας ανακουφίστηκα και συνεχίζω την πορείαν μου ως κακός.
Πέμπτη, Δεκεμβρίου 07, 2006
-Το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας
Το κείμενο που ακολουθεί συντάχθηκε το καλοκαίρι του 2004 με σκοπό να αποτελέσει έναυσμα μιας συζήτησης σχετικής με το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας. Η ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από την Νέα Δημοκρατία λίγους μήνες νωρίτερα δεν ήταν άσχετη με τις προθέσεις και, κυρίως, με τις προσδοκίες του συντάκτη.
Ο προτεινόμενος διάλογος ωστόσο δεν ξεκίνησε ποτέ.
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΜΕΙΩΣΗΣ ΚΑΙ ΓΗΡΑΝΣΗΣ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Το δημογραφικό πρόβλημα άρχισε να απασχολεί τις αρχές της χώρας από τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Ήδη την περίοδο εκείνη το φαινόμενο της δημογραφικής κατάρρευσης του Ελληνικού πληθυσμού είχε αρχίσει όχι μόνον να λαμβάνει χαρακτηριστικά στατιστικής κανονικότητας, αλλά και να εμφανίζει πλέον σημεία μόνιμης εγκατάστασης.
Έκτοτε εκπονήθηκαν, και είδαν το φως της δημοσιότητας, αρκετές αξιόλογες μελέτες, που αν και σε σημαντικό βαθμό ανέταμαν το πρόβλημα, εκτίμησαν με σχετική μόνον αξιοπιστία τις αιτίες του και πρότειναν ανάλογους ατελείς τρόπους αντιμετώπισης.
Όμως, παρά το γεγονός ότι το πρόβλημα διαπιστώθηκε, τόσο ως προς την πλήρη έκταση του, όσο και ως προς την μείζονα σοβαρότητα του, η αντιμετώπιση του δεν αποτέλεσε ζήτημα εύλογου προβληματισμού για την κρατική διοίκηση και δεν προκάλεσε την υιοθέτηση ανάλογων μέτρων.
α) Η διακύμανση των δημογραφικών δεικτών, [ως φαινόμενο που αφενός υπακούει σε πολύπλοκους κανόνες και αφετέρου εξελίσσεται σε ικανό βάθος χρόνου], είναι αδύνατον να αποτελέσει οικεία παράσταση του απλού πολίτη, [που βρίσκεται αποκλειστικά προσανατολισμένος στην επεξεργασία των προσωπικών, καθημερινών και άμεσων προβλημάτων του].
Έτσι η συνειδητοποίηση, από την κοινή γνώμη, του κινδύνου της επερχόμενης δημογραφικής κατάρρευσης είναι ατελής και επισυμβαίνει με έμμεσο τρόπο, [και σε όψιμα μόνον στάδια της εξέλιξης του φαινομένου], ως απότοκος του βιώματος των παράπλευρων κοινωνικοοικονομικών προβλημάτων που γεννώνται από αυτήν.
Υπό τις συνθήκες αυτές η αναζήτηση πραγματικών πολιτικών ευθυνών δεν βρίσκει ουσιαστικό έρεισμα και το δημογραφικό τείνει να θεωρείται μια συστηματική, μη επαρκώς προσδιορισμένη και αθεράπευτη κοινωνική νόσος, η διατήρηση της οποίας δεν προκαλεί ανάλογο πολιτικό κόστος.
β) Η αποτελεσματική αντιμετώπιση (και επίλυση) του δημογραφικού προβλήματος απαιτεί, σε κάθε περίπτωση, την υιοθέτηση και εφαρμογή μίας μακροπρόθεσμης πολιτικής στρατηγικού χαρακτήρα και εξαιρετικά υψηλού κόστους.
Η προοπτική αυτή, όμως, προϋποθέτει τον ριζικό επαναπροσανατολισμό του αναπτυξιακού και δημοσιονομικού μοντέλου της χώρας, ο βαθμός και η έκταση του οποίου μπορούν να επιτρέψουν να γίνεται λόγος ακόμη και για συνολικό επαναπροσδιορισμό του ίδιου του αξιακού συστήματος της κοινωνίας.
Εν όψει της παραδοχής αυτής και με δεδομένο ότι η ελληνική κοινή γνώμη δεν έχει πλήρως αντιληφθεί την σοβαρότητα του προβλήματος, παρόμοια πολιτική δεν είναι δυνατόν να γίνει ευρέως αποδεκτή και άρα εφαρμόσιμη.
γ) Το μαζικό μεταναστευτικό ρεύμα των τελευταίων 15 ετών είχε σαν αποτέλεσμα την ποιοτική αλλοίωση και την άμβλυνση των άμεσων ορατών επιπτώσεων του δημογραφικού προβλήματος και πρόσφερε την δυνατότητα για την περαιτέρω αναβολή αφύπνισης και λήψης των απαραίτητων μέτρων.
Στο σημείο αυτό θα πρέπει να τονισθεί ότι η άποψη της πλειοψηφίας της κοινής γνώμης σχετικά με το ζήτημα των οικονομικών μεταναστών είναι μάλλον λανθασμένη. Πράγματι, η διαδεδομένη αντίληψη, σύμφωνα με την οποία η ελληνική κοινωνία ανέχεται μεγαλόψυχα και φιλοξενεί γενναιόδωρα τους οικονομικούς μετανάστες, θεωρώντας μάλιστα ότι εάν, (και όποτε), θελήσει θα μπορέσει να απαλλαγεί χωρίς δυσκολία από αυτούς, σε καμία περίπτωση δεν ευσταθεί. Αντίθετα η εγκατάσταση των ανθρώπων αυτών στην Ελλάδα υπακούει, σε γενικές γραμμές, σε νόμους προσφοράς και ζήτησης.
Υπό την έννοια αυτή, οι οικονομικοί μετανάστες καλύπτουν σήμερα πραγματικές ανάγκες της αγοράς εργασίας, [ανάγκες που σε μεγάλο βαθμό δημιουργήθηκαν και (ή κυρίως) ως αποτέλεσμα της δυσμενούς εξέλιξης του δημογραφικού προβλήματος της χώρας], και σταδιακά, και παρά τις δυσκολίες, [που προέρχονται από την μη πλήρη παραδοχή της πραγματικότητας και την ανειλικρινή στάση των ελλήνων «εργοδοτών»], ενσωματώνονται στον κορμό της κοινωνίας ως αναπόσπαστο τμήμα της.
Εν όψει των παραπάνω καθίσταται προφανές ότι το μεταναστευτικό ρεύμα λειτουργεί ήδη ως αυτόματος μηχανισμός θεραπείας της ανεπαρκούς ανανέωσης του γηγενούς πληθυσμού και δημιουργεί μία νέα μη αναστρέψιμη κατάσταση, την οποία όμως οι έλληνες αρνούνται, μάλλον επίμονα, να αποδεχθούν.
Από όλα όσα προεκτέθηκαν μπορεί να εξαχθεί το θεμελιώδες πολιτικό συμπέρασμα, σύμφωνα με το οποίο το δημογραφικό πρόβλημα, παρά την μείζονα σοβαρότητα του, δεν αποτελεί σε μαζικό επίπεδο αναγνωρισμένο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας. Αντίθετα παραμένει, μέχρι και σήμερα, αντικείμενο συζήτησης αποκλειστικά των ανώτερων πολιτικών και πνευματικών κύκλων της χώρας.
Η διάγνωση, όμως, του προβλήματος από την Βουλή των Ελλήνων, την Ακαδημία Αθηνών, τα διάφορα Ινστιτούτα συναφών μελετών ή τούς ειδικούς επιστήμονες δεν είναι αρκετή για να προκαλέσει την λήψη αποτελεσματικών μέτρων. Και αυτό διότι οι διορθωτικές παρεμβάσεις που είναι ουσιωδώς απαραίτητες για την επίλυση του είναι τόσο σημαντικές σε έκταση, ώστε η άσκηση τους να μην είναι δυνατή χωρίς την ειλικρινή συναίνεση ή, τουλάχιστον, την ευρεία ανοχή του συνόλου των πολιτών.
Κοντολογίς, η κοινή γνώμη θα πρέπει κατ΄ αρχήν να αντιληφθεί την ύπαρξη του προβλήματος. Περαιτέρω, θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι το πρόβλημα αυτό, λόγω της φύσης του, υπακούει στους θεμελιώδεις νόμους της δυναμικής της κίνησης των πληθυσμών και υπό την έννοια αυτή επιλύεται ήδη με αυτόματο και μη ελεγχόμενο τρόπο μέσω της οικονομικής μετανάστευσης, η οποία με φυσιολογικό τρόπο καλύπτει τα δημιουργούμενα κενά. Τότε μόνον θα καταστεί σαφές ότι, μακροπρόθεσμα, το αποτέλεσμα της δημογραφικής κατάρρευσης δεν θα είναι η ερήμωση της χώρας, αλλά, μάλλον, η σταδιακή και μη αναστρέψιμη αλλοίωση της πληθυσμιακής σύνθεσης και φυσιογνωμίας της.
Οι διαπιστώσεις αυτές μετατοπίζουν τα διλήμματα στις πραγματικές τους διαστάσεις και καθιστούν προφανέστερες τις διαθέσιμες επιλογές της πολιτείας, η οποία οφείλει να λάβει τις κατ΄ αρχήν αποφάσεις της σε θεμελιώδες και στρατηγικό επίπεδο.
Υπό την έννοια αυτή θα πρέπει, σε πρώτο στάδιο, να αποφασισθεί εάν θα προτιμηθεί η αποχή από οποιαδήποτε δράση ή εάν αντίθετα θα προκριθεί η άμεση ενεργητική παρέμβαση.
Αναπόφευκτα, όμως, τα αμέσως επόμενα χρόνια, το δυναμικότερο και πιο προικισμένο κομμάτι της τάξης αυτής θα διεκδικήσει την επαγγελματική και κοινωνική του αναβάθμιση και την περισσότερο αναλογική και ουσιαστική συμμετοχή του στην διαμόρφωση της προοπτικής της χώρας. Το αίσθημα διεκδίκησης θα ενισχύεται διαρκώς από την παρουσία μιας νέας γενιάς πολιτών, αυτής των άμεσων απογόνων τους, που θα μιλούν ελληνικά, θα θεωρούν την Ελλάδα σαν πρώτη και πραγματική πατρίδα τους και θα ταυτίζουν το μέλλον τους με αυτήν.
Είναι προφανές ότι οι συνθήκες αυτές θα ευνοήσουν τον σχηματισμό ισχυρών αντιτιθέμενων κοινωνικών πόλων και θα δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις ανάπτυξης ρατσιστικών αισθημάτων και εχθρικού, συγκρουσιακού περιβάλλοντος.
Είναι προφανές ότι η εγγενής αβεβαιότητα σχετικά με τον βαθμό απόδοσης της πρώτης πηγής καθιστά απολύτως αναγκαία την λήψη μέτρων που θα στοχεύουν στην ομαλή εγκατάσταση των μεταναστών. Είναι επίσης προφανές ότι οι δύο πολιτικές πρέπει να εφαρμοσθούν ταυτόχρονα και παράλληλα η μία με την άλλη και να βρίσκονται σε διαρκή δυναμική ισορροπία, μέτρο της οποίας θα είναι η, σε κάθε χρονική στιγμή, κάλυψη των πραγματικών αναγκών της χώρας.
Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ
Όλες σχεδόν οι μελέτες που εκπονήθηκαν μέχρι σήμερα καταλήγουν σε ταυτόσημα συμπεράσματα, σύμφωνα με τα οποία οι αιτίες που οδήγησαν στην δημογραφική κατάρρευση, από την αρχή της 10ετίας του 1980, είναι πρωτευόντως αιτίες οικονομικής φύσης. Ασφαλώς στις μελέτες αυτές γίνεται λόγος και για αίτια με περισσότερο θεμελιώδη και αφηρημένο χαρακτήρα, (π.χ. αλλαγή αξιακού συστήματος, απώλεια παραδοσιακών θεσμών, καθιέρωση νέων προτύπων κ.λ.π.), πλην όμως τα αίτια αυτά τοποθετούνται και αξιολογούνται παράλληλα με τα αντίστοιχα οικονομικά, ωσάν να είχαν την ίδια βαρύτητα στην δημιουργία του προβλήματος. Η διαπίστωση αυτή επιβεβαιώνεται άλλωστε και από την ίδια την φύση των μέτρων που προτείνονται, μέτρα που στις περισσότερες περιπτώσεις είναι αμιγώς, [ή πρωτευόντως], οικονομικού χαρακτήρα.
Η επιθυμία τεκνοποίησης, ως αρχέγονη και πρωτεϊκή λειτουργία, είναι πρωτίστως αποτέλεσμα ανταπόκρισης του ατόμου στο αξιακό του σύστημα, ο δε βαθμός ανάπτυξης της αποτελεί συνάρτηση του αισθήματος ασφάλειας και προοπτικής που προσφέρει το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. Οι οικονομικές συνθήκες ασκούν μικρή επίδραση στο πλέγμα αυτών των παραγόντων και ειδικότερα όταν αυτές αξιολογούνται μέσα στο πλαίσιο του, κυρίαρχου πλέον, καταναλωτικού μοντέλου, επιδίωξη του οποίου είναι η διαρκής δημιουργία νέων «αναγκών», η δημιουργία δηλαδή νέων τρόπων ανάλωσης των διαθέσιμων οικονομικών πόρων.
Η υιοθέτηση των παραπάνω σκέψεων οδηγεί αναπόφευκτα στο συμπέρασμα ότι η βελτίωση της ατομικής οικονομικής θέσης του πολίτη δεν οδηγεί σε αξιόλογη αύξηση της επιθυμίας του για απόκτηση απογόνων. Αντίθετα η επιθυμία αυτή ενισχύεται σημαντικά από την αίσθηση συμμετοχής σε μια κοινωνία που μπορεί να εγγυηθεί συνθήκες συνοχής και αλληλεγγύης και να εμπεδώσει μόνιμο αίσθημα ασφάλειας και προοπτικής. Τα οικονομικά ή άλλα εξατομικευμένα μέτρα, που έχουν σκοπό την αντιμετώπιση του δημογραφικού, μπορούν να είναι αποτελεσματικά μόνον εάν εφαρμοσθούν επικουρικά και εξειδικευμένα, στο πλαίσιο ενός ευρύτερου σχεδιασμού, που κατ΄ αρχήν θα θεραπεύει τις θεμελιώδεις αιτίες του προβλήματος και θα εγκαθιστά πρωτογενώς την επιθυμία τεκνοποίησης.
Η συγκεκριμένη ανάγνωση δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί αισιόδοξη, αφού βάσει αυτής το δημογραφικό πρόβλημα συνιστά γενικευμένη και συστηματική κοινωνική νόσο, τα αίτια της οποίας πρέπει να αναζητηθούν στην αλλαγή του αξιακού συστήματος της κοινωνίας, στην κατάρρευση της συλλογικότητας, στην εξαλείψει της κοινοτικής συνοχής και αλληλεγγύης, στην επικράτηση του ατομικισμού και του εξοντωτικού ανταγωνισμού και στην μείωση του αισθήματος ασφάλειας και προοπτικής.
Η οικονομική διάσταση προκύπτει ως απότοκος όλων αυτών, στο μέτρο της επικράτησης της εσφαλμένης αντίληψης, σύμφωνα με την οποία τα παραπάνω εν ανεπαρκεία αγαθά έχουν μετατραπεί σε αγοραία προϊόντα, που ο κάθε ένας μπορεί να τα προμηθευθεί, ανάλογα με τις δυνατότητες του.
Συνεπώς τα όποια οικονομικά μέτρα υιοθετηθούν θα έχουν μικρή μόνον αποτελεσματικότητα, θα δρουν, –παρά την καθολική τους εφαρμογή-, εξατομικευμένα και δεν θα είναι ικανά να προκαλέσουν ουσιώδη ανατροπή των δημογραφικών δεικτών.
Η Νέα Δημοκρατία, λόγω της μακράς παραμονής της εκτός εξουσίας και της εκτεταμένης ανανέωσης του πολιτικού της προσωπικού είναι κατ΄ ουσίαν ένα κόμμα χωρίς παρελθόν. Το γεγονός αυτό της επιτρέπει να δημιουργήσει κλίμα αυξημένων προσδοκιών, να εμπνεύσει αισιοδοξία και να κινητοποιήσει έτσι την κοινωνία προς την κατεύθυνση πραγματοποίησης σημαντικών αλλαγών. Διαθέτει κατά συνέπεια την δυνατότητα να αποσπάσει από τους πολίτες την αναγκαία συναίνεση που θα της επιτρέψει να παρακάμψει την στείρα διαχειριστική λογική και να χειριστεί τα προβλήματα του τόπου σε δομικό και θεμελιώδες επίπεδο.
Παρά το γεγονός ότι ο χρονικός ορίζοντας πλήρους υλοποίησης παρόμοιων εξαγγελιών είναι μακρύς, ή και αβέβαιος, τα αποτελέσματα της οραματικής αφομοίωσης τους από την κοινωνία είναι άμεσα ορατά. Πράγματι οι προσδοκίες που αναπτύσσονται μειώνουν την δυσπιστία, αυξάνουν την ανοχή, εξασφαλίζουν κλίμα συναίνεσης και καθιστούν την εφαρμογή των επί μέρους εξειδικευμένων πολιτικών ανεμπόδιστη.
Η αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος μπορεί να σχεδιαστεί μόνον μέσα στο πλαίσιο που περιγράφεται παραπάνω και υπό την αναγκαία προϋπόθεση ότι οι πολίτες της χώρας θα αναγνωρίσουν την ύπαρξη του και θα εκτιμήσουν την μείζονα σοβαρότητα του. Για τον λόγο αυτό το επίμαχο ζήτημα, που σήμερα αναφέρεται μόνον σποραδικά και σχεδόν τυχαία, πρέπει να αναδειχθεί σε κεντρικό και πρωταρχικό στοιχείο του καθημερινού πολιτικού λόγου, σε όλα τα επίπεδα της ιεραρχίας και σε τέτοιο βαθμό, ώστε να καταστεί σαφές ότι η επίλυση του αποτελεί αναγκαία συνθήκη για την προσέγγιση όλων των υπόλοιπων οραματικών στόχων.
Περαιτέρω θεμελιώδης προϋπόθεση για την εγκατάσταση ευνοϊκών συνθηκών αντιμετώπισης του δημογραφικού προβλήματος είναι η δημιουργία στην κοινή γνώμη της βεβαιότητας ότι καταβάλλονται όντως σοβαρές και αξιόπιστες προσπάθειες για την καταπολέμηση της ανεργίας, την αναζωογόνηση της υπαίθρου, την αναβάθμιση των υπηρεσιών υγείας και παιδείας, την προστασία της μητρότητας, με την δημιουργία ελαστικής σχέσης οικογένειας – εργασίας, την εν γένει διευκόλυνση του στεγαστικού προβλήματος κ.λ.π.
Πρέπει να σημειωθεί ότι για όλα τα παραπάνω η παρουσίαση απτών και μετρήσιμων αποτελεσμάτων είναι λιγότερο σημαντική από αυτή καθ΄ αυτή την αξιοπιστία και την πειστικότητα των σχετικών εξαγγελιών, αφού το βασικό ζητούμενο είναι η καλλιέργεια κλίματος συναίνεσης, η ανάπτυξη προσδοκίας και αισιόδοξης προοπτικής και εν υστάτη αναλύσει η ανάκτηση του ουσιώδους, που δεν είναι άλλο από την αρχέγονη χαρά της ζωής.
Στα πλαίσια του υπομνήματος αυτού παρέλκει ασφαλώς η αναφορά των ειδικότερων μέτρων (οικονομικών ή άλλων) που είναι σκόπιμο να εφαρμοσθούν για την τακτική αντιμετώπιση των επί μέρους εξειδικευμένων προβλημάτων. Άλλωστε όπως προαναφέρθηκε τα μέτρα αυτά ελάχιστα μπορούν να αποδώσουν εάν δεν προηγηθεί η δημιουργία του ευνοϊκού γενικού πλαισίου. Σε κάθε περίπτωση είναι χρήσιμο να σημειωθεί ότι:
η παροχή βασικών υπηρεσιών υψηλής ποιότητας πρέπει να λάβει προτεραιότητα σε σχέση με τα όποια μέτρα άμεσης οικονομικής ενίσχυσης
η αναβολή του γάμου και της πρώτης τεκνοποίησης πρέπει να καταπολεμηθεί δραστικά
η επανασυγκρότηση της οικογένειας των δύο γενεών –μέσα στο πλαίσιο κοινοτήτων μικρού μεγέθους- πρέπει να επιδιωχθεί έντονα
τα μέτρα προστασίας και παροχής υπηρεσιών στο παιδί για όλο το διάστημα μέχρι την ενηλικίωση του πρέπει να λάβουν υψηλή προτεραιότητα
η γέννηση του δεύτερου –και δευτερευόντως του τρίτου- παιδιού πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο ειδικής στόχευσης
Αναρτήσεις
