-Εμείς, η Κύπρος και τα άλλα μνημόνια.

Μιλώντας για τα μνημόνια των άλλων, οι Έλληνες "μνημονιακοί" ψηφοφόροι, οι σοβαροί υποτίθεται, ευρισκόμενοι σε βαθεία πλάνη, πιστεύουν ότι εφαρμόζουμε και εμείς εδώ κάποιο από αυτά τα ενοχλητικά πλην, αναγκαία προγράμματα διάσωσης. Φαντασιώνονται έτσι ότι είναι σώφρονες και ρεαλιστές και,  έχοντας την ανάγκη να ορθολογικοποιήσουν τον κόσμο και την ίδια στιγμή να επιδείξουν και την αναλυτική τους δεινότητα, επιχειρούν περισπούδαστες αλλά ατυχείς συγκρίσεις και εξάγουν ανάλογης αξίας συμπεράσματα.

 Τα ίδια περί μνημονίων εξάπτουν και το ακατέργαστο και ρηχό φαντασιακό του παρδαλού και φαιδρού συνονθυλεύματος των "αντιμνημονιακών", που επιδίδεται με την σειρά του σε ασκήσεις επαναστατικής και εθνολατρευτικής πολιτικής, επιτιθέμενο με μανία στους ανύπαρκτους εχθρούς.

Δεν αντιλαμβάνονται οι δυστυχείς ψηφοφόροι και των δύο πλευρών ότι δεν εφαρμόζουμε απολύτως τίποτε από όσα νομίζουν.

Στην χώρα τρέχει απλά ένα συνεπές και σκληρό  πρόγραμμα διάσωσης και σταθεροποίησης, σε νέες, σίγουρες βάσεις, του κομματικού και πελατειακού κράτους, με έξοδα του ελληνικού λαού και με την ευγενή και γενναιόδωρη συμμετοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η οποία, όπως τόσα χρόνια άλλωστε, συνεχίζει να πετάει τα χρήματα των ευρωπαίων φορολογουμένων, χρηματοδοτώντας με προθυμία και πλημμελέστατο έλεγχο τα διάφορα "προγράμματα", που, δεκαετίες τώρα, αναμόρφωσαν με τον γνωστό τρόπο την χώρα και γέμισαν με πακτωλούς τα ταμεία των ξένων τραπεζών. 

Aυτό το lose - lose για τον ελληνικό λαό παιχνίδι δεν διαθέτει κανόνες και δεν θα μπορούσε άλλωστε, μια και οι σκοποί του δεν είναι αυτοί που φαίνονται και διακηρύσσονται, άλλα άλλοι, ανομολόγητοι. Η έλλειψη των κανόνων νομιμοποιείται εύσχημα μέσω της επίκλησης των έκτακτων συνθηκών, που δικαιολογούν και επιτρέπουν τα πάντα. Κάτι που γίνεται ασμένως  ανεκτό από μεγάλη μερίδα του πληθυσμού, υπό το βάρος του εκβιασμού και μεταφραζόμενο σε σωφροσύνη και ρεαλισμό.

Ασφαλώς στο παιχνίδι αυτό, οι "μνημονιακοί" συναινούντες διοικούμενοι, όσο και αν πιστεύουν το αντίθετο, είναι, στο σύνολο τους, απολύτως αναλώσιμοι. Οι δε "αντιμνημονιακοί" αντιδρούντες προσφέρουν με την δική τους ανοησία τους μείζονα υπηρεσία στο σύστημα, μια και ο τρόπος με τον οποίον επιτίθενται στα ανύπαρκτα μνημόνια τα υποστασιοποιεί και τα μετατρέπει στα κατάλληλα εικονικά κάστρα, πίσω από τα οποία οχυρώνονται και μάχονται οι αντίπαλοι τους. Έτσι ο λαός περνάει την ώρα του προσπαθώντας να επιλύσει διαφωνίες επί ανύπαρκτων ζητημάτων, την ίδια στιγμή που οι εξουσιαστές απορροφούν και την τελευταία του ικμάδα, προετοιμάζοντας και οργανώνοντας την δική τους επόμενη ασφαλή ημέρα.

Η περίπτωση της Κύπρου ήρθε ως δώρο εξ ουρανού, για να κάνει ακόμη πιο αληθοφανή την πελώρια φάρσα.

Tweet

-Ένα μέρος της προσωπικής μου αλληλογραφίας

Έγραψα πριν λίγο καιρό, -τον Δεκέμβριο του 2012 συγκεκριμένα-. ένα μικρό σημείωμα σε κάποιον από τους σχετικά επώνυμους των ημερών μας, που παρακολουθώ καιρό τώρα και εκτιμώ. Πήρα την ακόλουθη απάντηση:

///Αναρωτιέμαι πώς να απαντήσω, αν μπορώ να πω κάτι που να βοηθήσει.
Εχω δει πολλούς καλούς πολίτες σαν εσάς να ετοιμάζονται να εγκαταλείψουν τη χώρα, γεωγραφικά και ηθικά. Ελπίζω να μην το κάνουν, αλλά πως να το ζητήσεις αυτό;
Καλό βράδυ///

Αισθάνθηκα την ανάγκη να συνεχίσω τον ιδιότυπο διάλογο και επέμεινα με το παρακάτω σύντομο κείμενο. Ήταν η ειλικρινής μου άποψη μου για τα πράγματα και την παραθέτω εδώ αυτούσια, χωρίς καμία αλλαγή, έτσι όπως ακριβώς γράφτηκε. 

Πριν συνεχίσω, να πω ότι δεν ξέρω καθόλου γιατί βάζω σήμερα αυτό το κείμενο εδώ. Ας μου επιτραπεί, όμως, να χρησιμοποιήσω κάποια λόγια του Σεφέρη για να δικαιολογηθώ:

Δε θέλω τίποτε άλλο παρά να μιλήσω απλά, να μου δοθεί ετούτη η χάρη.
Γιατί και το τραγούδι το φορτώσαμε με τόσες μουσικές που σιγά-σιγά βουλιάζει
και την τέχνη μας τη στολίσαμε τόσο πολύ που φαγώθηκε από τα μαλάματα το πρόσωπό της
κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια γιατί η ψυχή μας αύριο κάνει πανιά. 

Επειδή για ότι φέρει αυτό το αύριο, η ευθύνη θα είναι όλων μας, χωρίς καμιά εξαίρεση. Κανείς, από όλους όσους καταλαβαίνουν, δεν θα μπορεί να πει ότι δεν ήξερε. Θα κριθούμε, όλοι. Και όλοι θα δώσουμε λόγο.

***************************************

"Δεν σας έγραψα για να μου απαντήσετε, αλλά, σε κάθε περίπτωση, σας ευχαριστώ που το κάνατε. Εξομολογήθηκα απλά μερικές σκέψεις, από παρόρμηση περισσότερο και χωρίς συγκεκριμένο σκοπό και μάλλον επειδή διακρίνω ότι, ανάμεσα σε όσους διαθέτουν μια δημόσια παρουσία και αναγνωρισιμότητα, είστε από τους ελάχιστους που αντιλαμβάνονται τα πράγματα με ευρύτητα, χωρίς να εγκλωβίζονται σε ανόητα στερεότυπα και αμιγώς λογιστικές ερμηνείες.

Νομίζω ότι δεν είναι πολλοί αυτοί σήμερα που μπορούν να κατανοήσουν ότι κανένα οικονομικό σύστημα, είτε αυτό είναι ο φιλελευθερισμός είτε η σοσιαλδημοκρατία είτε κάθε άλλη παραλλαγή ενός μοντέλου αστικού τύπου, δεν μπορεί να οικοδομηθεί αν λείπει το κατάλληλο έδαφος της κοινωνικής συνοχής και της συναίνεσης και ότι η δημιουργία αυτού του εδάφους πρέπει να αποτελέσει την απόλυτη μας προτεραιότητα. Αφού βέβαια προηγηθεί η ανάκτηση της χαμένης εμπιστοσύνης στους θεσμούς και στα πρόσωπα που θα αναλάβουν να τους υπηρετήσουν.

Όλα αυτά κείνται σε αφηρημένο επίπεδο, είναι καθαρή πολιτική και βρίσκονται πολύ μακριά από τον αφελή λόγο, περί των δήθεν σωτήριων μεθόδων διαχείρισης, που κατακλύζει τρία χρόνια τώρα τον δημόσιο χώρο. Κοντολογίς, πιστεύω ότι η χώρα μπορεί να σωθεί μόνο αν σκεφθούμε με αυτόν τον τρόπο. Μόνο αν προσπαθήσουμε να θεραπεύσουμε πρώτα από όλα το αίσθημα της αδικίας και εδραιώσουμε την πεποίθηση ότι η συλλογικότητα είναι εδώ για να προστατεύσει και να εγγυηθεί, πριν από οτιδήποτε άλλο, την αξιοπρέπεια και του μικρότερου ανθρώπου. Και, χωρίς να θέλω να σας κολακέψω, πιστεύω ότι έχετε τις ίδιες ή έστω παρόμοιες απόψεις.

 Ότι πριν αποφασίσουμε αν θα πάμε δεξιότερα ή αριστερότερα θα πρέπει να έχουμε ένα σταθερό σημείο να πατήσουμε. Τα υπόλοιπα θα έχουμε τον χρόνο να τα βρούμε όταν θα είμαστε έτοιμοι.

Η απαίτηση αυτή οριοθετεί και την μόνη λογικά αποτελεσματική λύση, που δεν είναι άλλη από την συστράτευση κάποιων αξιόπιστων ανθρώπων, που θα προέρχονται από όλο το φάσμα του αστικού χώρου και δεν θα έχουν προηγούμενη εμπλοκή με την ενεργό πολιτική. Με σκοπό την δημιουργία ενός πρώτου πυρήνα, από τον οποίο θα λείπουν τα ιδεολογικά πρόσημα, γεγονός που θα απομακρύνει την εύλογη καχυποψία και θα ευνοήσει την ενότητα και την συνεργασία στην βάση της κοινωνίας.

Αν με ρωτούσατε πως θα γίνει αυτό δεν θα είχα να σας πω κάτι συγκεκριμένο. Μόνο ότι τα πράγματα ωριμάζουν σιγά σιγά και εμείς δεν έχουμε παρά να θεωρούμε ότι αυτό που πιστεύουμε με ειλικρίνεια και τιμιότητα για σωστό δεν μπορεί παρά να είναι και εφικτό.

Σε κάθε περίπτωση, αν μου εζητείτο να υποδείξω κάποιους ανθρώπους, ικανούς να συμμετέχουν σε μια τέτοια ομάδα, θα ήσασταν από τους λίγους που θα είχα να προτείνω ανεπιφύλακτα.

Όσο για μένα, είναι πολύ αργά για να εγκαταλείψω την Ελλάδα. Θα μπορούσα πιθανόν να το κάνω γεωγραφικά αλλά, μάλλον, δεν θα το πετύχω ποτέ ηθικά. Αγαπώ πολύ την Γερμανία και τους ανθρώπους της, τα τελευταία έξι χρόνια μοιράζω τον χρόνο μου ανάμεσα στην Θεσσαλονίκη και το Μόναχο, αναζωογονούμαι αισθητικά εδώ και μαθαίνω πολλά, γι' αυτό που οραματίζομαι για την δική μου χώρα. Την δημιουργία μιας υγιούς συλλογικότητας. Αλλά δεν είμαι, ούτε θα μπορέσω ποτέ να γίνω Γερμανός.

Θα μείνω λοιπόν εδώ όπου ανήκω και θα τους πολεμήσω με κάθε τρόπο, όπως έκανα πολλά χρόνια τώρα. Έστω κι αν ξέρω ότι τελικά θα ηττηθώ. Αυτή η χώρα είναι και δική μου και δεν σκοπεύω να την εκχωρήσω, τρόπαιο στους ανάξιους ή να την βλέπω άβουλος να βυθίζεται στην παρακμή. Ακόμη και αν το ήθελα, νοιώθω ότι δεν μου επιτρέπεται. Και αν κάτι από αυτά που σας έγραψα είναι ψέμα, είναι ότι η σωτηρία της δεν με αφορά. Με αφορά πολύ και μάλιστα σε βαθμό βαθιάς εμμονής.

Μια και παρασύρομαι εύκολα ας πω και κάτι τελευταίο. Από τα εφηβικά μου χρόνια ξεφυλλίζω τον Καβάφη, τόσο πολύ, που πλέον κάθε στίχος του μου είναι προσωπικός και ανάλαφρα οικείος. Μόνο ένα ποίημα ξυπνάει ακόμη, μετά από τόσο καιρό, μέσα μου, κάθε φορά που το διαβάζω ή το απαγγέλλω, την ίδια πρώτη αίσθηση απειλής και εφιάλτη. Η Σατραπεία. Τρέμω στην ιδέα ότι μπορεί κάποτε να καταντήσω να πάρω αυτόν τον δρόμο. Μπορεί να μην είμαι πολύς, ικανός να αξιωθώ τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών, αλλά τουλάχιστον δεν θέλω να καταλήξω και μοιραία λίγος. Γι' αυτό θα μείνω.

Ελπίζω ότι δεν σας κούρασα.

Φιλικά"

Tweet

-Υπάρχουν πολλοί Παπαγεωργόπουλοι. Ανέγγιχτοι ακόμη.

Ακόμη κι αν ο πρώην δήμαρχος δεν καρπώθηκε το παραμικρό από το προϊόν της κατάχρησης της δημόσιας περιουσίας, (ας το υποθέσουμε προς στιγμήν για το καλό της συζήτησης), εξακολουθεί να είναι βαριά ένοχος. Επειδή επέδειξε εγκληματική αμέλεια στην εκτέλεση των καθηκόντων, που ο ίδιος ζήτησε αυτόβουλα να αναλάβει. Η επίκληση της άγνοιας, της ανικανότητας ή της ανοησίας έχει όρια.  Και αν αυτά τα όρια στην καθημερινή ζωή μπορεί καμιά φορά να είναι μεγάλα, στην πολιτική, που αφορά στην διαχείριση της ζωής ολόκληρων κοινωνιών είναι και πρέπει να είναι σχεδόν μηδενικά.

Υπό αυτήν την έννοια η εξοντωτική ποινή που επιβλήθηκε χθες από το δικαστήριο είναι δίκαιη και, επιπλέον, σηματοδοτεί μια χρήσιμη αντίληψη που, αν θέλουμε μια μέρα να διοικηθούμε σωστά, είναι απολύτως σκόπιμο να κυριαρχήσει. Όποιος ζητάει να εγκατασταθεί σε τόσο υψηλές θέσεις και να απολαύσει την αίσθηση της ισχύος και τον έπαινο του Δήμου, ας μάθει να κοιτάζεται πρώτα στον καθρέφτη και να μετράει εντός του, εκτός από την δήθεν διάθεση για προσφορά και την αντικειμενική του δυνατότητα να ανταποκριθεί στις υψηλές απαιτήσεις του ρόλου, που με την θέληση του και χωρίς εξαναγκασμό διεκδικεί.

Είναι προφανές ότι η απόσταση που χωρίζει τον Παπαγεωργόπουλο από όλους τους υπόλοιπους, που κυκλοφορούν ακόμη μεταξύ μας θρασείς και ανέγγιχτοι, είναι μόνον μερικές δεκάδες λέξεις στο Σύνταγμα και είναι ο Νόμος Περί Ευθύνης Υπουργών.

Συνηθίζεται να λέγεται ότι ο Κώστας Καραμανλής, το κορυφαίο ίσως παράδειγμα πολιτικής ανευθυνότητας στις μέρες μας, είναι ένας τίμιος πολιτικός, που τουλάχιστον δεν έκλεψε. Ας το δεχθούμε. Άφησε όμως πολλούς άλλους να το κάνουν ανενόχλητοι, επιδεικνύοντας, στην καλύτερη περίπτωση, μια αβάστακτη αδιαφορία. Που, αν λάβουμε υπ΄όψη την εξαιρετική βαρύτητα του αξιώματος και των αρμοδιοτήτων που ανέλαβε, ισοδυναμούσε ευθέως με ενθάρρυνση και άρα με κακουργηματική αμέλεια. Επειδή οι πρωθυπουργοί και οι υπουργοί δεν είναι κοινοί θνητοί. Ειδικά σε κοινωνίες όπως η δική μας, όπου ένα μόνο νεύμα τους ή μια αδιόρατη επίδειξη της ευαρέσκειας τους μπορεί να γίνει εύκολα η πύλη προς κάθε είδους παράδεισο. Τελικά, αυτός ο "τίμιος", διέγραψε την ευθύνη μιας γιγαντιαίας, μιας επικών διαστάσεων καταστροφής, με τον εμπαιγμό της ανάληψης μιας απροσδιόριστης πολιτικής ευθύνης και χορηγώντας στον εαυτό του το ελαφρυντικό της άγνοιας. Για να κερδίσει μια ισόβια θέση στην βουλή και την γενναιόδωρη συντήρηση του με έξοδα των φορολογουμένων. Λαμπρό παράδειγμα προς μίμηση, για μια μακρά σειρά ονομάτων, άλλων επίδοξων εξουσιαστών, που φιλοδοξούν να δοκιμάσουν τις δεξιότητες τους στις ανυπεράσπιστες πλάτες μας.

Το έγκλημα στην πολιτική δεν ασκείται μόνο δια πράξεων αλλά εξίσου και δια παραλείψεων, συγγνωστών ή ασύγγνωστων. Επειδή το δημόσιο αξίωμα δεν είναι πεδίο άσκησης ηθικής για περιστασιακά προθύμους που κάνουν χάρες, ή για ανεύθυνες μετριότητες, που προσπαθούν στο μέτρο τους, αλλά θέση εκτέλεσης δέσμιας αρμοδιότητας. Ο πολιτικός δεν είναι επαινετέος όταν νοιάζεται, επειδή το να νοιάζεται δεν είναι υπέρβαση, όπως για τους συνηθισμένους ανθρώπους, αλλά η φυσική του αποστολή. Αποστολή από την οποία δεν δικαιούται σε καμία περίπτωση να παρεκκλίνει και που ζητά άλλωστε μόνος του, χωρίς κανείς να τον υποχρεώνει, να αναλάβει. Ας μάθουν λοιπόν, αυτοί που πρέπει να μάθουν, ότι έρχεται ο καιρός που τα ωφελήματα θα αρχίσουν να συνοδεύονται και από τις ανάλογες βαριές ευθύνες.

Ο νόμος περί ευθύνης υπουργών πρέπει να καταργηθεί αναδρομικά ως δόλιος, καταχρηστικός και αντίθετος με τον σκληρό πυρήνα της έννομης τάξης. Αυτό έπρεπε να είναι από την πρώτη στιγμή το σιωπηλό, αλλά επίμονο και ανυποχώρητο αίτημα της κοινωνίας, η απόλυτη προτεραιότητα. Αυτοί που μας οδήγησαν εδώ δεν μπορεί να συνεχίζουν ατιμώρητοι και ανέγγιχτοι. Αν γίνει έτσι το ηθικό τραύμα θα παραμένει ανοικτό και θα κακοφορμίζει, ακολουθώντας την γενιά που το κουβαλά μέχρι το φυσικό της τέλος. Ας μην γελιόμαστε. Καμία σωτηρία της χώρας και των ανθρώπων της δεν είναι συμβατή με κάτι τέτοιο.

Tweet

-Τα σπουδαία θα γίνουν αλλού. Εδώ απλά μια παράσταση.

Στο κέντρο του κόσμου όντες και ομφαλοσκοπούντες, ως συνήθως, μπορούμε να ερμηνεύσουμε τα γεγονότα και να προβλέψουμε τις εξελίξεις μόνο με βάση τις επιθυμίες μας και τις πιο εμφανείς από τις κινήσεις που είμαστε σε θέση να διακρίνουμε, στην φτωχή, επαρχιακή μας πολιτική σκηνή. Σε αυτήν αποκλειστικά. Τίποτε εξωτερικό δεν μας αγγίζει.

Καταλήξαμε έτσι στο συμπέρασμα ότι η χώρα έμεινε στο ευρώ, δεν εξερράγη και συνεχίζει ακόμη και σήμερα να αναπνέει, χάρη στην υπεύθυνη πολιτική που ακολούθησε προσωπικά ο πρωθυπουργός, ο Αντώνης Σαμαράς και οι επιφανείς εταίροι του, στην τρικομματική κυβέρνηση του ιστορικού συμβιβασμού. Και βέβαια χάρη στις έκτακτες και ειδικές ικανότητες και άοκνες προσπάθειες του μάγου της οικονομίας, Στουρνάρα, ο οποίος προσέθεσε εύστοχα στην υψηλή πολιτική των άλλων την απαραίτητη δική του τεχνική αρτιότητα. Αυτός είναι ο κυρίαρχος μύθος, που εξηγεί τα βασικά, ενώ υπάρχουν και ένα σωρό άλλοι, παράπλευροι και πάντα εσωτερικοί, για τα μικρότερα.

Το ότι η χώρα "διεσώθη" σχεδόν παρά φύσιν, χάρη στην, ολοφάνερη πλέον, ύψιστη οικονομική και πολιτική σκοπιμότητα της Ε.Ε., με αποφάσεις που πάρθηκαν, τη απουσία ημών, στις Βρυξέλλες και, κυρίως στο Βερολίνο και ότι όλα τα επί μέρους στοιχεία και μέτρα της εσωτερικής διευθέτησης καθορίστηκαν στο κατώτερο επιτρεπτό όριο, με αποκλειστικό γνώμονα την εξυπηρέτηση αυτού και μόνον του στόχου, το σκεφτόμαστε μεν λίγο, πλην όμως το προσπερνάμε βιαστικά, επειδή είναι προφανές ότι δεν ικανοποιεί ούτε την αυταρέσκεια ούτε την περήφανη αίσθηση της εθνικής ανεξαρτησίας μας.

Φτάνουμε έτσι να πιστώνουμε στον εσωτερικό πολιτικό θίασο "επιτεύγματα" που, σε καμία περίπτωση, δεν του ανήκουν. Και όχι μόνο. Επειδή η απόδοση θετικών ιδιοτήτων σε κάποιους πρέπει να ισοσταθμίζεται με την απόδοση των αντίστοιχων αρνητικών σε κάποιους άλλους, ο μύθος των μισών καλών γεννά αναγκαστικά τον παράλληλο μύθο των άλλων μισών, που δεν μπορεί παρά να είναι οι απαραίτητοι κακοί. Και ασφαλώς οι τελευταίοι, ενσωματωμένοι πλήρως στον κυρίαρχο τρόπο σκέψης της κοινωνίας, ανταποκρίνονται περίφημα στις ανάγκες του φυσικού τους ρόλου, παίζοντας με επιτυχία τους κακούς, χωρίς διόλου να το αντιλαμβάνονται.

Το αποτέλεσμα είναι η συνύπαρξη δύο παράλληλων κόσμων. Του πραγματικού, που έχει να κάνει με τις ανάγκες και τις κεντρικές αποφάσεις της Ευρώπης και του φανταστικού, που περιλαμβάνει τα όσα, εικονικής πραγματικότητας, διαδραματίζονται στην αφασική πολιτική μας σκηνή, στην οποία, τρία χρόνια τώρα, παρατηρούμε την συναρπαστική διαδοχή των επεισοδίων του έργου της σωτηρίας της πατρίδας.

Ανάμεσα στους δύο αυτούς κόσμους συνθλίβονται οι πολίτες, αντιμέτωποι με την ανελέητη καθημερινότητα και τα διαρκώς διογκούμενα προβλήματα. Διότι οι ευρωπαϊκές ηγεσίες, μπορεί μεν να καθορίζουν τις βασικές πολιτικές αλλά στερούνται την δυνατότητα να τις εφαρμόσουν επί τόπου, ασκώντας οι ίδιες την διακυβέρνηση της χώρας. Και από την άλλη πλευρά το πολιτικό σύστημα είναι ιδιαίτερα απασχολημένο, με την προσπάθεια του να οικειοποιηθεί οποιαδήποτε καλή εξέλιξη, εντάσσοντας την στο ευφάνταστο σενάριο της θεατρικής παράστασης που έχει αναλάβει. Η Ελλάδα πορεύεται στην ουσία ακυβέρνητη.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η έξοδος από την διαδοχή των φαύλων κύκλων μπορεί να γίνει μόνο με αυτόματο και, μοιραία, βίαιο τρόπο. Αυτό θα επισυμβεί όταν το κόστος για την εξυπηρέτηση της σκοπιμότητας των εταίρων μας ξεπεράσει την αναμενόμενη για τους ίδιους ωφέλεια και καταστεί πλέον απαγορευτικό.

Το πότε είναι εξαιρετικά δύσκολο να προβλεφθεί μια και εξαρτάται από παράγοντες που ούτε μπορούμε να διαμορφώσουμε, αλλά ούτε και να αξιολογήσουμε. Έχοντας τα μάτια στραμμένα στην απατηλή κινητικότητα της εσωτερικής σκιαμαχίας, που θέλουμε να θεωρούμε πολιτική σκηνή, έχουμε παραιτηθεί από κάθε δυνατότητα δράσης στο πεδίο της πραγματικότητας και έχουμε μετατραπεί από υποκείμενα σε αντικείμενα της ιστορίας. Επιλέξαμε να πληρώσουμε το κόστος μιας παράστασης, μαζί με τα έξοδα και τις αμοιβές των ηθοποιών της. Το πάθος μας για το θέατρο φαίνεται να ξεπερνάει την ανάγκη μας για την ζωή.

Tweet

-Οι ευθύνες της Ευρώπης

Στο κάδρο των βαρύτατων ευθυνών για το εξελισσόμενο ελληνικό δράμα και την πολύ πιθανή πλέον διολίσθηση της χώρας σε συνθήκες τριτοκοσμικής δικατοτορίας αρχίζουν πλέον να μπαίνουν ενεργά και οι Ευρωπαίοι φίλοι μας, ειδικά οι Γερμανοί.

Η κοντοθωρη προάσπιση των υπό την στενή έννοια συμφερόντων τους τους οδηγεί στην ανεπιφύλακτη και γενναία στήριξη στο εσωτερικό της Ελλάδας ενός αυταρχικού και αντιδημοκρατικού καθεστώτος, που καθημερινά δίνει όλο και περισσότερα, όλο και διαυγέστερα δείγματα γραφής για την πρόθεση του να μετέλθει κάθε μέσου, ακόμη και του εθνικού διχασμού, για να κατορθώσει να παραμείνει στην εξουσία, αδιαφορώντας για τον πληθυσμό της χώρας και το υγιές μέλλον της αναδυόμενης γενιάς.

Στην αρχή αυτής της δυσάρεστης ιστορίας θα μπορούσε ίσως να υπάρχει κάποια δικαιολογία. Θα μπορούσαν οι φίλοι μας να ισχυριστούν ότι δεν ήξεραν και δεν μπορούσαν να υποψιαστούν. Τώρα, όμως, το γεγονός ότι οι ευρωπαϊκοί μηχανισμοί συνεργάζονται εν γνώσει τους με ακραία διεφθαρμένους και ανίκανους πολιτικούς, -από τους οποίους επιπρόσθετα εξαπατήθηκαν στο πρόσφατο παρελθόν με θρασύτατο και αναίσχυντο τρόπο-, είναι κοινό μυστικό, που δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να κρυφτεί. Οι πάντες γνωρίζουν με ποιους συνομιλούν και παρόλα αυτά συνεχίζουν.

Πριν η κ. Μέρκελ αποφασίσει για την πολιτική της στο ελληνικό ζήτημα θα έπρεπε να σκεφθεί πόσα από τα πράγματα που συμβαίνουν στην Ελλάδα θα μπορούσαν να συμβούν στην δική της χώρα. Πόσα από αυτά που σήμερα αποφασίζονται από την ελληνική κυβέρνηση θα είχαν απορριφθεί με συνοπτικές διαδικασίες από την γερμανική δικαιοσύνη και το γερμανικό συνταγματικό δικαστήριο. Πόσες από τις αυθαίρετες πράξεις του εδώ στενού πυρήνα εξουσίας, που ασκεί ταυτόχρονα και ανεξέλεγκτα την νομοθετική και την εκτελεστική εξουσία, σύροντας χωρίς να συναντά αντιστάσεις το άβουλο κοπάδι της βουλής,, θα είχαν προσκρούσει στους ισχυρούς θεσμούς και τις ασφαλιστικές δικλίδες του δικού της υποδειγματικού κράτους δικαίου.

Η κ. Μέρκελ εξαρτά την βοήθεια προς την Ελλάδα από τις, όπως λέει, απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, τις οποίες πολύ υποκριτικά εντοπίζει στο άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων και στην απελευθέρωση των αδειών των ταξί. Κάνοντας πως δεν καταλαβαίνει, ενώ ξέρει πλέον πολύ καλά, ότι αν υπήρχαν κάποιοι απαραίτητοι όροι για την παροχή βοήθειας και αλληλεγγύης, αυτοί θα ήταν οι αλλαγές που θα μετέτρεπαν την βαλκανική μας χώρα σε κράτος δικαίου, ίδιο με το γερμανικό. Τότε, όλα τα υπόλοιπα, που σήμερα αποτελούν δήθεν μείζονες στόχους, θα έρχονταν από μόνα τους ως φυσικές εξελίξεις, μέσα από τις παραγωγικές συγκρούσεις και την απελευθερωση του δυναμισμού της κοινωνίας, που φέρνει μαζί της η δημοκρατία.

Αν η Ευρώπη δεν μπορεί πραγματικά να μας βοηθήσει να βγούμε από το τέλμα, που είναι τέλμα αμιγώς πολιτικπο, ας μας αφήσει καλύτερα να λύσουμε τα προβλήματα μας μόνοι. Αλλίως η ευθύνη της θα είναι ασυγχώρητη.

Tweet

-Ο κόσμος της εικονικής νομιμότητας που καταρρέει. Η ξεχασμένη έννοια της κατάχρησης εξουσίας.

Το Σύνταγμα ορίζει ότι, σε γενικές γραμμές, η πρόσληψη κρατικού υπαλλήλου, είναι μια μη αντιστρεπτή πράξη. Υπάρχουν πολλές τέτοιες, μη αντιστρεπτές πράξεις στο πλαίσιο της άσκησης της διοικητικής δράσης. Και με την ανεξέλεγκτη εκτέλεση τους φτάσαμε να ζούμε σε μια κοινωνία ακραίων τετελεσμένων και ακραίων, φαινομενικά νόμιμων πάντα, ανισοτήτων. Στους διορισμούς, στις συντάξεις, στην παροχή προνομίων, στις εξαιρέσεις, παντού. Τώρα αυτό έγινε, λένε συνήθως, και, σύμφωνα με τον νόμο, δεν ξεγίνεται. Η ζωή, λοιπόν, στην χώρα μας, είναι για όποιον προλάβει και οι υπόλοιποι, που δεν μπόρεσαν να τρυπώσουν και κοιτούν αμήχανοι και ανήμποροί απέξω, πρέπει να πληρώνουν ισόβια την ζημιά.

Το Σύνταγμα, όμως, απαγορεύει ρητά και την καταχρηστική άσκηση της δημόσιας εξουσίας. Κάτι που στον δήθεν ψηφιακό κόσμο των ασφαλιστικών δικλείδων, που καλύπτουν, με το απατηλό πέπλο της νομιμότητας, την ιδιοτέλεια και την αυθαιρεσία της εξουσίας, προσθέτει μια ελευθερία επιστροφής και αναψηλάφησης. Όταν η κατάχρηση και η αυθαιρεσία του κράτους δεν ελέγχονται με μόνιμους μηχανισμούς στην καθημερινότητα, το σωρευμένο αποτέλεσμα τους γίνεται κάποια στιγμή δυσβάστακτο, για τους εκτός του θερμοκηπίου και οι κοινωνίες οδηγούνται μοιραία σε συνολικές αναδιατάξεις, κάτω από εκρηκτικές συνήθως συνθήκες. Με κατάργηση της εικονικής νομιμότητας και την εφαρμογή νέων ισορροπιών. Η διαδικασία αυτή ποτέ δεν είναι ανώδυνη.

Το σημερινό σύστημα, που βασίστηκε για δεκαετίες ολόκληρες στην εξαγορά των συνειδήσεων των πολιτών, μέσω της καταχρηστικής διανομής των δημόσιων πόρων, οδηγείται μοιραία προς αυτήν την κατεύθυνση. Λίγη σωφροσύνη θα αρκούσε για να μπορέσουμε να πραγματοποιήσουμε την μετάβαση και την νέα μοιρασιά με σχετικά ομαλό τρόπο. Φαίνεται όμως πως αυτό είναι κάτι που δεν θέλουμε, αφού υπάρχουν πολλοί που αρνούνται τον αυτοπεριορισμό, πιστεύοντας ότι, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους, θα μπορέσουν, αυτοί μόνοι, να διατηρήσουν τα καταχρηστικά κεκτημένα τους. Η πολιτική εξουσία έχει τους λόγους της να ευνοεί αυτήν την στάση, συνεχίζοντας, με την λογική του διαίρει και βασίλευε να κρατά διασπασμένη την κοινωνία. Οι πόροι όμως τελείωσαν και για πολλούς η αναδιάταξη αρχίζει πλέον να γίνεται ζήτημα επιβίωσης. Αν δεν κάνουμε αυτό που πρέπει γρήγορα εμείς θα το κάνει για μας, με τον τρόπο που αυτή ξέρει, η ίδια η ζωή.

Ένα πολύ απλό παράδειγμα. Η κόρη του κ. Πολύδωρα μπορεί να διορίστηκε "νόμιμα' στην βουλή, αφού ο διάσημος μπαμπάς της διετέλεσε "νόμιμα" πρόεδρος του σώματος για 24 ώρες και δικαιούται "νόμιμα" να απολαμβάνει τα ισόβια προνόμιά του. Στην περίπτωση της, λοιπόν, εφαρμόστηκαν όλες οι συνταγματικές προβλέψεις. Πλην αυτής που αφορά στο πνεύμα της άσκησης της δημόσιας εξουσίας και απαγορεύει την κατάχρηση. Κανείς δεν σκέφθηκε να απομακρυνθεί από το γράμμα και να ψηλαφήσει το πνεύμα που διαπνέει την έννομη τάξη. Και οι εφημερίδες λένε από καιρό από ότι με τον παχυλό μισθό αυτής της σπουδαίας νέας, που πληρώνεται από τους ήδη ληστρικούς φόρους των πολιτών, θα μπορούσαν να σιτισθούν επαρκώς μερικές δεκάδες φτωχά παιδιά ή να ζήσουν με αξιοπρέπεια δυο τρεις άτυχες οικογένειες ανέργων. 

Υπάρχει πλήθος ανάλογων παραδειγμάτων. Από τις συντάξεις των σαραντάρηδων, που τώρα, τί να κάνουμε, δόθηκαν λέμε, μέχρι τις ειδικές συμφωνίες χρηματοδότησης των ευγενών ταμείων της ΔΕΗ από τον προϋπολογισμό και τους τριακόσιους έκτακτους προεκλογικούς διορισμούς συμπατριωτών του υπουργού Στυλιανίδη στα δημόσια μέσα μαζικής μεταφοράς .

Θα άξιζε τον κόπο να δούμε αν αυτή η αναθεώρηση μπορεί να συντελεσθεί με ομαλό τρόπο. Επειδή, όσο κι αν προσπαθήσουμε να την αποφύγουμε, αυτή τελικά θα γίνει. Δεν είναι μόνο ο Σύνταγμα που απαγορεύει την κατάχρηση. Είναι και η ίδια η φύση που την απεχθάνεται.

Tweet

-Τα δύο ίδια άκρα, που δεν είναι ίδια και που δεν είναι δύο

Φαίνεται ότι το μεγάλο πρόβλημα της ελλαδικής κοινωνίας είναι να βρεί κάποιους αποδιοπομπαίους τράγους, για να φορτώσει όπως όπως τα δεινά της και να συνεχίσει, απαλλαγμένη ενοχών, να αναρωτιέται πότε η φωτισμένη και πατριωτική κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου θα διώξει την κρίση, για να επιστρέψουμε στην αμεριμνησία και στα γλέντια του παρελθόντος. Γίνονται μεγάλες προσπάθειες γι' αυτό. Ένας από χρόνια νεκρός, ο Ανδρέας Παπανδρέου, και ένας ζωντανός ανόητος, ο γιός του Γιώργος, μοιάζει να είναι οι πλέον κατάλληλοι για την στιγμή.

Ελάχιστοι κατανοούν ότι η, με τον τρόπο αυτό, αναζήτηση αόριστων ευθυνών είναι όντως μια κατεπείγουσα αναγκαιότητα. Αλλά όχι για την χώρα και την κοινωνία. Είναι αναγκαιότητα επιβίωσης για το αυτοαναφορικό, παρασιτικό πολιτικό σύστημα, που αναζητά απεγνωσμένα τρόπους να κρύψει τα συλλογικά του εγκλήματα και να συνεχίσει το διαγούμισμα πάνω στα ερείπια.

Σύμπασα η χώρα, λοιπόν, καταριέται τα έθη που εισήγαγε πριν από τρεις δεκαετίες ο Ανδρέας Παπανδρέου, την ίδια στιγμή που συνεχίζει ανυποψίαστη να τα ασκεί. Όλοι σχεδόν εντοπίζουν τις αιτίες του τωρινού κακού στην επιλογή της λύσης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, την ίδια στιγμή που ομνύουν στην πιστή εφαρμογή των συμφωνιών με αυτό, -με πρώτο από όλους τον πάλαι ποτέ μέγα αρνητή του, σημερινό πρωθυπουργό-, χωρίς να λένε ποια άλλη, πλην της κατάρρευσης και του εμφυλίου πολέμου, θα ήταν η λύση, εκεί, στο τόσο μακρινό 2010, με το έλλειμμα να καλπάζει πάνω από το δυσθεώρητο ύψος του 15% και το ισοζύγιο πληρωμών να καταρρίπτει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο. Μια σχιζοφρενική εικόνα, από την οποία ωφελούνται μόνον οι δράστες του φρικτού εγκλήματος, που κερδίζουν σταδιακά την αθώωση και την εδραίωση τους, μέσα στην καθολική αμνησία και την ακραία ακρισία της ρηχής κοινής γνώμης.

Και μετά πολλοί αναρωτιούνται για την άνοδο των "άκρων" και την σταδιακή έλευση της βίας. Παριστάνοντας πως δεν βλέπουν τα αθώα παράπλευρα θύματα, -που διαρκώς πληθαίνουν και που, στο αόριστο όνομα της πατρίδας, μιας πατρίδας που είναι μόνο μια θολή κατασκευασμένη εικόνα και που δεν τα περιλαμβάνει-, καλούνται να θυσιαστούν, για να επιβιώσουν, κατά πως τους βολεύει, οι περισσότερο ισχυροί και τυχεροί.

Αλλά το παράλογο, όσο εξωραϊσμένο και αν είναι, όσο και αν φαίνεται ότι προσομοιάζει στον ορθό λόγο, απαντάται μόνο με ένα άλλο παράλογο. Ο άνθρωπος, όταν δεν μπορεί να δώσει απάντηση στα "γιατί" της ζωής του, όταν δεν μπορεί να κατανοήσει την πραγματικότητα και να εντάξει τον εαυτό του αιτιολογημένα σε αυτήν, όταν αδυνατεί να νοηματοδοτήσει την ύπαρξη του, χάνει την βαθύτερη ουσία του και μετατρέπεται σε άλογο κτήνος. Σπάνια, πολύ σπανιότερα, σε άγιο.

Το πολιτικό σύστημα δεν θέλει να μας επιτρέψει να κατανοήσουμε το γιατί της πορείας μας ως εδώ. Επειδή εάν το κάνει θα είναι σαν να επιχειρεί τον αυτοχειριασμό του. Και δεν είναι ικανό να μας πείσει για το γιατί αυτών που προτείνει. Η εκούσια θυσία των μισών, για να εξασφαλιστεί η επιβίωση των άλλων μισών, δεν υπάρχει αποτυπωμένη σε κανέναν γενετικό κώδικα κανενός γενναιόδωρου δωρητή.

Η αλογία του πατριώτη Σαμαρά και του υπεύθυνου Βενιζέλου, -γιατί στην πραγματικότητα, όσο και αν δεν φαίνεται σε αυτούς που νομίζουν ότι θα αποτελέσουν το πλήρωμα και τους επιβάτες της κιβωτού, το αίτημα προς τους ανυπεράσπιστους να παραδώσουν ομόθυμα εαυτούς στην μανία του κατακλυσμού συνιστά αλογία-, απαντάται μόνον με την υπόσχεση του παραδείσου από τον Τσίπρα ή με την άγρια χαρά της εκδίκησης, που κομίζει με τις άναρθρες κραυγές του ο Μιχαλολιάκος.

 Όσοι παρέμειναν εγκλωβισμένοι στις ξεπερασμένες ερμηνείες, με βάση το αναχρονιστικό δίπολο δεξιά - αριστερά, ας ξανασκεφθούν από την αρχή τα πράγματα. Θα εξηγήσουν έτσι πιο εύκολα και τα αποτελέσματα των τελευταίων δημοσκοπήσεων, που θέλουν τον ΣΥΡΙΖΑ να είναι η σημαντικότερη πηγή των εισροών ενίσχυσης της Χρυσής Αυγής. Δεν πρόκειται για ξαφνική ιδεολογική στροφή, αλλά ούτε και για επιβεβαίωση της αφελούς και ανόητης θεωρίας της εξομοίωσης των δύο άκρων που, δήθεν, αλληλοτροφοδοτούνται. Οι διαφορές είναι χαώδεις και οι δυο χώροι συναντώνται μόνον στο βαθύτερο δομικό τους συστατικό. Την αοριστία και το ενστικτωδώς ελκυστικό της υπόσχεσης. Οι μεν προσφέρουν προσωπική ελπίδα, οι δε προσωπική εκδίκηση. Όποιος παύει να είναι αισιόδοξος για το πρώτο στρέφεται σταδιακά και αναπόφευκτα στο δεύτερο. Και τα συνηθισμένα, μετεμφυλιακά αναλυτικά εργαλεία, που τόσο αποτελεσματικά μας εξυπηρέτησαν μέχρι σήμερα, αδυνατούν πλέον να εντοπίσουν και να περιγράψουν τις δυνάμεις, που κινούν τα νήματα στις ψυχές των ανθρώπων.

Τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η Χρυσή Αυγή δεν επιβουλεύονται την, ούτως ή άλλως, ανύπαρκτη δημοκρατία μας. Εκμεταλλεύονται, αντίθετα, με τον πιο φυσικό τρόπο, το κολοσσιαίο έλλειμμα της. Τρέφονται από την απουσία της δικαιοσύνης, υποσχόμενοι από την μια μεριά τον παράδεισο και από την άλλη την κόλαση. Χωρίς να είναι καθόλου μα καθόλου ίδιοι μεταξύ τους. Αν συνεχίσουμε έτσι, το ποιος θα κερδίσει και θα κυριαρχήσει στις ζωές μας είναι πολύ εύκολα προβλέψιμο. Με δεδομένο ότι δεν υπάρχει παράδεισος η κόλαση είναι το πιο εφικτό, από όσα μπορούμε να καταφέρουμε.

Η λύση είναι η αλήθεια, η δημοκρατία και η δικαιοσύνη. Αν η επικράτηση τους είναι ασύμβατη με την παραμονή του Σαμαρά, του Βενιζέλου και των κομματικών τους στρατών στο πολιτικό στερέωμα, θα πρέπει να το πάρουμε απόφαση, ότι δεν μπορεί παρά να μάθουμε να ζούμε χωρίς αυτούς και τις πολύτιμες μεσολαβήσεις τους. Δεν μας μένει πολύς καιρός και ο Ανδρέας είναι από χρόνια πεθαμένος. Πέθανε πολύ πριν αρχίσουν οι πιστοί μαθητές του να συντάσσουν τους πίνακες με τα greek statistics. Όσο για τον Γιώργο, ένας ανόητος κληρονόμος δεν θα μπορούσε να καταστρέψει μόνος του, μέσα σε μερικούς μήνες, μια κραταιά δημοκρατία. Ακόμη και με πόλεμο δεν θα μπορούσε. Οι πραγματικοί ένοχοι, λοιπόν, κυκλοφορούν ακόμη ανάμεσα μας, με μαύρες λιμουζίνες και πολυάριθμη αστυνομική προστασία. Και, όπως είπαμε παραπάνω, ο παράδεισος είναι μια ουτοπία. Η κόλαση είναι αυτό που μπορούμε πιο εύκολα να φτιάξουμε.

Tweet