-Όταν η Ντόρα, ο Δημήτρης και ο Αντώνης χάνουν τον ηγέτη τους

Εάν ο Παπανδρέου αποδειχθεί στοιχειωδώς επαρκής (στοιχειωδώς λέμε, όχι σπουδαία πράγματα) η Ν.Δ. θα κάνει πολύ, πάρα πολύ καιρό να σηκώσει κεφάλι. Ο λόγος είναι απλός. Δεν διαθέτει το κατάλληλο πολιτικό προσωπικό. Έχει από καιρό ξεμείνει από αξιόλογα αποθέματα.

Η δήθεν ηγετική ομάδα της δεν είναι τίποτε άλλο από μια σειρά ασήμαντων ανθρώπων που πέρασαν δέκα χρόνια προσκυνώντας και εξυμνώντας το πολιτικό μεγαλείο του μνημειωδώς ανίκανου Καραμανλή. Κάποιοι από αυτούς το πιστεύανε. Κάποιοι άλλοι το κάνανε από ιδιοτελή σκοπιμότητα. Οι επί μέρους λόγοι είναι τελείως αδιάφοροι. Διότι οι μεν είναι πνευματικά ανεπαρκείς. Και οι δε μικροπρεπείς και μίζερα ιδιοτελείς. Όλοι τους δηλαδή απολύτως ακατάλληλοι για να ηγηθούν σε μια πορεία ανασυγκρότησης. Που πρώτα και πάνω από όλα απαιτεί ήθος, γενναιότητα, ειλικρίνεια και καθαρή σκέψη. Και αυτοσεβασμό. Κυρίως αυτοσεβασμό.

Το τελευταίο πράγμα που μπορεί την στιγμή αυτή να βοηθήσει την βαθειά ταπεινωμένη συντηρητική παράταξη είναι η απέραντη υποκρισία της Ντόρας, η βγαλμένη από την ναφθαλίνη εθνικοηθικολογική ανοησία του Σαμαρά, η απύθμενη ναρκισσιστική βλακεία του Αβραμόπουλου και τα κούφια επικοινωνιακά τεχνάσματα του Σπηλιωτόπουλου. Του ανθρώπου που πέτυχε το μοναδικό επίτευγμα να αδειάσει τον εαυτό του από κάθε περιεχόμενο για να μπορεί να περιφέρεται στα κανάλια μόνο με το φανταχτερό του περιτύλιγμα. Ως νεφελώδης και απροσδιόριστη χαυνωτική ηδονή για τις αποβλακωμένες μάζες. Είναι κρίμα. Γιατί ο τόπος χρειάζεται την Νέα Δημοκρατία.

Το αμέσως επόμενο διάστημα θα ακουστούν φωνές που θα καλούν σε ενότητα. Θα υπάρξουν επικλήσεις για αυτοσυγκράτηση και αποφυγή συγκρούσεων εν όψει μιας ιερής παραταξιακής σκοπιμότητας. Ο μόνος σκοπός που θα εξυπηρετούν θα είναι η παρασιτική επιβίωση των θλιβερών επιγόνων. Και ασφαλώς η ολοκλήρωση της ήδη προχωρημένης αποσύνθεσης. Υπό τις συνθήκες αυτές μόνον η διάσπαση του χώρου μπορεί να κινητοποιήσει τις λιγοστές κρυμμένες υγιείς δυνάμεις και να προσελκύσει νέα και άφθαρτα μέλη από την κοινωνία. Τα χρονικά περιθώρια είναι ασφυκτικά. Μετά την ανάδειξη της "νέας ηγεσίας" και την επαναφορά της υποκριτικής παραταξιακής νομιμοφροσύνης, -εν όψει της επιστροφής στην εξουσία που θα επίκειται δήθεν από στιγμή σε στιγμή-, κάθε αιρετική φωνή θα παρουσιάζεται ως προδοσία.

Διαθέτουν κάποιοι την γενναιότητα;

-Όταν δείχνεις το φεγγάρι και ο Νεο-Δημοκράτης κοιτάζει το δάκτυλο

Τα παρακάτω κείμενα είναι αποσπάσματα από δύο επιστολές που στάλθηκαν σε έναν φίλο το καλοκαίρι του 2008. Νομίζω πως οι σκέψεις που εκτίθενται είναι περισσότερο επίκαιρες παρά ποτέ. Δυστυχώς, όμως, όχι πλέον για να προλάβουν το κακό αλλά για να το ερμηνεύσουν. Τους επόμενους μήνες θα ακούσουμε πολλά που θα μοιάζουν με τα παρακάτω. Όταν βέβαια ξεπεραστεί από τα στελέχη της ΝΔ ο μεταφυσικός φόβος της βασιλοκτονίας. Για αυτήν όμως, την βασιλοκτονία εννοείται, θα επανέλθουμε προσεχώς.


Αγαπητέ Σ….,

Δυστυχώς το πολιτικό μας σύστημα, όπως έχει καταντήσει, είναι ήκιστα αντιπροσωπευτικό. Από την άλλη μεριά οι έλληνες δεν συγκροτούν κοινωνία πολιτών.

Έχεις δίκαιο όταν ισχυρίζεσαι ότι τίποτε δεν πάει χαμένο. Στην παρούσα φάση όμως θεωρώ ότι η πτώση είναι τόσο βίαιη που ο σαρωτικός ρυθμός της ούτε ανακόπτεται ούτε επιβραδύνεται. Οι παράγοντες στους οποίους οφείλεται η διάβρωση του φρονήματος του κόσμου δεν βρίσκονται στην περιφέρεια του συστήματος εξουσίας αλλά βαθιά μέσα στο ίδιο του το κέντρο. Το γεγονός αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την αμφισβήτηση της ίδιας της ουσίας του αντιπροσωπευτικού μοντέλου διακυβέρνησης και την απώλεια του ουσιωδέστερου στοιχείου που καθιστά δυνατή την αποδοτική λειτουργία μιας δημοκρατικής πολιτείας. Της εμπιστοσύνης.

Το πρόβλημα της Ελλάδας σήμερα είναι ένα και ακούει στο όνομα Καραμανλής. Ο άνθρωπος αυτός είναι ο αποκλειστικά υπεύθυνος για την δημιουργία και την συντήρηση της θλιβερής εικόνας που παρουσιάζει η χώρα. Έχοντας παρουσιαστεί ως σωτήρας και εκμεταλλευόμενος την δίψα της συντηρητικής παράταξης για επιστροφή στα πράγματα κατόρθωσε να αποσπάσει λευκή επιταγή και να συγκεντρώσει όλες τις εξουσίες στα χέρια του, φτάνοντας στα άκρα το παπανδρεϊκό πρωθυπουργοκεντρικό μοντέλο, χωρίς, όμως, να είναι ο ίδιος Παπανδρέου. Η ανικανότητα του να χειριστεί την εξουσία αυτή, σε συνδυασμό με την παροιμιώδη ανασφάλειά του, που τον εμποδίζει να την μοιραστεί με άλλους, οδηγεί σε ένα πλήρες κενό διοίκησης, που μπλοκάρει τις λειτουργίες του κράτους σε βαθμό ασφυξίας και δημιουργεί συνθήκες ακυβερνησίας και ανομίας, από τις οποίες ασφαλώς επωφελείται το χειρότερο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας.

Το οξύμωρο, και ταυτόχρονα το άκρως απογοητευτικό, είναι ότι ενώ ο κόσμος αντιλαμβάνεται διαισθητικά τις συνθήκες του δράματος αδυνατεί να κατανοήσει τις αιτίες, με αποτέλεσμα να επιρρίπτει τις ευθύνες στους κομπάρσους και να συνεχίζει να θεωρεί τον φυσικό αυτουργό των προβλημάτων ως τον πλέον κατάλληλο για την επίλυση τους. Εν όψει αυτού ο ορίζοντας εξόδου από την κρίση απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο και η ταχύτητα περιδίνησης στους φαύλους κύκλους πολλαπλασιάζεται. Και μόνο το γεγονός ότι η ελπίδα της Ν.Δ. για νέα νίκη ακούει στο όνομα Καραμανλής, -ας μην γελιόμαστε, χωρίς αυτόν σε ενδεχόμενες εκλογές η Ν.Δ. θα βυθιζόταν στα τάρταρα-, αποτελεί αψευδή μάρτυρα όχι μόνον της πλήρους σύγχυσης στην οποία έχουμε περιέλθει αλλά και της αδυναμίας μας να υπερβούμε την κρίση με ομαλό τρόπο. Δυστυχώς η πορεία είναι μη αναστρέψιμη και η λύση θα επέλθει υπό συνθήκες κάθαρσης μετά την κορύφωση του δράματος.

Υπό την έννοια αυτή η αντίδραση που είναι σκόπιμο να προβάλλουμε πρέπει να βρίσκεται στην κατεύθυνση της καλλιέργειας των συνθηκών υποδοχής της διάδοχης κατάστασης. Στην ουσία αυτό που μπορούμε και πρέπει να επιδιώξουμε είναι η διαμόρφωση των δικλείδων ασφαλείας για την επόμενη φάση. Και στην κατεύθυνση αυτή θα πρέπει να έχουμε καλά ένα πράγμα στο μυαλό μας. Ότι η χώρα δεν χρειάζεται ούτε σωτήρες ούτε φωτισμένους οδηγούς. Χρειάζεται μόνον την εφαρμογή των θεσμών της σύγχρονης δημοκρατίας. Την ευρύτατη διασπορά της ισχύος μέσω της πλήρους και με απόλυτα στεγανά διάκρισης των εξουσιών. Όλα τα υπόλοιπα θα έρθουν μόνα τους μέσα από τις αναπόφευκτες και παραγωγικές περιφερειακές χαοτικές συγκρούσεις.

Η χώρα επιπλέον δεν χρειάζεται ούτε την καραμανλική ηθική ούτε και κάθε άλλου είδους ηθική και μεγαλοθυμία των εντίμων. Οι κανόνες της ορθής δράσης είναι ήδη γραμμένοι στους νόμους μας. Χρειαζόμαστε την πιστή και σκληρή εφαρμογή τους.
Όσο για το εάν ιδιωτεύουμε; Δεν νομίζω. Δεν είναι στην φύση μας.




Αγαπητέ Σ…..,

Νομίζω πως το timing για την προβολή των θέσεων που σου εξέθεσα είναι διαρκές και δεν θα παρέλθει ούτε με την αποχώρηση του απίθανου αυτού τύπου από την ηγεσία της ΝΔ. Για να μην σου πω ότι θα είναι μετά την αποχώρηση που οι απόψεις αυτές θα συζητηθούν περισσότερο από τους δήθεν αναλυτές, που, μετά την έκδοση του λογαριασμού, θα θελήσουν να μας φωτίσουν με την σοφία τους για το τι πραγματικά έφταιξε στην περίπτωση Καραμανλή. Θεωρώ ότι η ανάπτυξη αυτού του προβληματισμού τώρα είναι ιδιαίτερα κρίσιμη και θα έχει αποτελέσματα σημαντικότερα από ότι έχουν άλλα εντοπισμένα θέματα της επικαιρότητας που φθείρουν την κυβέρνηση.

Πράγματι, όταν το σύνολο της κριτικής στην ΝΔ περνάει μέσα από το στρεβλωτικό φίλτρο της βαθιά ενσωματωμένης στην λαϊκή (και όχι μόνο) συνείδηση αντίληψης για το αλάθητο του υπεράνθρωπου Καραμανλή, τα όποια συμπεράσματα πάσχουν θεμελιωδώς. Πιο συγκεκριμένα όταν η κριτική για τον Καραμανλή περνάει μέσα από το φίλτρο της υποτιθέμενης μεγαλοφυΐας και του ηγετικού του τάλαντου καταλήγει σε ακραία αποπροσανατολιστικά συμπεράσματα, τελείως ακατάλληλα για την αποτελεσματική αντιμετώπιση των όποιων προβλημάτων. Αντί να θεωρήσουμε εξ αρχής ότι ο τύπος ούτε που ξέρει τι του γίνεται και κάνει ότι του κατέβει ή ότι του ψιθυρίσει κάθε πρωί ο κάθε καλοθελητής, καθόμαστε και μπλέκουμε σε συνωμοσιολογικές αναλύσεις που εκκινούν από την λανθασμένη παραδοχή ότι οι πράξεις του υπαγορεύονται από οργανωμένη υψηλή στρατηγική και προσδιορισμένους στόχους.

Γνώμη μου είναι ότι αυτή η συζήτηση (που η γιαλαντζή επικοινωνιακή ομάδα της ΝΔ έχει κατορθώσει μέχρι σήμερα να αναστέλλει διαρκώς πείθοντας τους πάντες ότι η κριτική κατά Καραμανλή είναι πράξη ασεβής) πρέπει επιτέλους να αρχίσει. Το μεγαλύτερο όπλο του Καραμανλή είναι ότι έχει κατορθώσει να τον παίρνουν στα σοβαρά!!!!!!!!!!!!

-Σςςςςςς, ... ... ο Αγγέλου προβληματίζεται. Αντ΄ αυτού.

Πλήρη ενημέρωση για το «τι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας» επιζητεί ο πρωθυπουργός. Και αυτή την ενημέρωση γύρω από την όλη υπόθεση Βλαστού και τη λειτουργία ενός «παρακράτους του εγκλήματος» ελπίζει να την έχει από τον υπερ-υπουργό Εσωτερικών Προκόπη Παυλόπουλο.

Η συνάντηση έχει οριστεί για τις 12 το μεσημέρι και επισήμως δεν γίνεται αναφορά σε κανένα θέμα. Ωστόσο οι αποκαλύψεις για την έκταση της διαφθοράς σε πολύ ανησυχητικό σημείο πλέον, φαίνεται να προβληματίζουν το πρωθυπουργικό επιτελείο, ... ...

(από το site της Ελευθεροτυπίας σήμερα)

Δόξα τω Θεώ! Τουλάχιστον άρχισαν να προβληματίζονται. Ασφαλώς δεν ανησυχούν ακόμη αλλά προβληματίζονται. Ή φαίνεται ότι προβληματίζονται. Όπως και να΄ναι όμως μιλάμε για σημαντική, πολύ σημαντική πρόοδο.

Βέβαια μην περιμένετε σπουδαία πράγματα. Το επιτελείο Του προβληματίζεται, όχι Αυτός. Ας πούμε ο Αγγέλου με τον Ανδριανό. Ο Μεγάλος Τιμονιέρης δεν ενεργεί ποτέ υπό πίεση. Είναι και καλακαίρι ...

-Και τι φταίει δηλαδή ο Καραμανλής;

Δήλωσε εχθές ο βουλευτής Σαλαγκούδης:

"Δεν έπρεπε να το πεί αυτό ο Αλογοσκούφης γιατί η έκτακτη εισφορά είναι αποτέλεσμα της δικής του πολιτικής"

Στο ίδιο μοτίβο και πολλοί άλλοι όψιμοι καραγκιόζηδες.

Ο Αλογοσκούφης, δηλαδή, κατέστρεψε την οικονομία. Ένα το κρατούμενο. Αλλά το κακό το έκανε μόνος του χωρίς την Ν.Δ. και χωρίς τον μακράς πνοής ηγέτη της. Γι΄αυτό ας λέμε δόξα τω Θεώ που αυτή η χώρα έχει τον Κώστα Καραμανλή τον Καραμανλή (το δεύτερο "Καραμανλή" είναι επιθετικός προσδιορισμός που παραπέμπει στα ανόθευτα καραμανλικά χαρακτηριστικά του ηγέτη μας) και την κυβέρνηση του για να την βγάλει από τα σκατά.
Καταπληκτικό!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Το συμπέρασμα; Αλλο πράγμα ο Αλογοσκούφης, άλλο ο Καραμανλής, άλλο η κυβέρνηση της Ν.Δ., άλλο η Ν.Δ. κ.ο.κ.

Αναρωτιέμαι εάν οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται πλέον τι λένε. Τελικώς, είναι φανερό ότι πρόκειται για ανοήτους που, όμως, διαθέτουν το ασύγκριτο πλεονέκτημα να απευθύνονται σε ακροατήριο που αποτελείται από εξίσου μικρόνοες με αυτούς.

-Ωρα για επανάσταση αισθητικής

Ένα κείμενο του Δημήτρη Τσάμη

100 χρόνια Ελληνική Θεσσαλονίκη

Ώρα για επανάσταση αισθητικής.

Αξίζει μια τέτοια συζήτηση σ’ αυτή την πόλη; Η Θεσσαλονίκη μεταμορφώνεται σε πόλη πολλαπλών περιθωρίων όπου βιώνουν κοινωνικές, πολιτικές, πολιτιστικές μοναχικότητες.

Μια ευκαιρία δόθηκε με την πολιτιστική πρωτεύουσα αλλά όλα δείχνουν ότι δεν αξιοποιήθηκε. Η σημερινή πραγματικότητα μας προσγειώνει απότομα και θλιβερά. Είμαστε ασφαλώς πολύ πίσω. Γιατί να ελπίσουμε ότι η επέτειος των 100 χρόνων θα έχει καλύτερη μοίρα;

Ίσως και μόνο επειδή η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.

Η ελπίδα, ότι θα ξεφύγουμε από ό,τι στραγγαλίζει το σήμερα. Κατακερματισμός παραγόντων, ταπεινές ιδιοτέλειες γκρίνιες και αναβολές, μικροαπάτες και υπεκφυγές,. Μα πάνω απ’ όλα κακή, κάκιστη αισθητική μηδενικός σεβασμός του δημόσιου χώρου. Απ΄ αυτά πρέπει να ξεφύγουμε κι αυτή θα άξιζε να είναι η κληρονομιά των εκατό χρόνων.

Μια σκληρή, αμείλικτη επανάσταση ποιότητας, αξιοπρέπειας κι αισθητικής.

Μια δυναμική εκστρατεία ενίσχυσης της κατά κεφαλήν καλλιέργειας και του δημόσιου ήθους. Δεν είναι ζήτημα χρημάτων, είναι πρωτίστως ζήτημα παραδειγμάτων. Αυτά λείπουν.

Ένα νέφος ναρκισσιστικού λαϊκισμού σκέπασε την πόλη.

Οι υποδομές εκσυγχρονίζονται, οι εποχές αλλάζουν, η ευρύτερη Βαλκανική γειτονιά μας προκαλεί.

Κι εμείς εκεί. Στα περιθώρια. Συμβιβασθήκαμε με την ασχήμια και δεν μας αηδιάζει.. Δεν ξέρω πόσοι είμαστε. Ξέρω όμως, ότι χωρίς αισθητική προκοπή, ιστορική συναίσθηση και μέτρο, η ελπίδα θα πεθάνει πολύ νωρίς.

Δ.Τσάμης

-Μπήκαμε στις παρατάσεις

Εχθές το βράδυ ο Καραμανλής μας είπε ότι δεν τα πήγαμε και πολύ καλά στις Ευρωεκλογές. Εμείς, όχι αυτός. Μάλλον κάτι σαν "κοπήκατε και να επιστρέψετε με τον κηδεμόνα σας τον Σεπτέμβριο" είπε. Την άλλη φορά, αν συνεχίσουμε έτσι, θα αναγκαστεί να μας ξεφορτωθεί οριστικά και να αλλάξει λαό. Όσο καλός και αν είναι και όση υπομονή και αν διαθέτει δεν μπορεί να μας δίνει καινούργιες ευκαιρίες επ΄ άπειρον. Υπάρχουν και όρια.

Υπάρχει βέβαια κάποια πιθανότητα να συγχωρήσει αυτούς που τον ψηφίσανε και θα σκεφθεί σοβαρά και για αυτούς που ήτανε στο τσαφ, -ψυχικά κοντά το είπε-, αλλά την τελευταία στιγμή κάτι στράβωσε και ατακτήσανε. Για τους υπόλοιπους ήταν σαφής. Απαράδεκτοι.

Κατά τα λοιπά ο κ. πρωθυπουργός θα συνεχίσει αταλάντευτα την πορεία του. Είπε βέβαια κάτι για την δημόσια διοίκηση που στενοχωρεί λιγάκι τους ιθαγενείς, αλλά αυτά τα προβλήματα έρχονται από Θεού, κάτι σαν τους σεισμούς και τις πλημμύρες, και λύνονται μόνο με προσευχές και καλές συμπεριφορές των άμεσα ενδιαφερομένων. Δεν είναι δική του δουλειά. Α! Θυμήθηκε και ότι κάποιοι από τους αυλικούς παρουσίασαν συμπτώματα κακών συμπεριφορών. Όχι τίποτε σοβαρό βέβαια, άσε που ήδη τιμωρήθηκαν αρκετά από τις τύψεις τους. Ποιοί είναι και τι κάνανε δεν μας είπε αλλά έτσι δεν έκανε και ο Χριστός στον Μυστικό Δείπνο; Τους άφησε να ψάχνονται μόνοι τους για να κάνουν και την αυτοκριτική τους. Ψυχολογία αιχμής, όχι αστεία.

Σοβαρά όμως. Ο μεγάλος κατάλαβε με το αλάνθαστο πολιτικό του ένστικτο ότι δεν τον εμπιστεύεται πλέον ούτε η μάνα του. Μπορεί να τον πιστεύει αλλά δεν τον εμπιστεύεται. Ότι ακόμη και αν πεί την απόλυτη αλήθεια, και αυτομαστιγωθεί στο Σύνταγμα, και κόψει τις φλεβες του σε απευθείας εθνικό δίκτυο, ο κόσμος θα πιστέψει τα λόγια του αλλά όχι τις προθέσεις του. Όλοι θα σκεφθούν, "καλά τα λέει, αλήθεια είναι όλα, αλλά τον βάλαν οι επικοινωνιολόγοι να τα πεί, κάτι ετοιμάζει". Ο μεγάλος κατάλαβε ότι ακόμη και αν ζητήσει ταπεινά συγγνώμη αυτή μπορεί να του δοθεί αλλά θα είναι ανθρώπινη και όχι πολιτική. Καλό παιδί που λέμε αλλά δεν κάνει.

Γι΄ αυτό λοιπόν σκέφθηκε να παίξει το τελευταίο του χαρτί. Πήγε να μας ψαρώσει. Εντάξει, παίξατε, φθαριστηθήκατε, ψηφίσατε, ξεσαλώσατε μας είπε. Μπείτε τώρα στις τρύπες σας πανάσχετοι και αφήστε με να κάνω ότι γουστάρω γιατί εγώ είμαι υπεύθυνος, ξέρω χίλια παραπάνω από εσάς και ήδη ασχολήθηκα πολύ μαζί σας. Ευχαριστώ τους καλούς μαθητές και αποσύρομαι.

Το ένα λάθος πάνω στο άλλο. Και το επόμενο μεγαλύτερο από το προηγούμενο.

Μπήκαμε στις παρατάσεις. Και οι ελάχιστοι στην Ν.Δ. που έχουν καταλάβει ποιός είναι ο αποκλειστικά υπεύθυνος για την προδιαγεγραμμένη πορεία της παράταξης δεν τολμούν να αντιμετωπίσουν το επικίνδυνο ποτάμι των πανικόβλητων ηλιθίων, που βλέποντας τις πλουσιοπάροχα αμοιβόμενες θεσούλες τους να κινδυνεύουν σέρνονται στα σκαλιά του Μαξίμου και ικετεύουν τον ξύλινο Θεό τους να τα αλλάξει όλα.

-Από μικρό και από χαζό ... ...

Μανώλης Κοττάκης. Πολλοί από τους συστηματικούς αναγνώστες του τύπου ισχυρίζονται ότι πρόκειται για έναν από τους χειρότερους έλληνες δημοσιογράφους. Στην ουσία δεν πρόκειται καν για δημοσιογράφο. Αλλά για έναν φανατικό και μάλλον χαμηλής νοημοσύνης νεοδημοκράτη, που εκτελεί διατεταγμένη αποστολή αναπαράγωντας μονότονα, αντιαισθητικά και χωρίς καμία φαντασία την χοντροκομμένη προπαγάνδα των εντολέων του. Δεν διαφωνώ καθόλου. Αντίθετα, επαυξάνω. Έχουμε όμως την πολυτέλεια να απέχουμε από την παρακολούθηση της δραστηριότητας του συγκεκριμένου ατόμου;

Θα έλεγα πως όχι. Γιατί σε κάθε ένα από τα φαινομενικά ασήμαντα άρθρα του, ασήμαντα διότι ουδόλως εξυπηρετούν τους αμιγώς κομματικούς και ιδιοτελείς σκοπούς για τους οποίους συντάσσονται, ενυπάρχουν συνήθως κρυμμένα απίθανα υψηλά ποσά πληροφορίας σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο σκέπτεται και λειτουργεί η ηγετική ελίτ που κρύβεται πίσω από τον αφελή μισθοφόρο. Σχετικά με τα κίνητρα της σημερινής εξουσίας και τελικά τον τρόπο με τον οποίο διοικείται τα τελευταία πέντε χρόνια η χώρα.

Αποκωδικοποιείστε για παράδειγμα λίγες λέξεις από την χθεσινή συμβουλευτική προς Καραμανλή "παρέμβασή" του στον Ε.Τ. "Δεν είναι δυνατόν" λέει "να λειτουργεί έτσι το κράτος σε μια περίοδο που το παραμικρό τσαφ προκαλεί εκλογικές απώλειες"! Εξ αντιδιαστολής προκύπτει ότι σε άλλες περιόδους, περιόδους κατά τις οποίες δεν υφίσταται ορατός κίνδυνος εκλογικών απωλειών η κακή λειτουργία του κράτους συνήθως επιτρέπεται. Τεκμαίρεται κατά συνέπεια η πλήρης αποδέσμευση της λειτουργίας του κράτους από κάθε σκοπιμότητα επιδιωκόμενου βέλτιστου διοικητικού αποτελέσματος, κάθε ανάγκη εξυπηρέτησης του πολίτη, κάθε απαίτηση τήρησης της έννομης τάξης. Μοναδικό κίνητρο μας για να εμφανίσουμε, προσοχή, μόνον να εμφανίσουμε , όχι να καταστήσουμε, το κράτος ως μια μηχανή που λειτουργεί εύρυθμα είναι οι εκλογικές ανάγκες. Οι απαιτήσεις της εικόνας της στιγμής. Αυτός είναι ακριβώς ο τρόπος με τον οποίο σκέφτεται, λειτουργεί και αντιδρά ο Καραμανλής.

Γιατί για τον πιο κατάλληλο, τον πιο υπεύθυνο και τον πιο πατριώτη πρωθυπουργό που πέρασε ποτέ από το τιμόνι αυτής της χώρας, η πολιτική δεν είναι τίποτε άλλο από την "διαχείριση της κοινής γνώμης". Κάθε τι άλλο, το όραμα για τον τόπο, ο προγραμματισμός, η διοίκηση, η εφαρμογή των νόμων, είναι για τους αφελείς και τους ονειροπόλους. Για προσωπικότητες του μεγέθους ενός Καραμανλή, για μυαλά σαν το δικό, που βλέπουν ξεκάθαρα μέσα στα σκοτεινά της ιστορίας χωρίς τις παραμορφώσεις που προκαλούν οι αδυναμίες των απλών ανθρώπων, τα πράγματα είναι απλά. Τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει και κάθε προσπάθεια είναι μάταια. Η ιστορία υπακούει στον δικό της ανερμήνευτο ντετερμινισμό. Η προσπάθεια παρέμβασης είναι ατελέσφορη και ταυτόχρονα κουραστική. Καλός πολιτικός είναι μόνον αυτός που μπορεί να κερδίζει εκλογές.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, οι λίγες παραπάνω γραμμές αρκούν για να ερμηνεύσουν το φαινόμενο της θλιβερής αποτυχίας της Νεοδημοκρατικής διακυβέρνησης που άρχισε με τόσες ελπίδες, -των αφελών, ημών, εννοείτα-ι, και τόσες προσδοκίες και ανοχές πριν από πέντε μόλις χρόνια. Το ουσιωδέστερο λάθος της καθιερωμένης ανάλυσης είναι αυτό που θέλει την τραγωδία Καραμανλή να οφείλεται στην ανικανότητα των ανθρώπων που επέλεξε. Στο κακό υλικό του κόμματος που παρέλαβε και δεν μπόρεσε έγκαιρα να αλλάξει. Στην προδοσία του άξιου αρχηγού από κάποιους φαύλους και ιδιοτελείς. Τίποτε αναληθέστερο.

Οι χειρότεροι υπουργοί, οι πιο ανίκανοι, θα είχαν κάνει κάτι, έστω κάτι ελάχιστο, αν αφηνόντουσαν να λειτουργήσουν με κριτήρια πραγματικής διακυβέρνησης. Τα χειρότερα στελέχη θα είχαν ασχοληθεί έστω και λίγο με την διοίκηση αν είχαν ακόμη και υποτυπώδη κίνητρα από ένα κέντρο που πίστευε ότι μια τέτοια ασχολία έχει νόημα. Οι πιο θρασείς κλέφτες θα είχαν υποβληθεί σε κάποιον αυτοπεριορισμό αν αισθανόντουσαν ότι θα υποστούν έναν στοιχειώδη έλεγχο. Δυστυχώς όμως, τα τελευταία πέντε χρόνια, κάθε πραγματική λειτουργία πάγωνε κάτω από την καταθλιπτική επιβολή του φίλτρου της επικοινωνιακής σκοπιμότητας του Μεγάρου Μαξίμου. Ακόμη και όταν δεν ασκείτο έλεγχος κυριαρχούσε ο φόβος για την άσκηση του. Το καλό ή το κακό, το σκόπιμο ή το άσκοπο, δεν τεκμαίρονταν από τις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας ή από τις εκτιμήσεις των, κατ΄ ευφημισμόν όπως αποδεικνύεται, χειριστών των διαφόρων ζητημάτων αλλά από την εκτίμηση του πανίσχυρου αντ΄ αυτού Ρουσόπουλου για το θετικό ή αρνητικό επικοινωνιακό αποτέλεσμα κάθε δράσης. Η χώρα βυθίστηκε σταδιακά σε ένα τέλμα απραξίας απότοκο της προσπάθειας των στελεχών της Νέας Δημοκρατίας να προσαρμόσουν την απείρως σύνθετη πραγματικότητα στον απλοϊκό εικονικό κόσμο που υπήρχε μέσα στο λίγο μυαλό των ιδιοτελών μαθητευόμενων μάγων του κλειστού κέντρου του κυβερνητικού μεγάρου. Και ο αναχρονισμός της θεοποίησης του Καραμανλή και της αναγόρευσης του, ούτε λίγο ούτε πολύ, σε Μεγάλο Τιμονιέρη δημιούργησαν σταδιακά ένα κλίμα δουλοπρέπειας και υποταγής ακόμη και των ισχυρότερων και εξάλειψαν κάθε δυνατότητα κριτικής και αμφισβήτησης που θα μπορούσε να έχει σωτήρια αποτελέσματα και να αποτελέσει διέξοδο από την καταθλιπτική ατμόσφαιρα που κάθε μέρα διαμορψωνόταν στην χώρα. Κανένας από όσους καταλάβαιναν δεν έλεγε τίποτε για να μην θέσει σε κίνδυνο την εύνοια του ηγεμόνα. Ή μάλλον την εύνοια των αρχιευνούχων της αυλής που τον εκπρσωπούσαν. Γιατί ο ίδιος ο μεγάλος ηγέτης αρκούνταν να θεωρεί πληροφόρηση τους ψιθύρους τους, μη έχοντας καν την ευαρέσκεια να στρέψει ο ίδιος το βλέμμα προς τον όχλο των μικρών ανθρώπων που διαγκωνίζονταν υμνολογώντας στο κατώφλι του και εκλιπαρώντας για ένα νεύμα του.

Άλλωστε κάτι τέτοιο ήταν αναμενόμενο. Για να ξεπεραστεί η αλογία, που γινόταν φανερή από τις πρώτες στιγμές μέσα από την έλλειψη συγκεκριμένου προγράμματος και την απουσία σαφούς λόγου έπρεπε να εφευρεθεί ένας "αρχηγός Θεός" με υπερφυσικές ικανότητες, στην μεταφυσική ουσία των οποίων θα μπορούσε να ακουμπήσει ο κόσμος. Ο ορθολογισμός είναι άχρηστος όταν υπάρχει πίστη. Η σημερινή παράδοξη διατήρηση της εικόνας καταλληλότητας του απολύτως ανίκανου πρωθυπουργού και η δυνατότητα που έχουν, βάσει αυτής, οι τύπου Κοττάκη κονδυλοφόροι να μιλούν για την ανάγκη της αναγέννησης, που θα έρθει μόνον όταν αυτός ο μεγάλος θα πάρει την κρίσιμη απόφαση (αλήθεια γιατί δεν την παίρνει τόσο καιρό;) να διώξει όλους αυτούς που πλήγωσαν την παράταξη επαληθεύει νομίζω τα παραπάνω και αποδεικνύει ότι για ένα ικανό διάστημα η συνταγή λειτούργησε αποτελεσματικά. Πλην καταστροφικά για το μέλλον της χώρας.

Εάν η Ν.Δ. θέλει να σώσει ότι της έχει απομείνει δεν έχει παρά ένα δρόμο. Να ξεφορτωθεί τον Καραμανλή στα απόβλητα της ιστορίας και να αποκηρύξει πλήρως την όποια κληρονομιά του. Ακόμη και οι πιο κακοί από όσους απομείνουν κάτι θα μπορέσουν να κάνουν αν αποφασίσουν ότι πρέπει, έστω και λίγο, να ασχοληθούν με την πραγματική ουσία των καθημερινών προβλημάτων.

Προσωπικά, όχι μόνο διαβάζω προσεκτικά τον δημοσιογράφο Κοττάκη αλλά αρχιοθετώ με επιμέλεια τα πολύτιμα άρθρα του. Έτσι, όταν σε λίγα χρόνια ωριμάσουν τα πράγματα και οι έλληνες αρχίσουν επιτέλους να αντιλαμβάνονται την θηριώδη απάτη του ΝεοΚαραμανλισμού, θά έχω συγκεντρωμένα χωρίς κόπο μπροστά μου τα κεφάλαια του βιβλίου της εσωτερικής ιστορίας μιας από τις απεχθέστερες περιόδους του, μεταπολεμικού τουλάχιστον, ελληνικού κράτους.

-Τα "παιδιά" των 26 ετών, οι παχυλοί λογαριασμοί και η ευαίσθητη Μαριέττα

Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς εννοεί η αγωνίστρια της ζωής Μαριέττα με την δακρύβρεχτη δήλωση της. Μάλλον κάτι πρέπει να λείπει από το κείμενο. Προφανώς η πρόταση της θα έπρεπε να έχει συμπληρωθεί με την προσθήκη της διευκρίνησης "του Καραβέλα". Των "παιδιών του Καραβέλα" δηλαδή. Για να μπορεί να καταλάβει ο κόσμος ότι για κάποιους σοβαρούς πραγματικούς λόγους και για κάποια ζητήματα νομικής ερμηνείας, που έχουν να κάνουν αμιγώς με την ουσία της υπόθεσης, η υπεύθυνη πολιτικός διαφωνεί (προσοχή, δεν ενοχλείται) με το γεγονός της σύλληψης κάποιων ενδεχομένως υπόπτων ενηλίκων, που, εκτός των άλλων ιδιοτήτων τους, τυχαίνει να έχουν για πατέρα τον γνωστό πλέον στο πανελλήνιο απατεώνα. Και όπως είναι φυσικό η αναφορά της σχέσης τους αυτής καθιστά περισσότερο κατανοητή την είδηση. Σε αντίθετη περίπτωση θα πρέπει να εννοήσουμε ότι σύμφωνα με την ευαίσθητη ψυχή της κάθε κ. Μαριέττας οι πολίτες των 26 ετών είναι αντικειμενικά ανεύθυνοι και ανώριμοι και ως εκ τούτου δεν πρέπει να διώκονται για τις πράξεις τους, μια και λόγω του νεαρού της ηλικίας τους δεν φέρουν καμία πραγματική ευθύνη για αυτές. Υποψιάζομαι ότι μάλλον το τελευταίο θα πρέπει να ισχύει. Η δήθεν σκληρή πρώην υπουργός λαϊκίζει συγγνωστά και ανεπαισθήτως. Όπως ακριβώς όλοι οι υπόλοιποι.

Πράγματι. Όλος ο δημόσιος λόγος των ημερών, ακόμη και αυτός των δήθεν σοβαρών νομικών μας που περιφέρονται σαν μαϊντανοί από κανάλι σε κανάλι, κινείται σε αυτό το μοτίβο. Με αποκορύφωμα το σημερινό εμετικό πρωτοσέλιδο του ΕΘΝΟΥΣ που επιχειρεί να αγγίξει τις ευαισθησίες των αφελών δείχνοντας τους, με πλήθος ρομαντικών και αισθητικών εικόνων, το πόσο πολύ αγαπά τις γατούλες η 26χρονη Σαλίνα Καραβέλα, το πόσο ευαίσθητη είναι η παιδική της ψυχούλα και το πόσο λίγο αγγίζουν αυτόν τον αθώο άγγελο το χρήμα και οι πολυτέλειες. Όλα αυτά βέβαια με την ασφάλεια που μπορούν να προσφέρουν μερικά κλεμμένα εκατομμύρια ευρώ σε καταθέσεις πρώτης ζήτησης. Ε, να υπάρχει και κάτι για ώρα ανάγκης βρε αδελφέ!

Αν δεν κάνω λάθος ο νόμος 3691/2008 ψηφίστηκε πολύ πρόσφατα από την Βουλή των Ελλήνων και ισχύει μέχρι σήμερα ως έχει. Με βάση τον νόμο αυτό οι ευθύνες για κακουργηματικές πράξεις που έχουν να κάνουν με ξέπλυμα χρήματος που προέρχεται από εγκληματικές δραστηριότητες και διαχέονται και ετεροχρονίζονται και παρεκτείνονται απεριόριστα στο μέλλον για πράξεις μεταγενέστερες. Επιπλέον σύμφωνα με την έννομη τάξη κάθε έλληνας πολίτης που έχει συμπληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας του θεωρείται άνευ ετέρου ενήλιξ και υφίσταται τις συνέπειες των πράξεων του, ασχέτως εάν τον εκτιμούν οι γείτονες του στην Εκάλη και ανεξάρτητα από του εάν αγαπά τα ζώα και τα λοιπά ανυπεράσπιστα πλάσματα της δημιουργίας. Αν είναι λοιπόν να μιλήσουμε και αν είναι να κρίνουμε τους εισαγγελείς μας ας το κάνουμε κάτω από το πρίσμα των κανόνων που εμείς οι ίδιοι έχουμε θέσει για να ρυθμίζουμε την ζωή μας. Και στις περιπτώσεις που στο τέλος διαπιστώνουμε ότι οι κανόνες αυτοί δεν είναι σωστοί ας τους αλλάζουμε με την διαδικασία που ορίζουν οι άλλοι, οι υψηλότερης στάθμης κανόνες, που θεσπίστηκαν με την σειρά τους για αυτό τον λόγο. Στο παιχνίδι αυτό οι πολιτικοί είναι αυτοί που πρέπει, πρώτοι από όλους, να δίνουν το παράδειγμα. Αντίθετα, τα παράσιτα που κυβερνούν την χώρα είναι αυτά που πριν από όλους τους άλλους επιδιώκουν συνειδητά την αναπαραγωγή του θεσμικού κενού στο οποίο ολοένα και περισσότερο βυθίζεται η ελληνική κοινωνία.

-Τι να κάνουμε! Είναι βλέπεις ακριβά τα stents πρόεδρε!

Επέκταση του (έκτακτου) μέτρου της έκτακτης εισφοράς και για το έτος 2010 φέρεται να μελετά το κατ΄ ευφημισμό οικονομικό επιτελείο της κατ΄ ευφημισμόν κυβέρνησης της οποίας ηγείται ο μεγάλος τιμονιέρης. Επιπλέον, θα ξαναδούνε λιγάκι και τις μελλούμενες αυξήσεις στους έμμεσους φόρους για τσιγάρα, ποτά, κινητά κ.λ.π.. Ξέρετε. Μάλλον, κατά πως φαίνεταιι, θα τις τσιμπήσουνε και αυτές λιγάκι παραπάνω.

Βέβαια, κατά το ρεπορτάζ πάντοτε, όλα αυτά θα εξαρτηθούν και από το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών. Αν ο κοσμάκης δείξει θυμωμένος θα γίνουν και οι ανάλογες εκπτώσεις. Ο πελάτης δεν είναι μόνον για μία φορά. Ας ικανοποιηθεί αυτός και η εκλογική πραμάτεια είναι έτοιμη να ξαναμπεί στους πάγκους, για το καλό της πατρίδας πάντοτε. Βλέπετε εδώ έχουμε να κάνουμε με πρωθυπουργό υπεύθυνο. Όχι σαν τον άλλον του Πασοκ, που είναι βουλιμικός για την εξουσία και δεν σκέφτεται τίποτε άλλο από το κόμμα του. Για τον εύσωμο ηγεμόνα μας αυτό που μετράει είναι η προσφορά.

Τώρα βέβαια, την ώρα που εμείς ψάχνουμε στις πτυχές του καναπέ για τίποτε ξεχασμένα νομίσματα για να συμπληρώσουμε τα ποσά που είναι απαραίτητα για την σωτηρία της πατρίδας, τα νοσοκομεία και τα ασφαλιστικά ταμεία συνεχίζουν να αγοράζουν (επί πιστώσει! - προσέξτε το αυτό!) τα stents και τα παρόμοια δέκα φορές ακριβότερα από την Αγγλία. Γιατί άραγε; Απλό. Οι πιστωτές ζητήσαν τα λεφτά τους από τα προηγούμενα κλεμένα και ο καημένος ο Παπαθανασίου δήλωσε αδυναμία. Το έμαθε η τηλεόραση και, τέτοια που είναι, άρχισε να διαλαλεί δεξιά και αριστερά ότι αν δεν μας φέρουν οι έμποροι άλλα stents και υπερβηματοδότες θα κινδυνέψει η δημόσια υγεία και η εικόνα του καταλληλότερου πρωθυπουργού μπορεί να υποστεί επικίνδυνες ρωγμές. Δεν είμαστε για τέτοια τώρα.

Μπροστά σε αυτόν τον κίνδυνο η λύση ήταν μία. "Νομιμοποιούμε" τις παλιές αμαρτίες στο πλυντήριο της βουλής, για να είναι σίγουρες οι εισπράξεις των απατεώνων όταν έρθουν οι καλύτερες μέρες, και τους εκχωρούμε παράταση για το ίδιο καθεστώς παρανομίας, ώστε να συνεχίσουν να πουλάνε στις τιμές που ξέρετε χωρίς διαγωνισμούς, συμβάσεις και άλλα τέτοια μικροαστικά, για 2-3 χρόνια ακόμη. Τι κι αν η περίφημη τροπολογία της "νομιμοποίησης" τυχαίνει να είναι ένα απίθανο νομικό έκτρωμα που παραβιάζει καμιά 10αριά άρθρα του Συντάγματος και πόρω απέχει από του να χαρακτηρίζει ένα σύγχρονο κράτος δικαίου. Αφού το έκανε και το ΠΑΣΟΚ έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει και η Νέα Δημοκρατία, μας είπαν. Το μέτρο της ντροπής είναι αυτό. Ότι μπορεί να μην είμαστε καλοί, πάντως δεν είμαστε χειρότεροι από τους άλλους.

Αλλά ας συνεχίσουμε. Οι μεγαλοπρομηθευτές ως εκ θαύματος σταμάτησαν να ζητούν τα χρήματα τους και η ειρήνη επανήλθε στα νοσοκομεία. Ξανακοίταξαν φαίνεται οι άνθρωποι τους ισολογισμούς τους και διαπίστωσαν ότι έχουν ακόμη αρκετή ρευστότητα για να συνεχίσουν να δανείζουν στο ελληνικό δημόσιο με διευρυμένο spread 10.000 μονάδων. Όλα καλά!

Θα μου πείτε τώρα, γιατί η κυβέρνηση δεν δανείζεται με το υφιστάμενο spread των 300 μονάδων ώστε να τους πληρώσει τα παλιά (παράνομα - ξεπαράνομα δεν βαριέσαι, ντέφι να γίνει) και να τους στείλει στο διάλο, και αυτούς και τους γιατρούς που εισπράττουν τα ποσοστά τους από κάθε φάρμακο ή υλικό, λίγο πριν αυτό δοθεί στον άρρωστο; Εδώ καίγεται το σπίτι μας. Δεν είμαστε σήμερα για τέτοιες πολυτέλειες. Μα είναι εξαιρετικά απλό. Αν ο δανεισμός γίνει επίσημα με το τρέχον επιτόκιο της αγοράς θα το μάθει η κουτοπόνηρη η Eurostat, θα προσθέσει το νέο δάνειο στο δημόσιο χρέος ή στο έλλειμμα, ανάλογα την περίπτωση, και θα ζητάει μετά νέες προσαρμογές και νέα χρονοδιαγράμματα δημοσιονομικής εξυγίανσης και νέους απολογισμούς. Σκοτούρες δηλαδή.

Ενώ τώρα; Τώρα το δάνειο το δίνουν, λιγάκι ακριβότερα η αλήθεια, αλλά διακριτικά και σιωπηρά, οι μεγαλέμποροι της αρπαχτής. Τα νοσοκομεία δεν διαθέτουν ούτε διπλογραφικό λογιστικό σύστημα ούτε ισολογισμούς. Έτσι κανείς δεν μπορεί ποτέ να ξέρει πόσα και από πότε χρωστάνε. Υπό αυτές τις συνθήκες λοιπόν άστα να παν΄να χρωστάνε τα κέρατα τους. Έστω και με επιτόκιο 1.000%. Ούτε το δημόσιο έλλειμμα, ούτε το δημόσιο χρέος ενοχλούνται. Όταν θα έρθει η καλή ώρα, μετά από 2, 3 ή 5 χρόνια, θα δούμε τι θα κάνουμε. Όταν η αγορά θα έχει ησυχάσει και η Κομμισσιόν θα κοιτάει αλλού, χωρίς να νοιάζεται πλέον για τα ελλείμματα της ψωροκώσταινας, θα κόψουμε τίποτε νέα ομόλογα και θα ξοφλήσουμε τους τοκογλύφους. Είπατε τίποτε; Μεγαλοφυές! Και εσείς νομίζατε ότι τα νοσοκομεία και τα ασφαλιστικά ταμεία δεν εκδίδουν ισολογισμούς λόγω της ανικανότητας των υπαλλήλων και των πολιτικών προϊσταμένων τους. Κοροιδάρες! Η αδιαφάνεια είναι κι αυτή ένα εργαλείο ανόητοι. Που μπορεί να χρησιμοποιηθεί με ευεργετικά αποτελέσματα την κατάλληλη στιγμή.

Κατά τα λοιπά ο πρωθυπουργός μας, το μεγάλο κεφάλαιο της χώρας, είναι υπεύθυνος πολιτικός, την στιγμή που όλοι οι άλλοι δεν είναι παρά ανεύθυνοι και βουλιμικοί.

Το κόστος όλης αυτής της υπόθεσης; Ψίχουλα. Γύρω στα 4 δισ € τον χρόνο. Χρήματα που ο ελληνικός λαός μπορεί έστω και με θυσίες να πληρώσει (στο απώτερο μέλλον, εννοείται) για να έχει το προνόμιο στο μεταξύ να απολαμβάνει έναν Δημήτρη Αβραμόπουλο για υπουργό υγείας, έναν Γιάννη Παπαθανασίου για υπουργό οικονομικών και πάνω από όλα, έναν Κώστα Καραμανλή για υπεύθυνο πρωθυπουργό.

Περαστικά σε όλους και καλά μπάνια το τριήμερο.

-Τι βλάκες είναι αυτοί Θεέ μου!

Εξερχόμενος του Μεγάρου Μαξίμου, -όπου συναντήθηκε με το σεπτό του είδωλο, με τον οδηγό και τιμονιέρη της ζωής του-, δήλωσε ο mr. Bean της εγχώριας πολιτικής σκηνής:

"Η σύνθεση του ψηφοδελτίου για τις ευρωεκλογές είναι θέμα αρμοδιότητος του πρωθυπουργού. Που σημαίνει ότι δεν υπάρχουν ζητήματα αρνήσεων. Έτσι όταν έρθει η ώρα θα ανακοινωθούν οι αποφάσεις".

Τόσο απλά. Δεν υπάρχουν ζητήματα αρνήσεων και αναμένωμεν τις βουλές του ηγεμόνος. Που αφού συσκεφθεί με τον Ανδριανό, τον Αγγέλου και τον Λούλη θα ανακοινώσει τους χρησμούς του για το μέλλον του τόπου. Σε μια ολόκληρη χώρα, θεσμικά αιχμάλωτη αυτών των ανεκδιήγητων παρασίτων, των ασπόνδυλων ασημαντοτήτων, που έχουν αναγάγει την έσχατη δουλοπρέπεια σε υπέρτατη αρετή.

Την ίδια στιγμή ένας έτερος κρετίνος, ο τέως υπουργός ΥΜΑΘ Καλαντζής, κουνούσε το δάχτυλο μπροστά στις κάμερες και επέκρινε δριμύτατα το ΠΑΣΟΚ και την επίλοιπη αντιπολίτευση που τόλμησαν να αμφισβητήσουν το ιερό δικαίωμα του άνακτος Καραμανλή να κλείνει την Βουλή όποτε του γουστάρει. Και ποιοι είμαστε εμείς παρακαλώ που θα απαιτήσουμε από τον πρωθυπουργό να μας ενημερώνει για την άσκηση των προνομίων του; Ποιοι είμαστε εμείς που θα έχουμε το θράσος να πιστεύουμε ότι μπορούμε να κατανοήσουμε τους λόγους των θεόπνευστων αποφάσεων του; Μόνο μας καθήκον η υπακοή. Τραγικό αδιέξοδο.

Μήπως όμως κι οι άλλοι είναι καλύτεροι; Από τους Πασόκους της πρώτης γραμμής μέχρι τους ΑλαβανοΤσίπρες και τους λοιπούς του αντιπολιτευτικού εσμού. Που ανίκανοι να κατανοήσουν το πνεύμα του Συντάγματος βάλθηκαν να φωνασκούν ανοήτως περί δήθεν εκτροπής και συνταγματικού πραξικοπήματος, ερχόμενοι σε προφανή αντίθεση με το γράμμα του. Που ορίζει όντως ότι η κυβέρνηση μπορεί να αποφασίζει την αναστολή των εργασιών της Βουλής ή το πέρας της τρέχουσας συνόδου της. Και χάνουν έτσι και τα τελευταία ψήγματα εμπιστοσύνης των ελάχιστων απλών ανθρώπων που έχουν απομείνει για να τους ακούσουν.

Κανείς από όλους αυτούς δεν σκέφθηκε να μιλήσει με τις σωστές λέξεις. Να χαρακτηρίσει την πρωθυπουργική ενέργεια ως αυτό που πραγματικά είναι. Ως παραβίαση δηλαδή του πνεύματος του Συντάγματος και ως πρόδηλη περίπτωση "κατάχρησης εξουσίας"***. Και να πάει λίγο μακρύτερα. Να εξηγήσει στον κόσμο ότι, σε σχέση με την δράση των δημόσιων αρχών, στις δυτικού τύπου δημοκρατίες, ο όρος "εξουσία" χρησιμοποιείται από κεκτημένη και μόνον ταχύτητα. Και διόλου δεν διαθέτει το νοηματικό βάρος με το οποίο συνήθως φορτίζεται στην καθομιλουμένη. Η σωστή λέξη που περιγράφει την κινητήρια δύναμη των πράξεων όλων αυτών που έχουν εξουσιοδοτηθεί για τον χειρισμό των κοινών μας υποθέσεων είναι άλλη. Λέγεται "αρμοδιότητα" και ασκείται αυστηρά μέσα στα όρια που προσδιορίζονται από την έννομη τάξη.

Όπως και ο τελευταίος δημόσιος υπάλληλος, έτσι και ο πρωθυπουργός αυτής της χώρας ασκεί τις αρμοδιότητες που του έχουν ανατεθεί από το Σύνταγμα και τους νόμους, χωρίς να διαθέτει καμία απολύτως εξουσία. Η μόνη διαφορά ανάμεσά στον έσχατο και τον πρώτο έγκειται στον βαθμό της εξειδίκευσης με την οποία προσδιορίζονται τα καθήκοντα ενός εκάστου. Με άλλα λόγια στο μέγεθος της διακριτικής ευχέρειας για την επιλογή μεταξύ των σε κάθε δεδομένη στιγμή διαθέσιμων νόμιμων δράσεων. Και το μέγεθος αυτό είναι που οριοθετεί το κρίσιμο σημείο του περάσματος από την απλή διοίκηση στην υψηλή τέχνη της πολιτικής.

Σε κάθε περίπτωση πάντως η όποια ενέργεια ενός πολιτικού, όταν απογυμνωθεί από την αοριστία που αναγκαστικά διαθέτει λόγω του γενικού πλαισίου μέσα στο οποίο εξελίσσεται, αποκαλύπτει την απόλυτη συμμετρία της σε σχέση με την αντίστοιχη δράση ενός υπαλλήλου, ακόμη και ενός της τελευταίας βαθμίδας. Φαίνεται με άλλα λόγια σαν αυτό που πραγματικά σχεδιάστηκε σύμφωνα με τις αρχές της συνταγματικής διακυβέρνησης να είναι. Μια απλή διοικητική πράξη. Και ως τέτοια, για να είναι νόμιμη, απαιτεί επαρκή και ειδική αιτιολογία. Γι' αυτόν τον λόγο ο κ. Καλαντζής, -χάρη στην εμπιστοσύνη του οποίου υπάρχει αυτή η κυβέρνηση, αν υποβληθεί στον κόπο να διαβάσει το Σύνταγμα θα το διαπιστώσει εύκολα-, θα έπρεπε να ζητά πρώτος από όλους να πληροφορείται τους λόγους των αποφάσεων του μεγάλου ηγέτη. Και όταν λόγω μειωμένων νοητικών ικανοτήτων δεν τους κατανοεί επαρκώς να ξανασκέφτεται εκείνο το θέμα της ταλαίπωρης εμπιστοσύνης του. Επειδή ο λαός δεν τον ψήφισε για να είναι κατ' ανάγκη έξυπνος, αλλά για να κρίνει κατά συνείδηση. Έστω κατ' αυτή την λίγη, που ο Θεός του έδωσε.



***Κατάχρηση εξουσίας: Πράξη που ενώ διαθέτει όλα τα εξωτερικά γνωρίσματα της νομιμότητας έχει γίνει για λόγους άλλους από αυτούς για τους οποίους έχει νομοθετικά προβλεφθεί.

-Για να πιάσει τόπο η προσευχή

Θα ήταν προτιμότερο ο Άγιος Πατέρας να ζητήσει από τον καλό Θεούλη να μας στείλει Κυβέρνηση. Πιθανόν κάτι τέτοιο θα ήταν πιο αποτελεσματικό.

-Η εικόνα της πολιτικής, εικόνα της κοινωνίας

Δεν είναι εκπληκτικό; Τα σχεδιαζόμενα μέτρα για την αστυνόμευση δεν έχουν ως βασικό στόχο την πρόληψη και την καταπολέμηση της εγκληματικότητας. Αντίθετα στοχεύουν, πρωτίστως, στα ορμέφυτα της κοινής γνώμης. Σχεδιάστηκαν για να αγγίξουν πάνω από όλα τις ψυχές των νοικοκυραίων. Η περιγραφή του απόλυτου πολιτικού αδιεξόδου της χώρας μέσα σε τρεις γραμμές.

Μπορεί το δημοσίευμα να μην είναι ακριβές. Μπορεί, την φορά αυτή, οι αποφάσεις της κυβέρνησης να ελήφθησαν πράγματι με τα μάτια στραμμένα στα πραγματικά προβλήματα. Μικρή σημασία όμως έχει. Αυτό που πια μετράει είναι ο τρόπος με τον οποίο από καιρό πλέον αντιλαμβανόμαστε την πολιτική. Η δημιουργία των κριτηρίων που θέτουμε όταν αποφασίζουμε να μιλήσουμε για αυτήν. Είναι ο τρόπος που διδαχθήκαμε από τον εκσυχρονισμό του Σημίτη και που ο οραματισμός του Καραμανλή ανήγαγε σε υψηλή τέχνη. Την μόνη που ο ίδιος πιθανόν γνωρίζει.

Πολιτική λοιπόν είναι η επιδίωξη διόρθωσης των δημοσκοπικών αποτελεσμάτων της επόμενης εβδομάδας. Είναι η φτιασιδωμένη επιστροφή στο κοπάδι των αδαών μικροαστών, που μας παρακολουθούν μέσα από τα πολύχρωμα show των οκτώ, όλου αυτού του εμετικού μίγματος άγνοιας, μισαλλοδοξίας, ιδιοτέλειας και φόβου που οι ίδιοι εκπέμπουν και που ανιχνεύουν για λογαριασμό της πολιτικής οι δήθεν επιστήμονες της συμπεριφοράς. Ανοίξτε οποιαδήποτε εφημερίδα. Δεν υπάρχει ούτε ένας που να μην αναλύει τα γεγονότα μέσα από αυτό το πρίσμα, που να μην ξεχωρίζει τους καλούς από τους κακούς με βάση τις επιδόσεις τους σε αυτόν τον τομέα.

Χθές, οι ομιλούσες κεφαλές των καναλιών, ασχολήθηκαν περισσότερο με την αποτελεσματικότητα της απεγνωσμένης προσπάθειας του πρωθυπουργού να παρουσιασθεί ως ισχυρός και μεγάλος ηγέτης, από αυτούς που μπορούν να τα λένε όποια ώρα αποφασίσουν "τετ-α-τετ" με τον Ομπάμα, και πολύ λιγότερο με τα όποια αποτελέσματα παρήγαγε η συνάντηση αυτή για τα συμφέροντα της χώρας. Όταν σχολιάζουμε για τα μέτρα αντιμετώπισης της εγκληματικότητας λέμε περισσότερα για την "αποφασιστικότητα" των πολιτικών που τα λαμβάνουν και λιγότερο για την αποτελεσματικότητά τους αυτήν καθ΄ευατήν. Όταν κρίνουμε τα μέτρα για την οικονομία συζητούμε περισσότερο για τις επιπτώσεις τους στην ψυχολογία του μέσου ψηφοφόρου των επερχόμενων ευρωεκλογών και λιγότερο για τις επείγουσες και πιεστικές ανάγκες, για τις ενδεχομένως μη αντιστρεπτές συνθήκες που διαμορφώνονται στην αγορά και την κοινωνία. Όταν ψηφίζουμε για την σύσταση προανακριτικής επιτροπής στην Βουλή το κάνουμε όχι γιατί αποζητούμε διψασμένα την δικαιοσύνη αλλά επειδή εκτιμήσαμε ότι, σε διαφορετική περίπτωση, η εικόνα της συγκάλυψης θα είναι πολύ χειρότερη σε σχέση με την εικόνα της πιθανής αποκάλυψης της αποκρουστικής περίπτωσης ενός επίορκου δημόσιου λειτουργού. Τα παραδείγματα είναι δεκάδες. Η χώρα βαδίζει προς τον γκρεμό με την συναίνεση και του τελευταίου πολίτη της.

(το απόσπασμα προέρχεται από το ρεπορτάζ του Α. Ραβάνου στο σημερινό ΒΗΜΑ)

-Η σοβαρότερη πτυχή του δημοσιονομικού προβλήματος που, όμως, κανείς δεν τολμάει να κοιτάξει

Καταρρέουν τα ασφαλιστικά ταμεία κάτω από το κολοσσιαίο βάρος των δαπανών για φάρμακα και διαγνωστικές εξετάσεις, μας πληροφορεί το ΒΗΜΑ του περασμένου Σαββάτου. Οι εν λόγω δαπάνες τους αυξάνονται με καταιγιστικούς ρυθμούς χρόνο με τον χρόνο. Τα διογκούμενα ελλείμματα μεταφέρονται εν μέρει στις πλάτες της ανύποπτης επόμενης γενεάς, αφού αυτή είναι που θα κληθεί να καλύψει το άνοιγμα που προκύπτει από την απώλεια των αποθεματικών, που αν και προορίζονται για την πληρωμή των συντάξεων των σημερινών εργαζόμενων κατασπαταλώνται με τον πιο ανόητο τρόπο, για να καταλήξουν στις τσέπες των επιτηδείων και των πολυεθνικών εταιρειών.

Στο έγκλημα συμμετέχουν οι πάντες. Οι γιατροί, οι φαρμακοποιοί, οι ιδιοκτήτες των διαγνωστικών κέντρων, -που σημειωτέον ο αριθμός τους ξεπερνά κάθε αντίστοιχο άλλων προηγμένων δυτικών χωρών και που τα εγκαίνια τους γίνονται συνήθως από ευγνώμονες και βαθιά συγκινημένους πολιτικούς-, και το πλήθος των ασυνείδητων και ανίκανων παραγόντων της διοίκησης. Από κοντά και οι ίδιοι οι άμεσα ασφαλισμένοι, που με αβάσταχτη ελαφρότητα παραδίδουν τα βιβλιάρια τους στα χέρια των τρωκτικών, χωρίς να σκεφθούν ότι κάθε μικρή σελίδα που γεμίζει ορνιθοσκαλίσματα και χάνεται αντιστοιχεί σε πραγματικό, σε ζεστό και πολύτιμο χρήμα, που είναι κατάδικό τους. Και που σύντομα θα κληθούν να το πληρώσουν μέσα από μια σειρά έμμεσων επιβαρύνσεων και φόρων, για τους οποίους ανυποψίαστοι θα βαρυγκομούν και θα διαμαρτύρονται.

Ένα άλλο μέρος της παράλογης αυτής σπατάλης θα επιβαρύνει άμεσα τον ήδη βαθιά ελλειμματικό προϋπολογισμό της κεντρικής διοίκησης, που καλείται να καλύψει τις άμεσες και κατεπείγουσες απαιτήσεις, ανταποκρινόμενη στον ρόλο του εγγυητή της διατήρησης του δήθεν κοινωνικού μας κράτους.

Οι προμηθευτές του συστήματος δεν μπορούν να περιμένουν άλλο και σταματούν την ροή των φαρμάκων και των υλικών της ανομίας. Φαρμάκων και υλικών βαριά υπερτιμολογημένων, συνήθως αχρείαστων για τους αρρώστους, που τις περισσότερες φορές αγοράζονται μόνο και μόνο για να εισπράξουν οι γιατροί το ποσοστό, που ευγενικά τους προσφέρεται σε είδος ή σε ζεστό μαύρο χρήμα. Ο ιατρικός κόσμος κραυγάζει προαναγγέλλοντας έξαλλος την πτώση του επιπέδου περίθαλψης. Ο τύπος, από άγνοια ή ιδιοτέλεια, σπέρνει δεξιά και αριστερά τον πανικό, κάνοντας τους πάντες να πιστέψουν ότι σε λίγες εβδομάδες οι έλληνες θα πεθαίνουν αβοήθητοι στους διαδρόμους των νοσοκομείων από έλλειψη ασπιρίνης, γάζας και βαμβακιού. Κανείς δεν αντιλαμβάνεται ότι αυτό που στην πραγματικότητα κινδυνεύει δεν είναι άλλο από την συνέχιση της συσσώρευσης παράνομου πλούτου στα ταμεία των επιτηδείων.

Ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί ανησυχούν για την εικόνα τους και συγκαλούν συναντήσεις κορυφής με τους προμηθευτές. Συζητούν μαζί τους και κατανοούν βαθιά το πρόβλημα και το δίκαιο των αιτημάτων τους υποσχόμενοι δραστικές λύσεις. Βγαίνοντας απευθύνονται στον λαό εκστομίζοντας βαρύγδουπες δηλώσεις για τα πιράγχας και τους λυμεώνες του συστήματος και για τις βαριές τιμωρίες που επιφυλάσσουν σε όλα αυτά τα παράσιτα που απομυζούν τον εθνικό πλούτο. Κανείς από τους πολυπράγμονες δημοσιογράφους δεν αναρωτιέται, και δεν ρωτάει. Αν αυτοί που συνομίλησαν μόλις προ ολίγου με τους υπουργούς είναι αγαθοί και αδικημένοι επιχειρηματίες, με δίκαια και νόμιμα αιτήματα που πρέπει οπωσδήποτε να ικανοποιηθούν, τότε ποια είναι εκείνα τα πιράγχας που καταληστεύουν το σύστημα; Χρωστάμε μήπως και αλλού χωρίς να το γνωρίζουμε; Ή μήπως τελικά η πολιτική ηγεσία διαπραγματεύεται άμεσα με αυτούς που η ίδια υποκριτικά καταγγέλλει ως καταχραστές του δημοσίου χρήματος.

Στο μεταξύ οι υπουργοί αναζητούν επειγόντως λύσεις για να προλάβουν την καλοσχεδιασμένη εικονική κατάρρευση του συστήματος υγείας. Η ιστορία είναι απλή και επαναλαμβάνεται μονότονα κάθε τρία περίπου χρόνια. Βρίσκονται τα δανεικά και εκδίδονται τα ομόλογα. Η αγορά ηρεμεί και επιστρέφει στο κοινωνικό της έργο, που δεν είναι άλλο από την συνέχιση του εφοδιασμού του συστήματος με άχρηστα, υπερτιμολογημένα προϊόντα. Οι πάντες παίρνουν θέση για την επανάληψη της τόσο όμορφης αυτής παράστασης. Η βουλή, ιδιαίτερα πρόθυμη πάντα, ψηφίζει τα απαραίτητα νομοθετικά εργαλεία. "Οι απαιτήσεις των προμηθευτών εξοφλούνται και οι αντίστοιχες απαιτήσεις των νοσοκομείων από τα ασφαλιστικά ταμεία διαγράφονται και δεν αναζητούνται με κανέναν τρόπο" λέει γενναιόδωρα ο σοφός και υπεύθυνος νομοθέτης. Λέει και κάτι άλλο συνήθως. "Όσες προμήθειες έγιναν με τον α΄ή β΄τρόπο (έγιναν παράνομα δηλαδή) θεωρούνται νόμιμες και τα σχετικά εντάλματα εξοφλούνται". Τόσο απλά. Θεωρούνται νόμιμες!!!

Οι εισαγγελικού τύπου δημοσιογράφοι για μια ακόμη φορά δεν αναρωτιούνται. Τι να σημαίνουν άραγε τα περίεργα αυτά λόγια του νομοθέτη; Για ποιόν λόγο είναι παράνομες αυτές οι προμήθειες; Ποιος ευθύνεται για την παρανομία; Υπήρξε οικονομική επιβάρυνση από την έλλειψη νομιμότητας; Αναζητήθηκαν οι υπεύθυνοι; Ποιος ασκούσε την εποπτεία του συστήματος; Υπάρχουν πολιτικές ευθύνες; Θα αναζητηθούν; Τι λέει άραγε ο κ. υπουργός; Θα ασχοληθεί με όλα αυτά σε ένα διάλειμμα της μάχης του με τα πιράγχας; Και ο πρωθυπουργός της χώρας; Έχει αλήθεια ακούσει τίποτε για όλα αυτά; Έχει εικόνα; Τον ενημέρωσε το νέο, πραγματικά καλό και ικανό αυτήν την φορά, επικοινωνιακό του επιτελείο; Το διοικητικό δίκαιο μας λέει ότι η έννοια της διοικητικής πράξης ταυτίζεται με την έννοια της νομιμότητας. Πως είναι λοιπόν δυνατόν διοικητικές πράξεις με τις οποίες ξοδεύτηκαν 5 δισ. ευρώ να χρειάζονται εκ των υστέρων νομοθετική νομιμοποίηση; Και αλήθεια, γίνεται αυτό; Και μάλιστα χωρίς να ακουστεί η παραμικρή ερώτηση; Με ποιόν τρόπο άραγε; Τι λέει το Σύνταγμα για το συγκεκριμένο ζήτημα; Περιλαμβάνονται αυτές οι διαδικασίες "νομιμοποίησης" στην διδακτέα ύλη των νομικών μας σχολών ή είναι πράγματα που τα μαθαίνει κανείς μόνο στο πλαίσιο ανωτέρων σπουδών σε μεγαλοπανεπιστήμια της αλλοδαπής, όπως το Tafts καλή ώρα.

Ερωτήματα για στριφνούς και δυσκοίλιους λογιστάδες. Αλλοίμονο αν κάτι τέτοιες λεπτομέρεις απασχολούσαν το πολιτικό μας σύστημα και την συνεπαρμένη από όσα διαδραματίζονται στις απάτητες κορυφές του κοινή γνώμη. Τα πραγματικά διακυβεύματα είναι άλλα. Θα παραιτηθεί από την υψηλή του θέση ο βουλευτής Μανώλης; Τι προβλέπει ο υπουργός Σαμαράς για το μέλλον της Καραμανλικής δυναστείας; Θα είναι υποψήφιος στο υπόλοιπο Αττικής ο θεοσεβής Ρουσόπουλος; Και εάν ναι τι θα κάνει ο εκτάκτως ευφυής Καραχάλιος; Θα πέσει στην παγίδα του παμπόνηρου Καρατζαφέρη; Και η Φεβρωνία Πατριανάκου; Θα είναι αυτή τελικά ο πολιορκητικός κριός του αρχηγού ή το άρωμα γυναίκας που τόσο περιμένουμε θα το οσφρανθούμε πάνω σε άλλο, πιο λαμπερό και σπουδαίο πρόσωπο; Ιδού μερικά από τα πράγματα με τα οποία αξίζει να ασχοληθεί κανείς; Τα άλλα, τα υπόλοιπα και μικρά όσο νάναι, τα βολεύει κανείς με έντοκα γραμμάτια του δημοσίου και δεκαετή ομόλογα διευρυμένου spread. Και με μικρές τροπολογίες που κάνουν τα παράνομα νόμιμα και προάγουν ανυπερθέτως την δημόσια υγεία.

Αλλά ας μην γκρινιάζουμε τόσο. Ότι έγινε έγινε. Ας πληρώσουμε τώρα χωρίς να πολυκοιτάμε τις λεπτομέρειες και ας πάμε παρακάτω, πιο πλούσιοι, με την σοφία που συσσωρεύσαμε από τα παλιά μας λάθη. Ο επί των θεμάτων της υγείας υπουργός μας υποσχέθηκε την εφαρμογή ενός νέου συστήματος με το οποίο όλα αυτά τελειώνουν. Το επιβεβαίωσε και ο πρωθυπουργός τον Νοέμβριο στην Βουλή για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία. Το νέο σύστημα εφαρμόζεται ήδη από την 1η Ιανουαρίου του τρέχοντος. Είναι πολύ καλό και αποτελεσματικό και βασίζεται στην ακόλουθη λογική. Ο γιατρός εξετάζει τον άρρωστο και αξιολογεί τις ανάγκες της νοσηλείας του. Ακολούθως ο γιατρός κάνει μια μικρή προσωπική έρευνα αγοράς για να διαπιστώσει ποιες από τις πολλές εταιρείες του χώρου διαθέτουν τα κατάλληλα για την περίπτωση προϊόντα. Οι εταιρείες ανταποκρίνονται άμεσα. Συνήθως μάλιστα εφοδιάζουν τον γιατρό και με εργαλεία που θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν στην συστηματοποίηση του έργου του. Ηλεκτρονικούς υπολογιστές και συσκευές γραφείου ας πούμε. Ή ακόμη τον στέλνουν με έξοδα τους σε συνέδρια και άλλες εκπαιδευτικές εκδηλώσεις στο Λας Βέγκας, στα νησιά Τόγκα ή την Καραϊβική για να εμπλουτίσει τις γνώσεις του και να μάθει να εκτιμά καλύτερα τις ανάγκες των ασθενών του. Οι δαπάνες αυτές προάγουν την επιστήμη και για τον λόγο αυτό εκπίπτουν και από την φορολογητέα ύλη των επιχειρήσεων. Ακολούθως ο γιατρός παραγγέλνει το υλικό που είναι το πλέον κατάλληλο για τον άρρωστο από την εταιρεία που του αρέσει περισσότερο. Η τιμή δεν παίζει ιδιαίτερο ρόλο διότι σε ζητήματα υγείας είναι βαριά αμαρτία να συζητά κανείς για λεφτά. Άλλωστε, αν είναι κάτι που διακρίνει εμάς τους έλληνες από τους όλους αυτούς τους εκβαρβαρισμένους λαούς της δύσης είναι η βαθιά ανθρωπιά μας. Στην συνέχεια η παραγγελία διαβιβάζεται για έγκριση στο φαξ της Επιτροπής Προμηθειών Υγείας. Η ΕΠΥ αφού σφραγίσει το έγγραφο το επιστρέφει, πάλι με φαξ, μετά από λίγες ημέρες. Σε περιπτώσεις επείγουσας ανάγκης η έγκριση μπορεί να δοθεί και μετά την εκτέλεση της παραγγελίας. Όταν άλλωστε κινδυνεύουν ζωές οι τυπικότητες μπορούν να περιμένουν. Το σύστημα αυτό είναι ιδιαίτερα σοφό, αφού παρακάμπτει όλες τις χρονοβόρες και ψυχοφθόρες γραφειοκρατικές διαδικασίες των δημόσιων διαγωνισμών. Και επιπλέον είναι προσανατολισμένο στην εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος μιας και αφήνει ανέγγιχτη και απαλλαγμένη από κάθε γραφειοκρατική όχληση την μοναδική σχέση γιατρού, εταιρείας και ασθενούς. Κοστίζει κάτι παραπάνω αλλά σε μας μετράει η ανθρωπιά. Και όπως πολύ σωστά λέει ο ποιητής, "υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;".

Μετά από τρία περίπου χρόνια οι προμηθευτές θα βρεθούν και πάλι σε απόγνωση. Θα συναντηθούν με τον τότε υπουργό υγείας, (που εάν ο Καραμανλής ή ο πιθανός επόμενος πρωθυπουργός, ο Παπανδρέου, διαθέτουν αρκετό μαύρο χιούμορ θα είναι ακόμη ο Αβραμόπουλος), και θα αναζητήσουν λύση στο κατεπείγον πρόβλημα που θα απειλεί με κραχ τα νοσοκομεία. Θα αναμιχθεί και ο τότε υπουργός επί των οικονομικών ζητημάτων. Θα βρεθούν κάποια μετρητά και για τα υπόλοιπα θα εκδοθούν ομόλογα. Η βουλή θα ψηφίσει ειδική διάταξη που θα προβλέπει ότι ότι έγινε παράνομα θεωρείται νόμιμο και τα σχετικά εντάλματα εξοφλούνται. Και η Ευρωπαϊκή Ένωση θα εισπράξει τα αναλογούντα πρόστιμα για την παράβαση των οδηγιών του ανταγωνισμού. Το κοστούμι αυτό δεν θα φανεί στους λογαριασμούς του ελληνικού δημοσίου (τουλάχιστον δεν θα φανεί στους αδαείς) επειδή συνήθως τα κοινοτικά πρόστιμα καταβάλλονται συμψηφιστικά, μέσω της περικοπής εγκεκριμένων επιδοτήσεων.

Πριν από λίγες ημέρες συζητούσα με ένα φίλο. Έλεγα ότι είναι παράλογο, μια κυβέρνηση που εξαρτά την πολιτική επιβίωση της από ευκαιριακές παροχές μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ να μην κάνει τίποτε για να εξοικονομήσει αυτά τα χρήματα, περιορίζοντας την σπατάλη σε έναν τομέα που προσφέρεται πολύ περισσότερο σε σχέση με άλλους. Πράγματι, η κλοπή του δημόσιου χρήματος στον τομέα της υγείας είναι τόσο προφανής και απροκάλυπτη, γεγονός που καθιστά τον περιορισμό της έργο σχετικά χαμηλής δυσκολίας. Με αυτά τα χρήματα, ισχυρίστηκα, η σημερινή κυβέρνηση θα μπορούσε να εξασφαλίσει άνετα την επόμενη εκλογή της. Λάθος, μου επισήμανε ο συνομιλητής μου. Θα μπορούσε να εξασφαλίσει όχι μια αλλά τρεις συνεχόμενες εκλογικές νίκες. Μάλλον έτσι πρέπει να είναι. Τότε γιατί άραγε δεν το κάνει; Η απάντηση είναι απλή. Οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορούν ακόμη και τα απλούστερα. Ακόμη και αυτά που είναι απαραίτητα για την ίδια την επιβίωση τους. Τελικά δεν μπορούν να είναι ούτε καν καλοί απατεώνες.



υστερόγραφο: Όλοι αυτοί που τόσο φλύαρα μιλάνε για την δήθεν υποχρηματοδότηση του τομέα της υγείας συγχέουν αφελώς την καθυστέρηση των πληρωμών, για αγορές που έχουν ήδη γίνει, με την πραγματική έλλειψη πόρων, που εμποδίζει τα συστήματα κλειστού προϋπολογισμού να υπερβαίνουν κάποιο συγκεκριμένο ύψος εκ των προτέρων καθορισμένων δαπανών. Αν οι ομιλούσες κεφαλές είχαν ιδέα από κοινή λογιστική και εάν επιπρόσθετα γνώριζαν ότι τα ελληνικά νοσοκομεία δεν δεσμεύονται από κλειστούς προϋπολογισμούς, αλλά, αντίθετα, διαθέτουν την ευχέρεια να ξοδεύουν κατά βούληση σύμφωνα με τις εκάστοτε "ανάγκες" τους, θα μπορούσαν εύκολα να αντιληφθούν την παγίδα. Πράγματι, για να γίνουν κάποιες εγγραφές σε ένα λογιστικό σχέδιο δεν είναι απαραίτητη η καταβολή μετρητών και η κίνηση των λογαριασμών του ταμείου. Πολύ απλά οι εισροές αγαθών ή υπηρεσιών προστίθενται στο ενεργητικό της επιχείρησης, το δε κόστος που τους αναλογεί επιβαρύνει με την σειρά του το παθητικό. Με άλλα λόγια η επιχείρηση ξοδεύει χωρίς να πληρώνει. Η πληρωμή μπορεί να γίνεται αργότερα. Αυτό ακριβώς κάνουν οι μονάδες του ΕΣΥ, αλλά και τα ασφαλιστικά ταμεία. Αγοράζουν ανεξέλεγκτα όλα όσα ζητούν οι γιατροί και μεταθέτουν την υποχρέωση πληρωμής στο μακρινό μέλλον. Το συμπέρασμα είναι ότι οι αμαρτωλές και κακοδιοικούμενες αυτές υπηρεσίες όχι μονον δεν υποχρηματοδοτούνται αλλά, αντίθετα, διαθέτουν την ευχέρεια να καθορίζουν οι ίδιες το ύψος των δαπανών τους, χωρίς προηγούμενο προγραμματισμό, και να στέλνουν στο τέλος τον λογαριασμό στην ανυποψίαστη κοινωνία. Βέβαια η πρακτική αυτή μπορεί να εφαρμοσθεί μόνο στον τομέα των ακριβών φαρμάκων και των ακόμη πιο ακριβών αναλωσίμων υλικών δήθεν υψηλής τεχνολογίας. Εκεί δηλαδή όπου οι γιατροί, οι κυρίως υπεύθυνοι για την κατάντια του συστήματος, μπορούν να εκβιάσουν με ευκολία τις διοικήσεις επικαλούμενοι την δήθεν διακινδύνευση της υγείας των ασθενών. Είναι λογικό λοιπόν ότι το colpo grosso δεν καλύπτει τις περιπτώσεις που έχουν να κάνουν με τα φθηνά και απλά υλικά, με τον ξενοδοχειακό εξοπλισμό και τις κτιριακές υποδομές. Έτσι τα ελληνικά νοσοκομεία, ενώ στην κυριολεξία πνίγονται από τα τελευταίας γενεάς ακριβοπληρωμένα φάρμακα και ξεχειλίζουν από κάθε λογής άχρηστα υλικά υπερυψηλής τεχνολογίας, το βάρος των οποίων πληρώνεται σε ατόφιο χρυσάφι, παρουσιάζουν την ίδια στιγμή ελλείψεις σε γάζες, οινόπνευμα και βαμβάκι. Ταυτόχρονα η απαξίωση τους γίνεται εύκολα αντιληπτή και από την εικόνα των τριτοκοσμικών και παραμελειμένων κτιριακών εγκαταστάσεων, του απαράδεκτου και ελλιπούς ξενοδοχειακού εξοπλισμού και των σοβαρών ελλείψεων προσωπικού. Σε σχέση με τις πραγματικές του ανάγκες, το σύστημα υγείας στην Ελλάδα, χρηματοδοτείται αδρά και γενναιόδωρα. Απλά η διαχείριση του έχει αφεθεί σε χέρια πλήρως ακατάλληλα, με αποτέλεσμα οι πολύτιμοι πόροι να μην διοχετεύονται εκεί όπου πραγματικά θα μπορούσαν να τύχουν επαρκούς αξιοποίησης. Επιπλέον, και παρά τα όσα με τόση ευκολία γίνονται πιστευτά, η καθυστέρηση των πληρωμών βολεύει ιδιαίτερα τους προμηθευτές. Και αυτό διότι τους παρέχει ένα εξαιρετικό άλλοθι για πρόσθετη υπερτιμολόγηση των προϊόντων τους. Επιπλέον οι ακραίες και σχεδόν πολεμικές συνθήκες της προσομοιωμένης κατάρρευσης του τομέα, που προκαλείται σε τακτά χρονικά διαστήματα, έχουν σαν αποτέλεσμα την αναστολή κάθε διαδικασίας ελέγχου νομιμότητας και αναζήτησης ευθυνών. Πράγματι, μπροστά στο μέγεθος του εγκλήματος, ενδεχόμενη αποκάλυψη του οποίου θα μπορούσε να οδηγήσει στην φυλάκιση εκατοντάδων ανθρώπων και στο σφράγισμα δεκάδων επιχειρήσεων, και στην μαζικότητα του χρέους που σωρεύεται ανά τριετία οι πολιτικοί προκρίνουν αμήχανα την σιωπηρή συγκάλυψη μέσω των ύποπτων νομοθετημάτων, δίνοντας ταυτόχρονα στην κοινή γνώμη την αίσθηση ότι οι δαπάνες που καλούνται να καλύψουν ήταν, χωρίς άλλο, αναπόφευκτες. Το συμπέρασμα στο οποίο εύκολα μπορεί κανείς να οδηγηθεί είναι ότι, υπό τις επικρατούσες συνθήκες, κάθε πρόσθετο ευρώ που θα εισρεύσει στο σύστημα θα χαθεί μέσα στον φαύλο κύκλο της απίστευτης σπατάλης χωρίς να επιφέρει ούτε την ελάχιστη βελτίωση του επιπέδου των υπηρεσιών.

-Τελικά κάνουμε λάθος με τον Δημήτρη

Κάνουμε λάθος επειδή επιμένουμε να βλέπουμε όλα όσα τον αφορούν στο πλαίσιο μιας φυσιολογικά αναμενόμενης συμπεριφοράς. Υπό την έννοια αυτή όλες οι αναλύσεις μας καταλήγουν σε λανθασμένα συμπεράσματα, ως εκ του γεγονότος ότι εκκινούν από λανθασμένη βάση.

Η σκέψη του ανθρώπου είναι τελείως αποκομμένη από αυτά που ο κοινός νους των πολλών θεωρεί σκόπιμα και λογικά. Τα κριτήρια του είναι άλλα. Εντάσσονται σε ένα στεγανό σύστημα εσωτερικών κανόνων και άρα είναι απολύτως ανεξιχνίαστα. Π.χ. για τον κ. πρέσβυ τα προτάγματα της ηθικής συγκροτούνται αποκλειστικά από τις παραστάσεις που περιέχονται στο προσωπικό του σύμπαν. Οι παραστάσεις αυτές δεν επηρεάζονται και δεν αλλοιώνονται από τίποτε έξω από αυτό. Έτσι ως ηθικό νοείται μόνον ότι την κάθε στιγμή ο ίδιος επιθυμεί και πράττει.

Το ίδιο ισχύει και για την ερμηνεία άλλων, λιγότερο σημαντικών εννοιών, -που αναπτύσσονται όταν σε ένα συγκεκριμένο χώρο παρευρίσκονται περισσότεροι του ενός-, όπως η αξιοπρέπεια, η ξεφτίλα, η συνέπεια, η ανταπόδοση κ.λ.π. Για τον Δημήτρη ο κόσμος είναι ένας καθρέφτης στην επιφάνεια του οποίου βλέπει διαρκώς το ανεστραμμένο πλην πανέμορφο και γοητευτικό είδωλο του. Με όρους διαστημικής φυσικής θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο εγκέφαλος του υπουργού είναι μια "υπερβαρική μαύρη τρύπα" μέσα από την οποία τίποτε δεν μπορεί να ξεφύγει αλλά και τίποτε δεν μπορεί να εισέλθει, χωρίς να ομογενοποιηθεί στην διάρκεια ενός απειροελάχιστου κλάσματος του χρόνου.

Δεν ξέρω καλά, δεν μπορώ να είμαι σίγουρος, αλλά στην ψυχιατρική η εν λόγω περίπτωση πρέπει να περιγράφεται με τον όρο "Ναρκισσιστικός αυτισμός". Αν ο όρος δεν υπάρχει θα πρέπει να προστεθεί οπωσδήποτε στα σχετικά εγχειρίδια.


Τα παραπάνω αποτελούν συνοπτικό οδηγό για όλους όσοι επιχειρούν να αντιπαρατεθούν με τον Δημήτρη, να αντικρούσουν τις "ιδέες" του και να ασκήσουν κριτική στις "πολιτικές" του. Θα πρέπει να αντιληφθούν ότι μάχονται με ανύπαρκτα πράγματα. Οι "ιδέες" και οι "πολιτικές" του ανδρός δεν είναι τίποτε άλλο από φτηνές και προχειροφτιαγμένος προφάσεις που κατασκευάζονται κυριολεκτικά στην τύχη και στο πόδι για να νομιμοποιήσουν την παραμονή του τέρατος στην σκηνή. Το γεγονός ότι τελικά βρίσκουν τόπο να πατήσουν, έστω προσωρινά, και φτάνουν να "συζητιούνται" ακόμη και στην βουλή, οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην αφελή αντιμετώπιση που τους επιφυλάσσουν οι ανυποψίαστοι αντίπαλοι. Το μήνυμα της παρουσίας του πρέσβυ είναι ο ίδιος ο πρέσβυς αυτοπροσώπως.

Και ως επίμετρο. Αυτά τα τερατάκια τα σκοτώνεις όταν είναι ακόμη μικρά. Εάν τα αφήσεις και ξεπεράσουν την εφηβεία θα τα λούζεσαι.

-Στιβαρή ηγεσία

Ο Αντώνης πήγε στο γραφείο του Βούδα για να πάρει ευλογία για την ημέρα των εγκαινίων του μουσείου της Ακρόπολης. Την άλλη φορά που θα πάει για προσκύνημα στον πρωθυπουργό θα είναι για να τον ρωτήσει αν έχει το ελεύθερο να αλλάξει το βρακί του που χέστηκε και συναφώς την ταπετσαρία της καρέκλας του που λεκιάστηκε ελαφρώς από την διαρροή.

Κατά τα λοιπά όταν οι υπουργοί τα κάνουν σκατά φταίνε μόνον αυτοί και όχι ο χοντρός. Αυτός δεν ξέρει τίποτε και αποκτάει μετά εικόνα για τα χάλια τους, από την τηλεόραση, και τους αλλάζει με άλλους, πιο φρέσκους, για να σώσει ο πανμέγιστος τη δόλια πατρίδα προς μεγάλη ικανοποίηση των ευγνωμονούντων ιθαγενών.

-Αβραμόπουλε, υπουργέ μας, ενεργήσου αμέσως

Πριν από περίπου δυο εβδομάδες, σε ένα συνέδριο εντατικολόγων, ανακοινώθηκε ότι κάποιες χιλιάδες συνάνθρωποι μας χάνουν κάθε χρόνο άδικα την ζωή τους. Ο λόγος; Ένα μεγάλο μέρος από τις διαθέσιμες κλίνες εντατικής θεραπείας των δημόσιων νοσοκομείων είναι εκτός λειτουργίας εξαιτίας άγνωστων προβλημάτων. Χωρίς να καθυστερήσει διόλου, ο εξοχότατος υπουργός Αβραμόπουλος, αμείλικτος όπως πάντα, ενεργήθηκε αμέσως και με μια αστραπιαία κίνηση ευθύνης διαβίβασε το θέμα στον αρμόδιο εισαγγελέα.

Με την τολμηρή του αυτή πράξη ο άξιος υπουργός μας απομάκρυνε, προσωρινά έστω, τους συσσωρευμένους κινδύνους για την δημόσια υγεία. Αφού με την απειλή της δικαστικής δίωξης υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να φοβηθούν οι ασυνείδητες κλίνες και να σκεφτούν να αλλάξουν τακτική και να κάνουν από δω και πέρα όπως πρέπει την δουλειά τους. Ο υπουργός μας ο Αβραμόπουλος, πολύ σοφά ποιών, δεν προχώρησε σε καμιά άλλη κίνηση σεβόμενος, σύμφωνα και με τις οδηγίες του πολιτικού του μέντορα, του άξιου πρωθυπουργού μας του Κώστα του Καραμανλή, την ανεξαρτησία της ελληνικής δικαιοσύνης.

Τώρα όμως, να που μας προέκυψε και αυτό. Πεθαίνουν άνθρωποι και δεν υπάρχει ακόμη επέμβαση της εισαγγελικής αρχής.


Δεν είναι ασφαλώς στις προθέσεις μας να κάνουμε συστάσεις στον ακάματο υπηρέτη τουδημοσίου συμφέροντος. Ξέρουμε ότι ξέρει καλύτερα από εμάς την δουλειά του. Του το θυμίζουμε όμως διακριτικά μια και τον τελευταίο καιρό είναι τόσο απασχολημένος με την εκπόνηση εθνικού σχεδίου για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης και μπορεί να του διέφυγε. 770 θύματα της καλοφαγίας κάθε χρόνο δεν είναι και λίγα. Η ανάγκη να αναζητηθούν, να αποκαλυφθούν και να τιμωρηθούν αυστηρά οι ένοχοι είναι για μια ακόμη φορά επιτακτική και επείγουσα. Μια μικρή διακοπή για να στείλει τον σχετικό φάκελλο στην ανεξάρτητη δικαιοσύνη ίσως θα ήταν σκόπιμη.

-Είναι ο ναρκισσισμός ασθένεια; Και εάν ναι, πόσο σοβαρή;

Αφού εξεπλήρωσε τον κύριο σκοπό της επισκέψεως του, που δεν ήταν άλλος από την συνάντηση και την ανταλλαγή χρήσιμων (fruitful που λένε και οι αγγλοσάξωνες) απόψεων με τον Γερουσιαστή Απόστολο, ο σεβάσμιος πρόεδρος της Χιλής διέθεσε λίγο από τον πολύτιμο χρόνο του για να ολοκληρώσει την επίσκεψη του στην χώρα μας.

Εν προκειμένω εποίησε την ανάγκη φιλοτιμία και, αφού δεν μπορούσε να κάνει και αλλιώς χωρίς να γίνει αγενής και να σχολιασθεί δυσμενώς, συναντήθηκε τυπικά και με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Καρδιτσιώτη Πρόεδρο της Βουλής, τον ειδικό στην διαχείριση παντοειδών κρίσεων Πρωθυπουργό, καθώς και με άλλους παρακεντέδες της πολιτικής μας σκηνής.

Τζίτζι γούι λαβ γιου! Ιτ δεμ ολ!
Ζήτα το υφυπουργείο ξύλινων κατασκευών τώρα!
Η ανανέωση δεν μπορεί να περιμένει!

*******************************************************************

Για την πληρέστερη ενημέρωση των πολυάριθμων αναγνωστών μας παραθέτουμε το πλήρες κείμενο της ανακοίνωσης τύπου του γραφείου του νέου ειδώλου δεκάδων χιλιάδων Θεσσαλονικέων.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ Γ. ΤΖΙΤΖΙΚΩΣΤΑΣ

ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Α΄ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Θεσσαλονίκη, 16 Φεβρουαρίου 2009

Ο Βουλευτής της Ν.Δ. Α’ Θεσσαλονίκης κ. Απόστολος Τζιτζικώστας παραβρέθηκε το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου στους Δελφούς, συνοδεύοντας, ως αντιπρόεδρος της ομάδας φιλίας του Ελληνικού Κοινοβουλίου με τη Χιλή, τον Πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων της Δημοκρατίας της Χιλής, Francisco Encina Moriamez, ο οποίος πραγματοποιεί επίσημη επίσκεψη στη χώρα μας.

« Εκπροσωπώντας το Ελληνικό Κοινοβούλιο, συνόδευσα τον κ. Moriamez στους Δελφούς, προκειμένου να επισκεφθεί μία από τις αρχαιότερες κοιτίδες πολιτισμού της χώρας μας. Ο ελληνικός πολιτισμός, όπως με πληροφόρησε ο κ. Moriamez, είναι διαδεδομένος στη Δημοκρατία της Χιλής και αποτελεί ένα πολύ καλό πρεσβευτή για την εικόνα της Ελλάδας, στη μακρινή αυτή χώρα της Λατινικής Αμερικής. Η επίσκεψη του Χιλιανού Προέδρου είμαι σίγουρος ότι θα αποτελέσει την αφετηρία για περαιτέρω ενδυνάμωση των διμερών σχέσεων και της συνεργασίας ανάμεσα στα Κοινοβούλια των δύο χωρών» δήλωσε ο κ. Τζιτζικώστας.

Η επίσκεψη του Προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων της Δημοκρατίας της Χιλής ολοκληρώθηκε (!!!!!!!!!) με συναντήσεις που πραγματοποίησε με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων, τον Πρωθυπουργό και τους αρχηγούς των κομμάτων.

Ευχαριστούμε για τη συνεργασία

Γραφείο Τύπου

Κώστας Μπέφας

Τηλέφωνο επικοινωνίας 6977070071

2310540440

Για τα Δελτίου Τύπου και για όλες τις δράσεις του Απόστολου Τζιτζικώστα, επισκεφθείτε την ιστοσελίδα στη διεύθυνση www.tzitzikostas.gr

-Απορία που λύθηκε αναδρομικά και, ευτυχώς, ησυχάσαμε

Δύσκολα θα μπορούσα να σχηματίσω στο μυαλό μου την παράσταση του όρου "φανατικός οπαδός Αλογοσκούφη". Πλην όμως ένα γεγονός που προηγήθηκε και έφθασε ως εμάς ως λαμπερή εικόνα απαντά με σαφήνεια στο δύσκολο ερώτημα.





υστερόγραφο:

Θυμάστε αλήθεια πως εμόρφαζε ο Αυλωνίτης όταν αντιμετώπιζε τις ναζιάρικες ερωτικές αγκαλιές της Βασιλειάδου στο "Ο Κλέαρχος η Μαρίνα και ο κοντός"; Θα έλεγα ότι ο υπουργός είναι απείρως πιο εκφραστικός. Και όχι τίποτε άλλο. Περιμένει και ο άλλος Θεσπρωτός, ο χοντρός, από πίσω την σειρά του για να φιληθεί με τον πρέσβυ. Δύσκολος ο δρόμος προς την δόξα Δημήτρη μου. Δύσκολος και δύσβατος.

-Γελοίοι, υποκριτές και άνανδροι

Σύμφωνα με το άρθρο 60§2 του Συντάγματος ένας βουλευτής μπορεί να παραιτηθεί μόνον με γραπτή δήλωσή του που απευθύνεται προς τον πρόεδρο της βουλής. Η παραίτηση συντελείται άμεσα, με την παράδοση του εγγράφου, και σε καμία περίπτωση δεν ανακαλείται.

Το Σύνταγμα δεν εξουσιοδοτεί ούτε τον Βούδα πρωθυπουργό ούτε τα τρισάθλια κομματικά όργανά του για τον χειρισμό της συνείδησης των εκπροσώπων του Έθνους.

Εκτός και αν οι Μανώληδες που θέτουν την εντολή τους στην καλή διάθεση του κάθε Καραμανλή ούτε εκπρόσωποι του Έθνους είναι ούτε συνείδηση διαθέτουν.

Όπως καλή ώρα ο άλλος, ο βουλευτής Γιαννόπουλος, που μόλις εχθές δήλωνε με καμάρι ότι, ναι μεν δεν συμφωνεί με το νομοσχέδιο που ρυθμίζει τα εργασιακά ζητήματα των γιατρών αλλά θα το ψηφίσει, γιατί δεν είναι από αυτούς που έχουν το ανάστημα να ρίξουν μια κυβέρνηση.

Τώρα το γιατί θα πρέπει να πέσει μια κυβέρνηση επειδή ένας βουλευτής αρνείται να παραβιάσει την συνείδηση του και να συναινέσει δουλικά σε κάθε προχειρολόγημα που φέρνει για ψήφιση ο κάθε ανεύθυνος υπουργός, αυτό θα πρέπει να μας το πει ο καταλληλότατος πρωθυπουργός μας, που δεν είναι από αυτούς που παίζουν με τους θεσμούς.

Τα σταλινικά καθεστώτα είναι πολύ κακά. Τα σώζει μόνον το γεγονός ότι διαθέτουν στην κορυφή τους ηγέτες με σιδερένια θέληση και άκαμπτη αποφασιστικότητα, όπως ο Στάλιν λόγου χάριν. Όταν διοικούνται από ασήμαντες μετριότητες γίνονται τρισχειρότερα.

Ας μην ξεχνούμε άλλωστε ότι η παρακμή της κραταιάς Οθωμανικής αυτοκρατορίας ξεκίνησε με την κατάργηση της βάρβαρης πρακτικής της αδελφοκτονίας. Όταν άρχισαν να αναλαμβάνουν το πηδάλιο του κράτους οι μοιραίοι, άβουλοι και φοβισμένοι αδελφοί, οι καμιά φορά ακόμη και πνευματικά ανάπηροι νόμιμοι διάδοχοι, που τους έσερνε με την βία το ασκέρι έξω από το χρυσό κλουβί, το καφάς. Από εκεί που είχαν περάσει την νεότητα τους, μέσα στην απραξία και την λαγνεία, απομονωμένοι από τον πραγματικό κόσμο. Ώσπου να έρθει η ώρα που θα τους κουβαλούσαν στο Εγιούπ για να ζωστούν και αυτοί με τη σειρά τους, όπως όριζε η τάξη του κόσμου, το βαρύ σπαθί του προφήτη.

-Εντροπία

Ακουσα μετά προσοχής προχθές την ομιλία του κ. πρωθυπουργού στην Βουλή.

Οσο και εάν προσπάθησα δεν κατόρθωσα να συγκρατήσω το παραμικρό.

Οπερ σημαίνει ότι στο εκπεμπόμενο σήμα περιείχετο υψηλός βαθμός εντροπίας.

Τα μόνα σημεία στα οποία διεκρίνοντο ανιχνεύσιμα ίχνη πληροφορίας,

εκεί όπου το συνεχές ρεύμα του ορμητικού χειμάρρου διεκόπτετο για να υποστεί διευθέτηση,

ήταν αυτά στα οποία ο ρήτωρ εκραύγαζε: αυτή είναι η αλήθεια, αυτή και η πραγματικότητα!!!

Και τωόντι, αυτή ήταν η αλήθεια. Ο εκκωφαντικός ήχος της ρευστής κατρακύλας.

-Πρόεδρε Κώστα, κάνε ότι και ο Ομπάμα και φάτους όλους!!!

Δεν άφησε κανένα από τα χαρίσματα του να πάει χαμένο η superstar προεδράρα και γιαυτό πάει κάθε μέρα από το καλό στο καλύτερο.

Καιρός δεν είναι να ξυπνήσουν και οι από΄δω επικοινωνιολόγοι και να αρχίσουν να αναδεικνύουν και αυτοί τα κρυφά ταλέντα του πρωθυπουργού μας; Κώστα, μην τους ακούς αγόρι μου και μην χολοσκάς με διαγγέλματα και συγγνώμες και ανασχηματισμούς! Βγάλτα όλα σαν τον Ομπάμα και κατέβα στον λαό! Δείξε τα κρυφά σου όπλα!

Σκέψου πρόεδρε αυτήν την κορμάρα με μαγιό!!!

Βέβαια μπορεί να έχει κάποιες αντιρρήσεις ο σύμβουλος που παρακολουθεί συνοφρυωμένος στο βάθος, αλλά είναι καιρός να πούμε όχι στην παλιά γενιά και να τραβήξουμε τον δικό μας δρόμο. Είναι καιρός πια να δει ο λαός και κάτι πέρα από το θεληματικό γωνιώδες πηγούνι σου.


Πρόεδρε, κάνε μας περήφανους!!!

-Ο καθ. Γιανναράς και τα χειμερινά ανάκτορα

Ακούγοντας χθες από τον Σκάι τον καθηγητή Γιανναρά να καλεί τους διαδηλωτές, -εάν πραγματικά θέλουν να ισχυρίζονται βάσιμα ότι μετέχουν σε μια αυθεντική εξέγερση και όχι σε έναν ανεύθυνο χαβαλέ-, να αφήσουν ήσυχες τις βιτρίνες των μεροκαματιάρηδων και να κατευθύνουν την καταστροφική τους μανία στα γραφεία των κομμάτων και της βουλής, στις έδρες δηλαδή των πραγματικών ενόχων, θυμήθηκα μια επιφυλλίδα του που δημοσιεύθηκε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ την 15η Ιουνίου. Διαβάζοντας το κείμενο εκείνο, -με το οποίο πρέπει να πω ότι συμφώνησα ανεπιφύλακτα-, είχα την αίσθηση ότι ο συντηρητικός διανοούμενος δεν έκανε τίποτε λιγότερο από το να καλεί τους έλληνες σε πολιτική ανυπακοή. Εγραψα τότε ένα μικρό σχόλιο, που όμως δεν δημοσίευσα, ίσως γιατί δεν ήμουν απόλυτα βέβαιος.

Μετά τα όσα άκουσα στην χθεσινή συνέντευξη δεν διατηρώ την παραμικρή αμφιβολία. Το παραθέτω λοιπόν τώρα πιστεύοντας ότι, με όλα όσα βλέπουμε τον τελευταίο καιρό οι προτροπές αυτού του είδους υποδεικνύουν την τελευταία μας ευκαιρία.

-----------------------------------------------------------------------------

Πραγματικά εντυπωσιακό το άρθρο του καθηγητή Χρήστου Γιανναρά στην Καθημερινή της 15^ης Ιουνίου. Παρά το γεγονός ότι δεν προκαλεί έκπληξη η δριμεία επίθεση του αρθρογράφου κατά του πολιτικού συστήματος της χώρας είναι η πρώτη φορά που μπορεί κανείς να διαπιστώσει μια ελάχιστα συγκαλυμμένη προτροπή για πολιτική ανυπακοή.

Ασφαλώς η πρώτη επιπόλαια εντύπωση του αναγνώστη δεν μπορεί παρά να είναι αυτή που θέλει τον κ. Γιανναρά να ασχολείται πρωτίστως με τα κόμματα της αριστεράς και να καταδικάζει την ανεύθυνη, καιροσκοπική και οπωσδήποτε φασίζουσα συμπεριφορά τους. Ωστόσο, μια πιο προσεκτική ανάγνωση και μια προσπάθεια αποκωδικοποίησης κάποιων λέξεων και φράσεων, που κατέχουν θέσεις κλειδιά στο κείμενο, θα πρέπει να οδηγήσουν σε πολύ διαφορετικά συμπεράσματα.

Μέχρι την μέση περίπου του κειμένου η ροή των σκέψεων είναι συμβατική και προσιδιάζει στις "συντηρητικές" και "αντιδραστικές" ιδιότητες που πολλοί, δήθεν προοδευτικοί και φιλελεύθεροι, θέλουν να αποδίδουν στον συγγραφέα. Εκεί όμως που κανείς δεν θα το περίμενε ο κ. Γιανναράς εισάγει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα παρατήρηση που ανατρέπει την μέχρι την στιγμή εκείνη συμβατική αφήγηση.

"Βέβαια", λέει, "στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ), οι φασιστικές πρακτικές τους δεν έχουν την ειλικρίνεια μιας δηλωμένης αντιπαλότητας προς την δημοκρατία. … … Εμποδίζουν την εφαρμογή νόμων ψηφισμένων από την Βουλή, όχι για να συντονισθούν τα κόμματα με κάποια έκτακτη, αυθόρμητη έκρηξη λαϊκής οργής, όχι για να συστρατευθούν με ανθρώπους κατάφωρα αδικημένους ή πεινασμένους".

Αφαιρώντας τα στερητικά μόρια μπορούμε να ξαναδιαβάσουμε τις προτάσεις και να συμπεράνουμε ότι καμιά φορά, κάποιες "φασιστικές πρακτικές" μπορεί και να "έχουν την ειλικρίνεια μιας δηλωμένης αντιπαλότητας προς την δημοκρατία". Και υπάρχουν περιπτώσεις που η παρεμπόδιση της εφαρμογής των ψηφισμένων νόμων μπορεί να έχει σαν σκοπό "τον συντονισμό με κάποια αυθόρμητη έκρηξη λαϊκής οργής ή την συστράτευση με ανθρώπους κατάφωρα αδικημένους ή πεινασμένους". Ποια δημοκρατία είναι όμως αυτή που επιτρέπει στους κόλπους της την ύπαρξη "ανθρώπων κατάφωρα αδικημένων ή πεινασμένων"; Ποια δημοκρατία είναι αυτή και τι είδους θεσμούς και δικλείδες ασφαλείας διαθέτει ώστε να μην μπορεί να αντέξει στην πίεση γεγονότων που οδηγούν σε "αυθόρμητες εκρήξεις λαϊκής οργής"; Εν τέλει πόσο πραγματική δημοκρατία μπορεί να είναι μια τέτοια δημοκρατία; Και εάν όντως υπάρχει μια τέτοια δημοκρατία, που μπορεί να εκτρέφει και να ανέχεται παρόμοια νοσηρά φαινόμενα, πόσο κακός μπορεί να είναι ο κάθε φασισμός που την πολεμάει; Ο στοχαστής έχει ήδη κάνει την πρώτη υπέρβαση. Μήπως τελικά μπορεί να υπάρξει και καλή πολιτική ανυπακοή; Μήπως τελικά η βαρύτητα του εγκλήματος δεν μπορεί να εκτιμηθεί παρά μόνο σε σχέση με τις συνθήκες που το προκάλεσαν; Ο υπαινιγμός είναι περισσότερο από προφανής.

Το υπόλοιπο του άρθρου εγκαταλείπει την κριτική των φασιστοειδών και καταπιάνεται με το κυρίως σώμα του πολιτικού συστήματος. Τα κόμματα εξουσίας. Αυτά που είναι κατά μείζονα λόγο υπεύθυνα για την ανοχή των πράξεων των μειοψηφιών, καθώς είναι εκείνα που όχι μόνο διαμορφώνουν την πολιτική αντίληψη των πολιτών και τους όρους του παιχνιδιού, αλλά χειρίζονται και τους μηχανισμούς της βίας, τους οποίους διαθέτει για την υγιή άμυνα της η κοινωνία.

Ο κ. Γιανναράς μιλάει για κόμματα που "παραπλανούν και ξεγελάνε τον λαό", για καθεστώς "στυγνής κομματοκρατίας", για "πολυσυλλεκτικούς αχταρμάδες, κόμματα ασπόνδυλα με αποδεδειγμένο μηδενιστικό αμοραλισμό και κορυφαίες επιδόσεις ανικανότητας, ανυποληψίας και διαφθοράς". Και τέλος μιλάει για "εμπαιγμό και βασανισμό". Και δεν αναφέρεται πλέον στα φασίζοντα κόμματα της αριστεράς. Αντίθετα περιγράφει τον πυρήνα του πολιτικού μας συστήματος, τους θεσμικούς εκφραστές της δημοκρατίας. Αλήθεια όμως, σε τι είδους δημοκρατία αναφέρεται; Στην δημοκρατία του «εμπαιγμού και του βασανισμού των πολιτών»;

Είναι περισσότερο από σαφές ότι στο δεύτερο αυτό μέρος της ανάλυσής του ο αρθρογράφος δεν κάνει τίποτε άλλο από του να ισχυρίζεται ότι οι ακραίες συνθήκες που θα νομιμοποιούσαν την πολιτική ανυπακοή υπάρχουν ήδη. Γιατί τι άλλο άραγε μπορεί να είναι ο βασανισμός και ο εμπαιγμός των πολιτών σε μια δήθεν δημοκρατία που τις τύχες της ορίζουν πολιτικοί οργανισμοί βυθισμένοι στην διαφθορά και στον μηδενιστικό αμοραλισμό; Εν τέλει φαίνεται ότι, κατά την άποψη του καθηγητή, η στάση των αριστερών κομμάτων δεν είναι η ίδια η νόσος αλλά αντίθετα το απλό σύμπτωμα μιας γενικευμένης παθογένειας που έχει σαν αποτέλεσμα τον πλήρη εκτροχιασμό της έννομης τάξης σε όλα τα επίπεδα. Κλείνοντας ο κ. Γιανναράς διαπιστώνει για πολλοστή φορά την κατάλυση του Συντάγματος, την ύπαρξη έκτακτων αναγκών και την ανάγκη αντίδρασης. Το μόνο που παραλείπει είναι η αναφορά στους τρόπους αυτής της αντίδρασης, ίσως επειδή δεν τολμά ή ίσως επειδή δεν ξέρει τέτοιους. Και περιορίζεται μόνο στους εύγλωττους υπαινιγμούς.

Όλα τα παραπάνω επιβεβαιώνονται νομίζω και από την τελευταία φράση του κειμένου με την οποία ο κ. Γιανναράς αναφέρεται σε "ζούγκλα και παράνοια" και "στον αγώνα για την υπεράσπιση των μέγιστων και τίμιων της ζωής". Το γεγονός όμως ότι το ίδιο ακριβώς θα μπορούσαν να ισχυριστούν αυθαίρετα (αν και με λιγότερο καλά ελληνικά) και όσοι καίνε τα πανεπιστήμια (ότι δηλαδή και αυτοί αγωνίζονται για κάτι μεγάλο και ιερό – έτσι πιστεύουν άλλωστε) καταδεικνύει το βαθμό του αδιεξόδου. Πράγματι, όταν μια κοινωνία φθάσει στο σημείο να περιγράφει τα προβλήματα της με όρους τόσο ακραία ασαφείς, που για τον κάθε ένα υποδηλώνουν ότι θα ήθελε ο ίδιος, έχει με βεβαιότητα χάσει κάθε δυνατότητα επικοινωνίας. Έχει με άλλα λόγια χάσει την ευχέρεια να επιλύει τα προβλήματα της στο πλαίσιο της έννομης τάξης, που δεν μπορεί παρά να είναι συγκεκριμένη και, λίγο πολύ, κοινά κατανοητή από όλους.

Σε μια πολιτεία που κυβερνάται από τον λόγο και τους νόμους τα όρια της ελευθερίας ορίζονται από τα κείμενα του κοινωνικού συμβολαίου και όλοι (ή τουλάχιστον αυτοί που συγκροτούν την πλειοψηφία) πρέπει να συμφωνούν με τους ορισμούς. Όταν στην ερμηνεία των συγκρούσεων αρχίσουν να υπεισέρχονται όροι ιερότητας το νήμα έχει από πολλού χαθεί.

-Χρειάζεται και κάποιος να δίνει το μέτρο της φαιδρότητας

6,5 μονάδες μπροστά το ΠΑΣΟΚ μας λέει η VPRC. Το πιστεύουμε. Δυστυχώς όμως η δημοσκόπηση είναι ήδη παλιά και ξεπερασμένη, αφού έγινε πριν από τον χθεσινό μεγαλειώδη απολογισμό του έργου του εξοχότατου υπουργού Αβραμόπουλου.

Κοιτάξαμε μόνο μπροστά. Και με τις αλλαγές, τις οποίες επιχειρήσαμε, με τις τομές τις οποίες αποτολμήσαμε, με τα αποτελέσματα που φέρνουμε, κληροδοτούμε στις επόμενες γενιές ένα Εθνικό Σύστημα Υγείας, το οποίο έχει αρχή και τέλος.

Μετά από τις βαρυσήμαντες αυτές δηλώσεις η διαφορά θα πρέπει να έχει ήδη ξεπεράσει τις 8,5 μονάδες. Βλέπεις, μέχρι να συνειδητοποιήσουν οι επόμενες γενεές την ευεργεσία που τους έγινε και να αρχίσουν να μαζεύονται τα κέρδη παίρνει λίγο καιρό παραπάνω. Και αν βάλεις στον λογαριασμό και την έμφυτη αχαριστία του έλληνα. Και την μόνιμη απροθυμία του να παραδεχτεί την αξία του άλλου. Άστα να πάνε.

Τι πρόβλημα να είσαι μπροστά από την εποχή σου!!! Τι πρόβλημα!!!

-Μια πολύ σημαντική είδηση και ένα μικρό κουίζ

Η είδηση (για όσους ξέρουν να σκαλίζουν στα ψιλά γράμματα)

Ξεκινάει αύριο στο Εφετείο η δίκη ενός ακόμη αθώου θύματος των σκοτεινών μηχανισμών, που εδώ και μήνες βυσσοδομούν κατά του άξιου πρωθυπουργού μας Κώστα Καραμανλή. Ποιος δεν θυμάται άραγε την θλιβερή εκείνη συνωμοσία που, πριν από λίγους μήνες, είχε σαν αποτέλεσμα όχι μόνο να σπιλωθεί προσωρινά η τιμή και η υπόληψη ενός συμπολίτη μας αλλά και να στερηθεί ο ηγέτης μας (σε μια από τις πολλές εκείνες περιπτώσεις εκδήλωσης της αυτοθυσιαστικής πολιτικής ευαισθησίας του) τον βασικότερο και πολυτιμότερο σύμβουλό του.

Ευτυχώς όμως. Έχουσιν γνώσιν οι φύλακες. Η ανεξάρτητη δικαιοσύνη, διαισθανόμενη τον κίνδυνο που εγκυμονούσε για την κοινωνική γαλήνη και την πίστη των πολιτών προς τους θεσμούς εκείνη η μοιραία απόφασή της, ηγέρθη πάλι στο ύψος των περιστάσεων και φρόντισε να προσδιορίσει σε χρόνους και προθεσμίες που εκπλήσσουν την ημερομηνία διεξαγωγής της καθαρτήριας τελετής. Έτσι θα λάβει τέλος μια τόσο επικίνδυνη εθνική εκκρεμότητα. Στιγμές χαράς και αισιοδοξίας μέσα στον ζόφο των τελευταίων ημερών. Σε λίγα 24ωρα η αλήθεια θα λάμψει σαν πρώτα και ένας τίμιος στρατιώτης θα επιστρέψει και πάλι στις επάλξεις του χρέους.

Όσο για τα ψιλά γράμματα! Μα είναι αυτά που εξηγούν τους πραγματικούς λόγους του ξέφρενου ενθουσιασμού στις τάξεις του κυβερνητικού στρατοπέδου! Που πολλοί αφελώς -και τελείως λανθασμένα- αποδίδουν στην εξαιρετική προχθεσινή εμφάνιση, στο mea culpa του πρωθυπουργού. Όσοι σκέφτονται με τον τρόπο αυτό δείχνουν πόσο πολύ αγνοούν τον πραγματικό Καραμανλή. Που ήταν πάντα αυτός που μόλις είδαμε. Ένας γενναίος, ειλικρινής, διορατικός και υπεύθυνος ηγέτης.

Όχι λοιπόν! Δεν χαίρεται για τα αυτονόητα η γαλάζια παράταξη. Χαίρεται επειδή γνωρίζει ότι το κρίσιμο σημείο της αντίστροφης μέτρησης για την εκτίναξη της Νέας Δημοκρατίας προς τα παλιά νικηφόρα ποσοστά της, -και ίσως την φορά αυτή ακόμη πιο ψηλά-, δεν είναι παρά η επιστροφή του σοφού πρεσβύτη στην φυσική του θέση. Την θέση του αναντικατάστατου πρωθυπουργικού συμβούλου. Είδαμε άλλωστε πόσα δεινά επισώρευσε στην δόλια πατρίδα η ολιγόμηνη απουσία του από το πλευρό του πρωθυπουργού. Τώρα όμως όλα αυτά τελειώνουν, όπως θα έλεγε και ένας άλλος αθεράπευτος καραμανλικός, ένας άλλος άξιος έλληνας, ο Δημήτρης ο Αβραμόπουλος.


Το κουίζ (για τους δίκαιους, που σκέφτονται με το χέρι στην καρδιά)

Ποια θα είναι άραγε η απόφαση της ανεξάρτητης δικαιοσύνης;

(για να σας βοηθήσω λιγάκι σας θυμίζω μια κρίσιμη περικοπή από τον προχθεσινό δεκάρικο του καταλληλότατου: "δεν πρόσεχα και πολύ πολύ γιατί είχα απόλυτη εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη")





update: Τελικά η δικαιοσύνη στάθηκε. Αυτό είναι καλό. Πολύ καλό. Το μεγάλο όμως πρόβλημα παραμένει. Ο πρωθυπουργός (και μαζί με αυτόν και η χώρα) θα στερηθούν τις πολύτιμες συμβουλές του αδικηθέντος.

-Φτηνό δράμα και Lifestyle. Αλλον τρόπο δεν ξέρουμε.

Ότι πιο σιχαμερό και αποκρουστικό αναδεικνύεται από τον κουρνιαχτό των τελευταίων ημερών. Τα μικρομέγαλα φόρεσαν τις στολές των φυλακισμένων ονείρων τους, έντυσαν με κρύο ατσάλι τα καθαρά τους βλέμματα και στήθηκαν για την φωτογράφιση που θα καλύψει τις σύγχρονες επικοινωνιακές ανάγκες της απελπισμένης εξέγερσης. Σε άλλες εποχές μπορεί να φορούσαν τις στολές κάποιων από εκείνες τις νεολαίες, που προβάλλοντας με την αγνή και άδολη ορμή τους εύλογα αιτήματα απόλυτης καθαρότητας έκαναν τα φαύλα συστήματα, που με ιδιοτέλεια τις χρησιμοποιούσαν, να φαντάζουν ήπια και συντηρητικά. Σήμερα οι απαιτήσεις της σύγχρονης αισθητικής τα θέλουν να προτιμούν το street culture, και να ποζάρουν ακίνητα μέσα στα παρακμιακά τοπία και τα σκληρά χρώματα, που αποπνέουν ρηχή αγωνία και φτηνή απόγνωση. Οι συμμετρίες πάντως παραμένουν.

Η ενοχλητική σύγχυση των πρώτων στιγμών έχει παρέλθει. Τώρα πια όλα, οι σκοποί, οι επιδιώξεις, τα μέσα του κινήματος, είναι ξεκάθαρα. Τα παιδιά πλέον ξέρουν καλά γιατί βρίσκονται στους δρόμους. Οι παλιοφυλλάδες και τα βρωμοκάναλα, που ανέλαβαν την σκηνική παρουσία και το promotion της εξέγερσής τους, προετοίμασαν με ιδιαίτερη επιμέλεια τα νομιμοποιητικά ιδεολογήματα.

Τα παιδιά είναι πάντα παιδιά. Κάνουν χωρίς αντιρρήσεις και με περισσό ενθουσιασμό αυτά που τους δείχνουν οι μεγάλοι. Στην προκειμένη περίπτωση ο κόσμος των μεγάλων περνά μια σοβαρή κρίση. Δεν βρίσκει πια δανεικά για την συνέχιση της ανέμελης ευωχίας του. Και επειδή δεν τολμά να κοιταχτεί στον καθρέπτη αναζητά κομψές και ανώδυνες διατυπώσεις για την αποενοχοποιητική υποκριτική ανάληψη των "αντικειμενικών πολιτικών του ευθυνών". Η δακρύβρεχτη αποδοχή μιας αόριστης ενοχής για την βαθιά δυστυχία των θυμωμένων βλαστών ήρθε στην ώρα της, σταλμένη από τον ουρανό. Το κυρίως ζητούμενο είναι η αναβολή της αναπόφευκτης πτώσης και η διατήρηση της ψευδαίσθησης. Έστω και για λίγους ακόμη μήνες. Με κάθε κόστος. Ακόμη και εάν αυτό είναι η καταστροφή της επόμενης γενιάς.

-Ωραίοι σαν Έλληνες. Σοφοί σαν Καραμανλήδες.

"Σύμφωνα με μια παλιά παράδοση η ελληνική αστυνομία δεν εισέρχεται στους χώρους της νομικής σχολής και του πολυτεχνείου στο κέντρο της Αθήνας"

Παλιά παράδοση! Αυτό είπε στην ανταπόκριση του από την φλεγόμενη Αθήνα λίγη ώρα πριν ένας δημοσιογράφος του CNN.

Αν ήξερε καλύτερα και έλεγε, "σύμφωνα με τον υφιστάμενο ελληνικό νόμο, πιθανόν τον μόνο νόμο που η ελληνική διοίκηση τηρεί με ευλάβεια και ουδέποτε παραβιάζει", η απορία στα μάτια των ανθρώπων μηχανών που τον άκουγαν έξω από τα σύνορα μας θα μεγάλωνε.

Είμαστε τελικά έθνος ανάδελφο. Κανείς δεν μπορεί να ψηλαφήσει το ανάγλυφο της ψυχής μας. Ας μας αφήσουν λοιπόν ήσυχους να ζήσουμε με τις ιερές παλιές παραδόσεις μας. Αυτές, που είναι το άλας της ζωής μας.

Και επιπλέον, είναι ώρα να πάψουμε να αντιδρούμε σπασμωδικά. Να δρούμε υπό πίεση. Ας μιμηθούμε όλοι την σοφία και την περίσκεψη του άξιου πρωθυπουργού μας και ας κάνουμε ότι κάνει.

-Αγαπητέ Αλέξη (επιστολή δεύτερη)

Παραθέτω χωρίς καθυστέρηση την προς Αλέξη δεύτερη επιστολή και τολμώ να διακινδυνεύσω μια εκτίμηση. Ότι η πολιτική μας ζωή θα έκανε ένα τεράστιο ποιοτικό άλμα με μια ελάχιστη και ανέξοδη επένδυση. Αν οι "πολιτικοί" μας αφιέρωναν έστω και μισή ώρα την ημέρα για ένα πρόχειρο ξεφύλλισμα των εφημερίδων!!! Μέσα εκεί υπάρχουν τα πάντα. Που πιθανόν ως σκόρπιες πληροφορίες να μην έχουν καμία αξία. Ως σύνθεση όμως αποτελούν μυστικά υψηλής διαβάθμισης (και ανάλογου κόστους, που καταβάλλεται σπάταλα, απερίσκεπτα και με αμφίβολα αποτελέσματα στους μάγους της επικοινωνίας).




Μαρτίου 14, 2008

Αγαπητέ Αλέξη

Σε ευχαριστώ πολύ για την απάντηση.

Να μου επιτρέψεις όμως να επιμείνω σε αυτά που έγραψα και να ξανασημειώσω ότι η πολιτική σας είναι στραμμένη σε λάθος κατεύθυνση. Ως εκ τούτου αποδίδει μόνον λόγω της πρόσκαιρης δυναμικής που προκάλεσαν τόσο η κακή διακυβέρνηση της ΝΔκρατικής τετραετίας όσο και τα γεγονότα των τελευταίων μηνών. Μιας δυναμικής που σε πολύ μικρό βαθμό δημιουργήσατε οι ίδιοι και που δεν την ελέγχετε όσο νομίζετε. Και που σε κάθε περίπτωση δεν αποδίδει όσο θα μπορούσε ή όσο θα έπρεπε να αποδώσει. Το να είσαι στην πολιτική τυχερός δεν είναι απαραίτητα κακό. Αντίθετα μάλιστα η τύχη και η απροσδόκητη συγκυρία είναι από τους πιο καίριους και σημαντικούς ρυθμιστικούς παράγοντες μιας επιτυχημένης πολιτικής σταδιοδρομίας. Φτάνει αυτός που ευνοείται να μπορεί να χειριστεί σωστά τις ευκαιρίες που του δόθηκαν.

Επί του προκειμένου:

Το επιτελείο του Καραμανλή, που αναφέρεις, δεν χαμπαριάζει από πολιτική και ασχολείται αποκλειστικά με το ποιος θα πάει στον ένα οργανισμό και ποιος στον άλλο. Πίστεψε με. Πότε πότε κάνει και τον πυροσβέστη ή συνομιλεί με μεγαλοδημοσιογράφους για να αποφύγει ζουμερές αποκαλύψεις. Τα "συμφέροντα" αλλωνίζουν μόνα τους γιατί από όσους μπορούν θεσμικά να παρέμβουν κανείς δεν ξέρει την τύφλα του. Και όταν δεν κατανοείς τον τρόπο που δουλεύει μια μηχανή και δεν ξέρεις από πια βίδα μπορεί να φύγουν τα λάδια και να σε κάψουν κρατάς αποστάσεις και δεν την ακουμπάς. Ειδικότερα μάλιστα αν είσαι "ξύπνιος" και "καλός πολιτικός", τύπου Καραμανλή ή Αβραμόπουλου, και έχεις την τύχη να μην έχεις αντιπάλους και να μην πιέζεσαι με παρεμβάσεις συγκεκριμένου περιεχομένου από τα θεσμικά κέντρα αντίδρασης (λαό, αντιπολίτευση, τύπο), τότε είναι που δεν έχεις κανέναν λόγο να ανοίγεις μέτωπα δεξιά αριστερά.

Η ουσία της απρόσμενης και κατεπείγουσας ενασχόλησης Καραμανλή με το ασφαλιστικό μπορεί να γίνει αντιληπτή (και να αντιμετωπισθεί κατάλληλα και με αποτελεσματικότητα) μόνο αν ιδωθεί στην μια και μόνη πραγματική της διάσταση. Δηλαδή ως καθαρός "αντιπερισπασμός" που γίνεται με σκοπό την αντιμετώπιση μιας πρόσκαιρης και απρόσμενης κρίσης. Μια κρίσης η οποία ακούμπησε για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια το ίδιο το προφίλ του "ηγέτη" και απείλησε να κλονίσει στα μάτια των μικροαστικών μαζών την ισχυρή και προστατευτική εικόνα του. Το μόνο δηλαδή όπλο της ΝΔ.

Αυτό που γίνεται είναι σαφές. Ο Καραμανλής προσπαθεί να διορθώσει αυτό που χάλασε. Την εικόνα του, όχι το ασφαλιστικό που του είναι αδιάφορο. Ας μην ξεχνάμε ότι στην πολιτική όλα έχουν μια συνέχεια. Οι κύκλοι δεν ανοίγουν ανεξάρτητα ο ένας με τον άλλο. Ούτε τέμνονται. Είναι ομόκεντροι και επάλληλοι. Ο Καραμανλής δεν θα έμπαινε ποτέ στον κόπο να ασχοληθεί με το "ασφαλιστικό" και το κάθε "ασφαλιστικό" εάν δεν υπήρχε η ανάγκη του αντιπερισπασμού. Υπό την έννοια αυτή ότι πρόκειται να προκύψει από αυτήν την ιστορία και βρίσκεται εκτός της σφαίρας της προσωπικής του εικόνας (τα πραγματικά δηλαδή αποτελέσματα που εσείς αναφέρετε περί επιθέσεων σε λαϊκά συμφέροντα, περί προώθησης ιδιωτικών συμφερόντων κ.λ.π) τον αφήνουν αδιάφορο και λογίζονται ως παράπλευρες απώλειες. Απώλειες που είναι μεν ανεπιθύμητες αλλά τις αποδέχεται, εν όψει της προσπάθειας του να διατηρήσει το μείζον. Που είναι αυτό άλλωστε που θα του δώσει την νίκη στις επόμενες εκλογές.

Ο Καραμανλής ξέρει πολύ καλά κάτι που όλοι εσείς, ίσως και λόγω ιδιοσυγκρασίας, ξεχνάτε. Ότι οι μάζες έχουν ανάγκη από πολλά και μπορεί κατα καιρούς να τα ζητάνε με τον πιο έντονο τρόπο. Υπάρχει όμως ένα πράγμα που δεν αντέχουν να στερηθούν. Που η στέρηση του γεννά μέσα τους ένα πελώριο, ασυνείδητο και αρχέγονο φόβο και τις οδηγεί σε αναγκαστική και άνευ αντιστάσεων υποταγή. Αυτό το ένα είναι η βεβαιότητα ότι διαθέτουν αρχηγό, οδηγό και προστάτη.

Ο Καραμανλής μπορεί να μην ασχολείται ούτε λεπτό με την διακυβέρνηση της χώρας αλλά από το 1989 δεν κάνει τίποτε άλλο από το να "παίζει" έντονα σε αυτό το πεδίο. Όποιος λοιπόν θέλει να τον κερδίσει πρέπει αναγκαστικά να σκεφθεί με τον δικό του τρόπο. Πράγμα το οποίο σημαίνει ότι πρέπει να ανέβει ένα-δύο επίπεδα ψηλότερα από εκεί που γίνονται οι λογιστικές εγγραφές της καθημερινότητας.

Αν θέλεις διάβασε στο σημερινό ΒΗΜΑ (14/3/08/) τον Πρετεντέρη. Λέει, νομίζω, τα ίδια πράγματα με αυτά που σου έγραψα στο προηγούμενο μήνυμα μου.

-Αγαπητέ Αλέκο, φίλτατε Αλέξη (επιστολή πρώτη)

Άνθρωποι είμαστε και μεις και πρέπει πότε πότε να κοιτάμε και την αναψυχή μας. Έτσι τον Μάρτιο που μας πέρασε, και με κύριο στόχο την ικανοποίηση αυτής της τόσο επιτακτικής ανάγκης, έστειλα μια μικρή και σεμνή επιστολή στους δύο, δημοσκοπικά απογειωμένους την εποχή εκείνη, καινοφανείς αστέρες της πολιτικής μας ζωής, που ούτε λίγο είτε πολύ, βοηθούσης και της αφέλειας του κόσμου, πίστευαν ότι βρίσκονται πολύ κοντά στο μεγάλο άλμα για την κατάληψη της Βαστίλης και για το πέρασμα στην πολιτική αιωνιότητα.

Ο σύντροφος Αλέκος, απασχολημένος με τα πολλά και τα μεγάλα, ως εκ της θέσεως και της υψηλής αποστολής του, δεν μπήκε καν στον κόπο να διαβάσει την επιστολή. Το έκανε όμως ο Αλέξης. Που όχι μόνο την διάβασε αλλά στρώθηκε στο θρανίο του και συνέταξε μια απάντηση, ένα πραγματικό μνημείο πολιτικής αφέλειας και απλοϊκότητας.

Η απάντηση αυτή δεν πρόκειται να δημοσιευθεί σε αυτή την στήλη για λόγους προστασίας της νεότητας. Αλλά και για λόγους προστασίας του έθνους από την άσκοπη ανάλωση των πολύτιμων φυσικών του πόρων,

Την καλοπροαίρετη απάντηση Αλέξη ακολούθησε νέα εκ μέρους μου επιστολή το περιεχόμενο της οποίας θα περιληφθεί σε αμέσως επόμενη ανάρτηση.

Μαρτίου 11, 2008

Ο ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε σήμερα την απόσυρση του νομοσχεδίου για το ασφαλιστικό.

Από όλα όσα αναφέρονται στην συγκεκριμένη παρέμβαση μόνον το ζήτημα της "εισφοροδιαφυγής" διαθέτει σαφές περιεχόμενο και ξεφεύγει από τις γενικόλογες αναφορές, όπως είναι τα περί "αλληλεγγύης γενεών", "αναδιανομής του πλούτου", "αύξηση της απασχόλησης" ή από τον αόριστο καταγγελτικό "αριστερό" λόγο που αποτυπώνεται στον χαρακτηρισμό του πρωθυπουργού ως "πλασιέ ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών".

Μην υπερτιμάτε τον Καραμανλή και μην δίνετε με παρόμοιες αναφορές την αίσθηση στον ελληνικό λαό ότι η κυβέρνησή του λειτουργεί βάσει σχεδίου (έστω και κακού, όπως είναι το ξεπούλημα και του ασφαλιστικού).

Η τακτική αυτή λειτουργεί σε μεγάλο βαθμό υπέρ της ΝΔ αφού την εμφανίζει να διαθέτει γνώση, στιβαρή πολιτική βούληση και πυξίδα πορείας, κάτι που ικανοποιεί και εφησυχάζει τις μικροαστικές μάζες. Τίποτε όμως δεν είναι πιο αναληθές από αυτό.

Ο κόσμος θα πρέπει να αντιληφθεί ότι ο Καραμανλής και η κυβέρνηση βρίσκονται πρώτα και πάνω από όλα βυθισμένοι στην άγνοια των πραγματικών συνθηκών και των προβλημάτων του τόπου και ότι οι κινήσεις τους είναι κάθε φορά αποτέλεσμα πανικού και πρόχειρων ερασιτεχνικών αυτοσχεδιασμών. Ο πρωθυπουργός δεν ξέρει και ο ίδιος τι ακριβώς είναι και τι παριστάνει. Είναι απλά χαμένος στα αδιέξοδα του και παγιδευμένος στην τερατώδη του άγνοια. Εν όψει αυτού η καλύτερη τακτική είναι η αποδόμησή του μέσω ενός συγκρατημένου χλευασμού που θα αναδεικνύει σταδιακά το τυχαίο των επιλογών του και εν τέλει την πολιτική του γύμνια.

Για τον λόγο αυτό μην συνεχίζετε να καταγγέλλετε τον Καραμανλή ως υπηρέτη συμφερόντων. Η πρακτική αυτή μπορεί μεν να προκαλεί στιγμιαία αρνητικά πολιτικά αντανακλαστικά σε μια μερίδα του κόσμου, μεσοπρόθεσμα όμως λειτουργεί υπέρ του, αφού ευνοεί την οικοδόμηση μιας στιβαρής ηγετικής εικόνας στο σύνολο της κοινής γνώμης. Και αυτό είναι το χαρτί που πρόκειται να παίξει μέχρι τις επόμενες εκλογές ο πρωθυπουργός. Μην πέφτετε στην παγίδα αυτή. Αποκαλύψτε την ανεπάρκεια του.

Σε σχέση με το ασφαλιστικό μιλήστε με έμφαση για κάτι που μέχρι στιγμής δεν έχει καθόλου αναφερθεί, παρά την κρισιμότητα και την μεγάλη σοβαρότητα του. Αναφερθείτε εμφατικά στον τομέα των δαπανών του ασφαλιστικού συστήματος και στην τεραστίων διαστάσεων επιβάρυνση που προκαλούν η παράνομη κατευθυνόμενη συνταγογραφία, οι ανέλεγκτες διαγνωστικές εξετάσεις, οι δαπάνες που πραγματοποιούν τα νοσοκομεία εις βάρος των ασφαλιστικών ταμείων εκτός του κλειστού νοσηλείου (αλλά και οι ιδιωτικές κλινικές μέσω των υπερτιμολογημένων υλικών) κ.λ.π. Η σκοτεινή αυτή πλευρά δεν έχει καθόλου θιγεί μέχρι στιγμής παρά το γεγονός ότι μόνον η περιστολή της σπατάλης, στους τομείς που αναφέρονται παραπάνω, θα μπορούσε να θωρακίσει το σύστημα και να καταστήσει περιττές τις σχεδιαζόμενες περικοπές για την δήθεν σωτηρία του.

Εντοπίστε τον λόγο σας στο γεγονός ότι ο τομείς των δαπανών των νοσοκομείων (που σε μεγάλο βαθμό είναι έμμεσες δαπάνες των ασφαλιστικών ταμείων), της διακίνησης φαρμάκων (με κύριο εργαλείο την δωροδοκία των γιατρών - ιδιωτών ή γιατρών του ΕΣΥ) και της λειτουργίας των διαγνωστικών κέντρων αφέθηκαν με απόφαση της κυβέρνησης χωρίς έλεγχο.

Η απόφαση αυτή δεν οφείλεται μόνο στην άγνοια των αρμόδιων υπουργών και στελεχών, που πρέπει να θεωρηθεί δεδομένη. Οφείλεται πρωτίστως στην απροθυμία τους να αποφύγουν την σύγκρουση με το "κατεστημένο" του ιατρικού χώρου την στιγμή που για την σύγκρουση αυτή δεν τους πιέζει ούτε ο λαός (που πληρώνει τον τελικό λογαριασμό) αλλά ούτε και η αντιπολίτευση που δεν έχει αντιληφθεί την σοβαρότητα του ζητήματος και δεν γνωρίζει τις παραμέτρους του προβλήματος.

Αυτό που πρέπει ιδιαίτερα να τονισθεί είναι ότι η απόφαση της "μη παρέμβασης" είναι μεν συνειδητή αλλά δεν υπακούει σε βαθιές σκοπιμότητες μεγάλων συμφερόντων. Με λίγα λόγια δεν υπάρχει συστηματική συνεργασία συμφερόντων - πολιτικής εξουσίας. Τα συμφέροντα υπάρχουν βέβαια αλλά κάνουν πάρτυ μόνα τους. Με απλά λόγια κλέβουν εκκλησίες. Η στάση της Ν.Δ. οφείλεται απλά σε μικροπολιτικούς και ευτελείς υπολογισμούς, και ως τέτοια πρέπει να καταγγελθεί.

Το πολιτικό μήνυμα πρέπει να είναι ότι η πλήρης εγκατάλειψη του τομέα δαπανών υγείας είναι πολιτικό έγκλημα και ο δράστης είναι αποκλειστικά και μόνον ο ίδιος ο πρωθυπουργός.

-Γελάει. Δεν ξέρει τι τον περιμένει.

Γελάει διότι ακόμη είναι ανυποψίαστος. Όλοι οι πολιτικοί όμως είναι υποχρεωμένοι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αν θέλουν να αφήσουν το δικό τους αποτύπωμα στην ιστορία, να διαβούν τον προσωπικό τους Ρουβίκωνα.
Ο μαύρος γερουσιαστής από το Ιλλινόις, που από κάποιες περίεργες συγκυρίες σε συνδυασμό με τις προσωρινές ανάγκες του "συστήματος"* έφθασε να βλέπει τον κόσμο από το δυσθεώρητο ύψος του Οβάλ Γραφείου στην Ουάσινγκτον, σύντομα θα βρεθεί αντιμέτωπος με την σκληρή πραγματικότητα. Η ώρα που θα κληθεί να λάβει τις αποφάσεις του για το Σκοπιανό ζήτημα, υπό τα αυστηρά βλέμματα της ιστορίας, δεν είναι πλέον καθόλου μακρυά.

Αυστηρό βλέμμα της ιστορίας Νο1

Αυστηρό βλέμμα της ιστορίας Νο 2
(προσωπικός φίλος του πρώτου)



Αυστηρό βλέμμα Νο 3
(μετά των ταξιαρχιών των μαχητικών αγγέλων)

*Οι παραπάνω εκτιμήσεις δια το τυχαίον της εκλογής του αφροαμερικάνου προέρχονται από τους ειδικούς Ομπαμολόγους του εγχώριου τύπου

-Η άλλη όψη της τόσο παρεξηγημένης αυτορύθμισης

Μετά την υψηλή πτήση των τελευταίων μηνών οι τιμές των τροφίμων στην Γερμανία παίρνουν πλέον την κατηφόρα. Με πρακτικά ενιαίο βηματισμό οι μεγάλες αλυσίδες λιανικής προχωρούν από την Δευτέρα σε μειώσεις σε μεγάλο αριθμό προϊόντων όπως ο χυμός μήλου, το βούτυρο, ο καφές και η ζάχαρη. Σε κάποιες περιπτώσεις η πτώση φτάνει ακόμη και το 35%.
...

Θέλουμε με αυτό να στείλουμε ένα μήνυμα, ανέφερε ο Günther Becker, Γενικός Διευθυντής του ομίλου EDEKA, στον οποίο ανήκει και η εκπτωτική αλυσίδα Penny. Οι πελάτες μας πρέπει να γνωρίζουν ότι κάθε ευνοϊκή περίπτωση στις αγορές μας θα μετακυλίεται άμεσα προς το δικό τους όφελος. Δεν πρόκειται για περιστασιακές εκπτώσεις αλλά αντίθετα για σταθερές μειώσεις διαρκείας, εξήγησαν από την πλευρά τους οι Lidl και Aldi.
...
Ο καιρός των δραματικών αυξήσεων στην αγορά των τροφίμων φαίνεται να έχει περάσει. Την άνοιξη και το καλοκαίρι οι αυξήσεις αυτές, από 8% και πάνω, είχαν οδηγήσει στα ύψη τον πληθωρισμό. Σήμερα με την οικονομική κρίση, την πτώση των τιμών του πετρελαίου και μιας ακόμη σειράς πρώτων υλών φαίνεται ότι τερματίζεται και το ράλλυ στα τρόφιμα.

...

Στην πραγματικότητα, στις ετήσιες διαπραγματεύσεις που διεξάγονται αυτή την εποχή, οι μεγάλες αλυσίδες λιανικής αμύνονται με όλα τα μέσα έναντι των απαιτήσεων της βιομηχανίας για περισσότερα κέρδη απαιτώντας μάλιστα περαιτέρω πτώση των τιμών.

Οι αλυσίδες λιανικής στηρίζουν την επιχειρηματολογία τους όχι μόνο στις μειωμένες τιμές των πρώτων υλών αλλά επιπλέον και στην δύσκολη θέση που θα βρεθεί η αγορά εν όψει της επαπειλούμενης ύφεσης. "Οι καταναλωτές αισθάνονται ανασφαλείς. Αν σήμερα προχωρήσουμε σε αυξήσεις θα βρεθούμε υπό την απειλή μιας παράλυσης της αγοράς εξ αιτίας του πανικού" φέρεται να ισχυρίζεται μία από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις λιανεμπορίου τροφίμων.
Επιπλέον στον χώρο του εμπορίου υπάρχει η αίσθηση, σύμφωνα με πληροφορίες από την Κεντρική Ένωση Λιανικού Εμπορίου, ότι, σε αντίθεση με την αγορά αυτοκινήτου, δεν υπάρχουν ακόμη τάσεις συγκράτησης. Και σύμφωνα με τον κλάδο οι συνθήκες αυτές πρέπει να παραμείνουν σταθερές για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο διάστημα. Ο εκπρόσωπος της Ένωσης Hubertus Pellengahr είναι γιαυτό πεπεισμένος. "Από το μέτωπο των τιμών δεν πρέπει να αναμένονται εστίες ανησυχίας. Τίποτε από όσα θα μπορούσαν να τρομάξουν τους καταναλωτές".

Από την ιστοσελίδα του Focus σε πρόχειρη μετάφραση.

http://www.focus.de/finanzen/news/discounter-aldi-lidl-penny-senken-die-preise_aid_345720.html

Αν το συγκεκριμένο άρθρο αναδημοσιευόταν σε ελληνική εφημερίδα θα έπρεπε να είχε τον τίτλο "Μελαγχολικές συγκρίσεις".

Γιατί η οποιαδήποτε επ' αγαθώ αυτορύθμιση δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνον όταν επιχειρείται μεταξύ σοβαρών και υπεύθυνων συναλασσομένων μερών. Και εν προκειμένω, όταν πρόκειται για την αυτορύθμιση τόσο πραγματικών και κρίσιμων αγορών, χρειάζεται πρώτα και πάνω από όλα πολίτες-καταναλωτές που σέβονται τον εαυτό τους.

Δεν θα πρέπει να προκαλεί απορία το γεγονός ότι η συζήτηση αυτή διεξάγεται στην χώρα που διαθέτει όχι μόνον την μεγαλύτερη και υγιέστερη οικονομία στην Ευρώπη αλλά και την πιο συμπαγή, συνειδητοποιημένη και φανατικά ομονοούσα στα ουσιώδη κοινωνία πολιτών. Που εκτός όλων των άλλων τυχαίνει να είναι και ο μακράν μεγαλύτερος χρηματοδότης της παρδαλής και χαζοχαρούμενης Ευρωπαϊκής μας Ένωσης.

-Αυτό κ. Σανιδά το είδατε;

Πριν από λίγες μέρες έπεσε τυχαία στα χέρια μου ένα μάλλον μέτριο μυθιστόρημα* που εκδόθηκε σχετικά πρόσφατα. Η υπόθεση και η πλοκή είχαν περιορισμένο ενδιαφέρον. Εκτός από ένα σημείο που όλως τυχαίως αγγίζει την ζοφερή μας επικαιρότητα και ομολογουμένως αξίζει να προσεχθεί.

Για να μην μακρηγορούμε, πρόκειται για μια σκηνή στην οποία ο κεντρικός ήρωας της ιστορίας μας, ευρισκόμενος στην Μονή Βατοπεδίου, γίνεται τυχαία μάρτυρας μιας σπαρταριστής συνομιλίας μεταξύ ενός μοναχού (λέγε με Αρσένιο) και κάποιων υψηλών προσώπων, που, εξ όσων φαίνεται, ανήκουν στον στενό κύκλο των συνεργατών του αγίου αναχωρητού. Ας δούμε λοιπόν την αφήγηση:

Κάθισα σ' έναν ξύλινο πάγκο αντίκρυ σε μια μισάνοιχτη πόρτα, πίσω από την οποία κάποιος μιλούσε στο τηλέφωνο. Η συνομιλία του τράβηξε την προσοχή μου όταν τον κάλεσαν σε μια δεύτερη γραμμή και τον άκουσα να απαντά:

-Πάρε με λίγο αργότερα, τώρα μιλάω με τον υπουργό.

Ποιόν υπουργό; Δεν έμαθα. Του ζήτησε ένα ραντεβού για τον ηγούμενο της μονής.

-Καλό θα ήταν να παρευρεθεί και η υπουργός Εξωτερικών στην συνάντηση σας. Θέλεις να την ειδοποιήσω εγώ ή προτιμάς να το κάνεις εσύ;

Ανέλαβε τελικά να την ειδοποιήσει ο ίδιος. Κατόπιν κάλεσε έναν γνωστό εφοπλιστή.
... ... ... ...

Μίλησε τελικά και μ΄ένα δικηγόρο για κάποιο κτήμα που ανήκει στο μοναστήρι και το οποίο διεκδικεί το ελληνικό δημόσιο.

-Τι το χρειάζονται οι κύριοι του δημοσίου αφού είναι ανίκανοι να το εκμεταλλευτούν. Αυτοί είναι αγράμματοι, στερούνται παντελώς επιχειρηματικού πνεύματος, δεν έχουν ιδέα από μάνατζμεντ. Ορισμένες από τις εκτάσεις που απαλλοτρίωσε ο Βενιζέλος παρέμειναν ανεκμετάλλευτες, είναι παρατημένες στην τύχη τους. Δεν πρόκειται να παραχωρήσουμε ούτε σπιθαμή από την γη που μας κληροδότησαν οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου.
... ... ... ... ...

Ο άνθρωπος πίσω από την πόρτα εξακολουθούσε ωστόσο να αγορεύει:

-Ο καλύτερος τρόπος να απαλλαγούμε από την απειλή των απαλλοτριώσεων είναι να πουλήσουμε τα κτήματα μας και να αγοράσουμε ακίνητα στα κεντρικότερα σημεία των πόλεων!!!!!!!!


Η συνομιλία χρονολογείται πολύ εύκολα. Το βιβλίο εκδόθηκε μόλις το 2007 και σύμφωνα με το περιεχόμενο του, το άθλιο υποκείμενο που παριστάνει τον ορθόδοξο μοναχό, αναφέρεται στην επίμαχη τηλεφωνική συνδιάλεξή του σε γυναίκα υπουργό των Εξωτερικών. Αυτό για όσους αμφιβάλλουν για τον χρόνο κατά τον οποίο στήθηκε η κεντρική φάση της απάτης και επιχειρούν να επιμερίσουν εξ ίσου τις όποιες ευθύνες τόσο στην ρουσοπουλική όσο και στην προγενέστερη πασοκική διοίκηση.

Γιατί το σοβαρό μέρος του σκανδάλου δεν είναι η αρχική αναγνώριση της κυριότητας της μονής πάνω στην λίμνη και τα υπόλοιπα δασικά και αγροτικά ακίνητα. Αντίθετα τον πυρήνα του εγκλήματος συνιστά η αρπακολλατζίδικη και με συνοπτικές διαδικασίες μετατροπή των γαιών αυτών σε λαχταριστά και άμεσα ρευστοποιήσιμα αστικά φιλέτα. Που εκτός από το ιδιότυπο "ξέπλυμα του κινδύνου των απαλλοτριώσεων" εξυπηρέτησε, σύμφωνα με όλα όσα μέχρι στιγμής γνωρίζουμε, και την παράνομη αύξηση της περιουσίας του μοναστηριού, μέσω της υποτίμησης της αξίας των δημόσιων ακινήτων και των "περίεργων" διαδοχικών επιστροφών και νέων μεταβιβάσεων.

Προσέξτε επίσης ότι, σύμφωνα με την αναπάντεχη μαρτυρία, η αρχική σκέψη του δαιμόνιου μοναχού ήταν η εν γένει αναζήτηση στην αγορά πελατών για τα ύδατα, τις παραλιμνίες εκτάσεων και τα χορτολιβαδικά, με απώτερο σκοπό την αγορά νέων που δεν θα επιδέχοντο αμφισβητήσεις και απαλλοτριωτικούς κινδύνους. Αλλά που να βρεί κανείς τόσο μεγάλα κορόϊδα στην εποχή μας. Όταν μάλιστα τα τεφαρίκια που πουλά έχουν ήδη από το 1996 τεθεί εκτός συναλλαγών με την υπαγωγή τους στο πρόγραμμα Natura. Εκτός; Εκτός και εάν απευθυνθεί στο κράτος. Που είναι στοργικό, μεγαλόθυμο και διαθέτει Ρουσόπουλους με δοκιμασμένες στον χρόνο και στέρεες πνευματικές σχέσεις με την μονή. Και επιπλέον διαθέτει και ζουμερά, ζουμερότατα ακίνητα προς άμεση ανταλλαγή. Προκύπτει λοιπόν ότι ως κομβικό σημείο στην εξέλιξη της υπερκομπίνας θα πρέπει να θεωρηθεί ο χρόνος υπουργοποίησης της Ντόρας.

Λέτε να διαθέτει τόσο ζωηρή και νοσηρή φαντασία ο συγγραφέας; Ή υπήρξε στ' αλήθεια μάρτυρας αυτής της τόσο αποκαλυπτικής συνδιάλεξης; Προσωπικά πιστεύω το δεύτερο. Και με όλο το θάρρος που μου δίνει η στενή μου σχέση με τον κ. Σανιδά, τον ακοίμητο αυτό φρουρό της νομιμότητας και της συνταγματικής τάξης, του προτείνω να συμπεριλάβει τον Βασίλη Αλεξάκη στην λίστα των βασικών του μαρτύρων.



*Πρόκειται για το μυθιστόρημα "μ.Χ.," του Βασίλη Αλεξάκη - Εκδόσεις Εξάντα

-Οι Αρχιστράτηγοι της Καλοπέρασης

"Φιλοξενούμε το άρθρο του κ. Δ.Τσάμη που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ" της Θεσσαλονίκης, την Δευτέρα 8 Σεπτεμβρίου 2008".

Η άποψη ότι ο δικομματισμός περιορίζεται, καλλιεργείται ιδιοτελώς από εκείνους που διακαώς επιθυμούν να καταλάβουν το «κενό». Από εκείνους που επιδιώκουν τη διαδοχή αλλά όχι την πολιτική προκοπή. Το ζήτημα είναι πιο βαθύ και πιο ουσιαστικό. Η αιτία των προβλημάτων, της αδράνειας και των πολιτικών ακροβατισμών δεν είναι η πίστη στο δικομματισμό αλλά η προσήλωση στον παλαιοκομματισμό. Οι υπηρέτες του παλαιοκομματισμού βρίσκονται στη ρίζα του κακού. Όσοι με συστηματική εντυπωσιοθηρία, επιφανειακές τοποθετήσεις , εμφανή άγνοια και ανύπαρκτο σεβασμό σε νόμους και θεσμούς, εξασφαλίζουν -κακώς, πολύ κακώς- δημοσιότητα και εκλογιμότητα μολύνουν τον τόπο. Με την «επικοινωνιακή» προσήλωση τους δεν εξασφαλίζουν πολιτική δράση ούτε κοινωνική προκοπή. Εν τέλει, η κυριαρχία των θορύβων μπορεί να οδηγεί στην αποδυνάμωση του δικομματισμού αλλά συγχρόνως οδηγεί στην ενδυνάμωση του παλαιοκομματισμού με νέο προσωπείο.

Στροφή στην ουσία, περιθωριοποίηση των περιττών – διακοσμητικών, δήθεν πολιτικών. Αυτή είναι μοιραία, η μόνη αναγκαία επιλογή.

Θορυβώδεις λαϊκιστές και «επικοινωνιακοί» αρχιστράτηγοι της καλοπέρασης, συνθέτουν σήμερα το καταθλιπτικό σκηνικό της πολιτικής. Η ουσία απουσιάζει ή αποφεύγεται. Η αποτελεσματικότητα αγνοείται. Η τήρηση των νόμων, η κοινή λογική, η αυτοσυγκράτηση, η τεκμηρίωση, αναζητούνται. Ένοχοι και υπόλογοι δεν υφίστανται πλέον στην Ελλάδα. Τα πυροτεχνήματα επιχειρούν να κρύψουν ενοχές και ενόχους.

Το προσωπικό παράδειγμα του επικεφαλής των κυβερνώντων, η αγωνία των πολιτικών στελεχών της περιφέρειας δεν αρκούν όπως φαίνεται.

Γέμισε ο τόπος πολιτικούς-σχολιαστές. Η αδράνεια βαφτίσθηκε περίσκεψη. Γέμισε ο τόπος δηλώσεις χωρίς συνέχεια, απολογισμό κι ευθύνη. Ανούσια κριτική από παραπαίουσα «εικονική» αντιπολίτευση. Απέναντι στις σημερινές ανάγκες, στην αναζήτηση των πολιτικών ριζών, στην παγκόσμια στροφή στον «δημόσιο φιλελευθερισμό», στην υποχώρηση των ακροτήτων, εμείς δείχνουμε προσκολλημένοι σε ξεπερασμένες εμμονές. Από την αντικοινωνική αριστερά μέχρι τους αφελείς του ultra φιλελευθερισμού περιορίζουμε τον ορίζοντα μας ανάλογα με τις επιδιώξεις μας.

Επιζητείται δράση, υπευθυνότητα και αποτέλεσμα. Αρκετά υποστήκαμε τους αρχιστράτηγους της καλοπέρασης.

-Κλαυσίγελως

Ο Θεός να μας φυλάει. Δεν ξέρει πλέον κανείς αν πρέπει να κλάψει ή να γελάσει. Ο όρος "τσίρκο" δεν περιγράφει την χώρα μεταφορικά. Αποδίδει με τρομακτικά κυριολεκτική ακρίβεια την πραγματική κατάσταση.

Το αστείο δε, είναι ότι υπάρχουν ακόμη αρκετοί αφελείς που τρομάζουν μπροστά στην προοπτική μιας ενδεχόμενης ακυβερνησίας. Δεν αντιλαμβάνονται οι δυστυχείς ότι, τηρουμένων των αναλογιών, ακόμη και η πιο πρωτόγονη μορφή αυτοοργάνωσης, αν με το καλό βοηθήσει η θεία πρόνοια και στερηθούμε την φωτισμένη ηγεσία των κλόουν που μας κυβερνούν, θα κάνει την χώρα να μοιάζει με εκείνες τις πειθαρχημένες μονάδες του πάλαι ποτέ ένδοξου πρωσικού στρατού.

Και όμως, μέσα στο πυκνό σκοτάδι το φως. Παρά τις τόσες συμφορές η ελπίδα δεν θέλει να πεθάνει και αντιστέκεται. Και πάντα υπάρχουν, όπως λέει ο ποιητής, "έλληνες" που "μέσα στα σκοτεινά δείχνουν τον δρόμο". Ένας μόνον απ' αυτούς είναι ο άξιος υπουργός μας επί των μεταφορών. Που δεν εδίστασε. Και διέταξε αμέσως έρευνα.




Έρευνα που αυτή τη φορά θα φτάσει σε βάθος. Που αν χρειαστεί θα ξύσει ακόμη και τον πάτο. Και ο πέλεκυς της τιμωρίας θα πέσει αμείλικτος επί των αδίκων.

Αυτά. Για όσους νομίζουν ότι παίζουμε. Και για όσους απαισιόδοξα πιστεύουν ότι το έθνος εξήντλησε τις πολύτιμες χρυσές εφεδρείες του.


Τώρα ξαναγυρίζω στην σιωπή μου. Παρακαλώ τον Θεό να μην με φέρει άλλη φορά σε παρόμοια ανάγκη να ξαναμιλήσω.

-Επιτέλους επανίδρυση (μέσω Παρισίων αυτή τη φορά)

Οι δύο (2) μεταρρυθμιστές

σε στιγμές σύντομης χαλάρωσης

Χρειάζεται τις σοφές κεφαλές του ΟΟΣΑ, -και 2 εκατομμύρια ευρώ, ας μην τα ξεχνάμε και αυτά-, ο επιφανής καθηγητής και έμπειρος μεγαλοπολιτικός Πάκης Παυλόπουλος για να πληροφορηθεί έγκυρα τις παθογένειες της δημόσιας διοίκησης στην χώρα. Για να αποκτήσει έναν μπούσουλα που θα τον βοηθήσει να μας προσφέρει επιτέλους, όπως τόσο πολύ οραματίζονται, αυτός και ο άξιος πρωθυπουργός μας, ένα σύγχρονο και αποτελεσματικό κράτος.

Για να μάθει, ας πούμε, ότι στα σύγχρονα ευρωπαϊκά κράτη είναι άλλο πράγμα τα Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών και άλλο τα βουλευτικά γραφεία, που έναντι της υπόσχεσης της οικογενειακής ψήφου όλα τα σφάζουν και όλα τα μαχαιρώνουν ασελγώντας πάνω στο σώμα της, σε κάθε περίπτωση πρόθυμης για ασελγείς πράξεις, δημόσιας διοίκησης.

Για να πληροφορηθεί ότι τα σύγχρονα ευρωπαϊκά κράτη προσλαμβάνουν τους υπαλλήλους τους μόνον όταν τους χρειάζονται. Και ότι για την αξιολόγησή τους λαμβάνουν υπ΄ όψιν τους αμιγώς τις υπηρεσιακές τους ανάγκες και διόλου τα σημειώματα της κομματικής παράγκας και των "ευγενώς ενδιαφερομένων" εθνοπατέρων.

Για να καταλάβει ότι στα σύγχρονα ευρωπαϊκά κράτη οι υποθέσεις μείζονος ενδιαφέροντος δεν ρυθμίζονται με ύποπτες τροπολογίες που συντάσσονται από ολιγογράμματους και ιδιοτελείς "υπουργικούς συμβούλους" και ψηφίζονται νύκτωρ σε άδειες αίθουσες. Για να ακυρωθούν, ενίοτε, από τα ανώτατα δικαστήρια, που τις χαρακτηρίζουν οιονεί διοικητικές πράξεις καλυμμένες με τον μανδύα του νόμου. Χωρίς ποτέ κανείς να ντρέπεται ή να απολογείται.

Για να συνειδητοποιήσει ότι στα σύγχρονα ευρωπαϊκά κράτη τα διοικητικά δικαστήρια δεν στενάζουν κάτω από τον ζυγό 309.174 εκκρεμών υποθέσεων. Που σχεδόν όλες δημιουργήθηκαν από μια ανέλεγκτη και πάντοτε ανεύθυνη διοίκηση, που κραδαίνοντας το τεκμήριο της νομιμότητας τελειώνει άμεσα τις "δουλειές" της και μετά προτρέπει σαδιστικά και χαιρέκακα τον τσακισμένο και απελπισμένο πολίτη να αναζητήσει το δίκαιο του μέσα από πανάκριβες και ψυχοφθόρες διαδικασίες, που καμιά φορά διαρκούν 5, 10 ή ακόμη και 15 χρόνια.

Για να αντιληφθεί ότι τα σύγχρονα ευρωπαϊκά κράτη δεν διαθέτουν πλυντήρια για την νομιμοποίηση των συμβάσεων και των λοιπών ανομιών τους, όπως καλή ώρα το ημέτερο Ελεγκτικό Συνέδριο. Αυτό το δοχείο όλων των αρετών, που σε λίγο, τρομάρα μας, θα ελέγχει με τους εμπειρογνώμονες του και τις δαπάνες των κομμάτων. Και ότι εκεί η "συγγνωστή πλάνη" ήταν και παραμένει έννοια στο πεδίο του ποινικού δικαίου και δεν κατάντησε σούπερ απορρυπαντικό για όλες τις χρήσεις (νομική κατασκευή το λέμε εύσχημα) στα χέρια των Ανώτατων Δημοσιονομικών Δικαστών για την διευκόλυνση των πληρωμών της Siemens και την ταχεία εξυπηρέτηση του πάντα κατεπείγοντος δημοσίου συμφέροντος.

Για να ξεδιαλύνει επιτέλους μέσα του την βαθειά και μυστηριώδη έννοια της διάκρισης των εξουσιών. Την έννοια που από παιδί ακόμη, από τον καιρό των πρώτων του αθώων νομικών αναζητήσεων, έβαλε υψηλό στόχο να κατακτήσει, για να την παραδώσει, δώρο ατίμητο, στις επερχόμενες γενιές της ανθρωπότητας.

Αυτά και άλλα πολλά από τα βαθιά κρυμμένα Διοικητικά Μυστήρια θα ψηλαφήσει και θα ανιχνεύσει με την πολύτιμη συνδρομή του ΟΟΣΑ ο καθηγητής Παυλόπουλος. Όσα δεν πρόλαβε να δει από τον καιρό που διακονούσε την γνώση στο τέμενος των μουσών. Πριν τον καταλάβει αυτή η ακόρεστη λαχτάρα της προσφοράς που τον έφερε στην σημερινή του θέση. Την θέση του εκούσιου πολιτικού πάθους, δίπλα σε έναν μεγάλο πολιτικό ηγεμόνα που τον καθοδηγεί και τον εμπνέει.

Αυτά και άλλα πολλά και θαυμαστά. Εμείς απλά θα πληρώσουμε τα 2.000.000 ευρώ. Για πολλοστή φορά.

-Κάτω τα χέρια από την χρυσή εφεδρεία του έθνους

Η Είδηση

Από το πολιτικό γραφείο του Δημήτρη Αβραμόπουλου, ο οποίος τον Μάρτιο του 2001 είχε ιδρύσει το Κόμμα Ενεργών Πολιτών (ΚΕΠ), ανακοινώθηκε ότι το κόμμα «δεν είχε καμιά απολύτως σχέση με οποιαδήποτε χρηματοδότηση». Μάλιστα, αναφέρεται ότι ο κ. Αβραμόπουλος επικοινώνησε με τον εισαγγελέα κ. Αθανασίου, ο οποίος «με σαφή και κατηγορηματικό τρόπο διαβεβαίωσε ότι δεν υφίσταται καμιά αναφορά στο ΚΕΠ ή σε όνομα».

Ελευθεροτυπία 1/07/08/

Το νομοθετικό πλαίσιο

Σύμφωνα με το άρθρο 666 της Ποινικής Δικονομίας οι εν ενεργεία υπουργοί διαθέτουν απεριόριστη πρόσβαση στο περιεχόμενο των φακέλλων της προανακριτικής διαδικασίας οι δε εισαγγελικοί λειτουργοί οφείλουν να απαντούν ρητώς και κατηγορηματικώς, -ενίοτε δε, εάν τους ζητηθεί, και γραπτώς-, στις ερωτήσεις που τους υποβάλλονται από τους ενδιαφερομένους.

Ο Σχολιασμός

Αποτελεί ευτύχημα το γεγονός ότι ο νομοθέτης φρόντισε να εξαιρέσει τους πολιτικούς μας από τις διατάξεις που ευλόγως περιορίζουν την πρόσβαση των κοινών πολιτών σε πληροφορίες που αφορούν ευαίσθητες λειτουργίες της δικαιοσύνης. Το ειδικό αυτό καθεστώς καθιερώθηκε για να συμβάλλει στην προστασία των ανιδιοτελών υπηρετών του δημοσίου συμφέροντος από τις άδικες επιθέσεις που εξαπολύονται συχνότατα εναντίον τους από σκοτεινά ανθελληνικά κέντρα.

Σύμφωνα με πληροφορίες η κυβέρνηση μελετά ήδη και το ενδεχόμενο συντόμευσης της προθεσμίας παραγραφής τυχόν αδικημάτων για τα οποία αδίκως κατηγορούνται οι εν λόγω. Η παραγραφή, ανεξαρτήτως του χρόνου υπογραφής των συμβάσεων, θα επέρχεται άπαξ ετησίως την 12η μεσημβρινή της ευλογημένης ημέρας κατά την οποία τιμάται η μνήμη του Αγίου Φαουντίου.

Ως γνωστόν ο Άγιος Φαούντιος (ή κατ' άλλους Φαγούντιος) μαρτύρησε κατά την εποχή της βασιλείας του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, (πέθανε από βαρυστομαχιά σε όργιο πατρικίων στα ανακτορικά ενδιαιτήματα), και έκτοτε, με απόφαση της εκκλησίας μας, τυγχάνει προστάτης των απανταχού ορθοδόξων κλεπτών, καταχραστών και αντιπροσώπων κατασκευαστικών οίκων της αλλοδαπής. Τα οστά των βοοειδών που κατανάλωσε φυλάσσονται χύμα σε ειδική κρύπτη στα υπόγεια της Βουλής των Ελλήνων. Η χρυσή λάρνακα με τους πολυτίμους λίθους, η οποία φιλοξενούσε παλαιότερα τα ιερά λείψανα, εκλάπη από ιερόσυλους και μετά από πολλές περιπετειώδεις περιπλανήσεις αγοράστηκε με χρήματα που συγκέντρωσε ο σύλλογος προμηθευτών του ελληνικού δημοσίου μέσω της επιβολής έκτακτου τέλους 3% επί της συνολικής αξίας των δημοσίων συμβάσεων που εκτελέστηκαν τον περασμένο χρόνο. Σήμερα εκτίθεται για προσκύνημα σε ναΐδριο της περιοχής Ματογιάννια Μυκόνου.

-Οι αρχαίες πέτρες, οι άνθρωποι και ο ηγεμόνας

Εκπληκτική η γελιογραφία του Πετρουλάκη στην σημερινή ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ. Αλλά και αποκαλυπτικά τραγική. Αυτός που έφτασε να γελά με αυτό που τον σκοτώνει έχει ήδη αποδεχθεί και την αρρώστια και το αναπόφευκτο τέλος του.

Γράφει χθες η ίδια εφημερίδα για την φωτιά στον Υμηττό:

"Ο πρωθυπουργός ενημερώνεται από τον Υπουργό των Εσωτερικών για τις εξελίξεις, ενώ η σαφής εντολή είναι να παραμείνει η φωτιά μακριά από τις κατοικημένες περιοχές".

Ακούγεται καλό στην αρχή, δείχνει την έγνοια για τον άνθρωπο, αλλά ας το δούμε λίγο πιο προσεκτικά. Να μείνει μακριά από κατοικημένες περιοχές. Σε όλες τις περιπτώσεις; Και με κάθε κόστος; Η αυστηρή εντολή δεν διευκρινίζει. Και αν η σωτηρία δύο σπιτιών, ή τριών ή δέκα, συνήθως παράνομων και αυθαίρετων, κτισμένων πάνω στα παλιά καμμένα, μπορεί σε μια κρίσιμη στιγμή να κοστίσει την καταστροφή όλου του υπόλοιπου, αδόμητου ακόμη, οικοσυστήματος; Θα συνεχίσει να ισχύει;

Τα σπίτια είναι περιουσίες, (όνειρα και κόποι μιας ολόκληρης ζωής μας λένε τα κανάλια), αλλά αυτό που απέμεινε απ΄ τον κάθε ρημαγμένο Υμηττό τι είναι; Δεν είναι περιουσία των πολλών, δεν είναι μέρος της ζωής μας, δεν είναι ζωή το ίδιο; Χωρίς αμφιβολία ναι. Αλλά τα λίγα σπίτια θα τα κλάψει κάποιος σήμερα. Και αύριο θα πάει στην κάλπη φορτωμένος με τον ολόδικο του, με τον προσωπικό του θυμό. Όμως για το κοινό μας σπίτι, για τις μικρές πατρίδες μας, που κάθε μέρα σαν τις μετράμε τις βρίσκουμε όλο και λιγότερες, όλο και πιο φτωχές, τέτοιοι θυμοί δεν περισσεύουν.

Η πρωθυπουργική εντολή δεν είναι κατ΄ αρχήν παράλογη στα μάτια των πολλών. Μπορεί μάλιστα να ακούγεται και ευχάριστη. Αγκαλιάζει προστατευτικά τις μικρές αγωνίες. Αλλά ένας κυβερνήτης δεν υπάρχει για να παίρνει πάντοτε αποφάσεις που χαϊδεύουν τα στενά ιδωμένα και μίζερα υπολογισμένα από τις ανάγκες της ζωής μικροσυμφέροντα. Το δημόσιο συμφέρον, που οφείλει από την υψηλή του θέση να υπηρετεί, δεν είναι κατ' ανάγκην το ακριβές άθροισμα των μικρών εφήμερων αναγκών όλων αυτών που κατοικούν τον τόπο. Και για τον λόγο αυτό είναι περίπλοκοι και βασανιστικά στοχαστικοί οι υπολογισμοί που μπορούν να το κάνουν να αναδύεται, σαν εικόνα οράματος, μπροστά στα μάτια του ηγεμόνα. Γι' αυτό είναι δύσκολη δουλειά η πραγματική πολιτική. Γι' αυτό καμιά φορά γίνεται βάρος ασήκωτο. Γιατί για να καταλάβεις τις ανάγκες του ενός πρέπει να ακούσεις το παράπονο του. Για να δεις όμως τις ανάγκες των πολλών πρέπει να φύγεις μόνος, ψηλά και μακρυά τους. Η πραγματική πολιτική δεν είναι σύρσιμο στο πεζοδρόμιο.

Το δίλημμα τέθηκε φωναχτά στις μεγάλες φωτιές του περυσινού καλοκαιριού. Εδώ κινδυνεύουν οι άνθρωποι, είπαν κάποιοι, και αυτοί τρέχουνε να σώσουν τις σπασμένες πέτρες. Μια τέτοια ερώτηση δεν κρύβεται κάτω από το χαλί και για να απαντηθεί δεν φτάνουν τα μισόλογα. Η ζωή δεν είναι press room για ατσαλάκωτους Ρουσόπουλους. Είναι περισσότερο περίπλοκη και απαιτητική. Και κάθε μέρα που περνάει τα αμείλικτα γεγονότα θα επανέρχονται, θα επιμένουν και θα ρωτούν επιτακτικά, ζητώντας όχι τους απελπισμένους υπολογισμούς των μικρών αλλά την ατάραχη σοφία των ηγεμόνων.

Τις αρχαίες πέτρες λοιπόν ή τους ανθρώπους; Τα ξερά πεύκα των ζεστών καλοκαιριών μας που περάσανε ή τα χτισμένα με ιδρώτες και παραγεμισμένα με μικρά καθημερινά όνειρα διαμερίσματα; Προσωπικά δεν έχω απάντηση. Επειδή οι απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά δεν μπορεί ποτέ να είναι υποθετικές. Παράγονται μόνον εν θερμώ και κάθε φορά δείχνουν είτε μικρότητα είτε μεγαλείο. Καμία ενδιάμεση κατάσταση. Και μετά, εγώ δεν έχω απέναντι μου ούτε την κοινωνία ούτε την ιστορία.

-Ας γίνουμε κοινωνία πολιτών

update 3

Από τον σημερινό Ε.Τ.

14.000 ευρώ για την συντήρηση 800 χλμ. δασικών δρόμων του Γράμμου. Και διαμαρτύρονται οι αχρείοι. Αντί να λένε ευχαριστώ. Και να καταλαβαίνουν ότι και πολλά τους είναι. Ρε τσομπάνηδες, με 14.000 θα στέλναμε έναν γιατρό με την πεθερά του στις Μπαχάμες για να ενημερωθεί για τα νέα έμπλαστρα υψηλής τεχνολογίας, που δεν κολλάνε στις τρίχες ρε. Και τώρα τα χαλαλίζουμε για σας αχάριστοι. Τα δάση σας μάραναν παλιοχώριατοι.

********************************************************************

update 2

Από το σημερινό (25/06/08) ΒΗΜΑ.

Αλλά προς Θεού. Τίποτε από όλα αυτά δεν έχει σχέση με τα 4 δισ. ευρώ που έφτασαν ήδη να χρωστούν τα νοσοκομεία (ποσό πολλαπλάσιο από αυτό που απαιτείται για την λειτουργία του περιλάλητου ταμείου φτώχειας - ποσό που στα τέλη του χρόνου δεν αποκλείεται να αγγίξει τα 5 δισ. ).

Βλέπετε, οι εύκολες απαντήσεις και τα οφθαλμοφανή αυτονόητα δεν ταιριάζουν στον περήφανο λαό των θυμόσοφων στοχαστών. Δεν μπορεί λοιπόν παρά να είναι κάτι πιο σκοτεινό αυτό που παρασέρνει την μοίρα μας.

Έτσι προς το παρόν θα αρκεστούμε σε έναν πρόχειρο ευρωσκεπτικισμό, που είναι άλλωστε της μόδας. Και το απόγευμα που θα δροσίσει περνάμε σε πιο βαθείς συλλογισμούς. Κάτι για την λέσχη του Μπίλντερμπεργκ ας πούμε. Ή την συνωμοσία των σοφών της Σιών που απεργάζεται τον αφανισμό του ελληνισμού. Τα έλεγε άλλωστε και΄ κείνη η μουσίτσα ο Κίσσινγκερ.

********************************************************************

Update: ΕΚΚΛΗΣΗ

Το κείμενο αυτό αναρτήθηκε σε αυτήν την ιστοσελίδα τον Οκτώβριο του 2007. Ήταν μια έκκληση για κινητοποίηση των πολιτών ενάντια στην πρωτοφανών διαστάσεων διαφθορά στον τομέα υγείας. Το διάβασαν πολλοί και αρκετοί δήλωσαν θερμά την συμπαράσταση τους. Ελάχιστοι όμως αντέδρασαν ενεργά. Ελάχιστοι έστειλαν το ηλεκτρονικό μήνυμα διαμαρτυρίας που προτάθηκε στο τέλος της σελίδας.

Διαβάζουμε και ακούμε συχνά για μια Κοινωνία Πολιτών, που μπορεί να αναδυθεί με όπλο την ασύλληπτη δύναμη επικοινωνίας που μας χαρίζει το διαδίκτυο. Μπορεί άραγε αυτή η Κοινωνία να υπάρξει και να δράσει συλλογικά, δυναμικά και αποτελεσματικά; Ή τα υποψήφια μέλη της θα περιορισθούν στο άναρχο κτίσιμο ενός ακόμη ελληνικού καφενείου (ηλεκτρονικού την φορά αυτή) που θα απορροφά τον δυναμισμό και την μαχητικότητα τους με εικονικούς καυγάδες και δήθεν επαναστατικές αναρτήσεις;

Διαβάζουμε και ακούμε συχνά, -αν και πέρασε πολύς καιρός από τον θάνατο της-, για την Αμαλία. Τις μέρες αυτές δεν είναι λίγοι αυτοί που την ξαναθυμήθηκαν. Και όλοι μιλάνε για την δικαίωση της. Αναρωτήθηκε όμως κανείς πως δικαιώνεται ένας τόσο άδικα χαμένος νέος άνθρωπος; Με συγκινητικές αναφορές στα ιστολόγια; Με ηλεκτρονικά μνημόσυνα; Με κείμενα ρηχής 10λεπτης αγανάκτησης; Με ψευτοεπαναστατικές γυμναστικές; Την στιγμή που το αδίστακτο σύστημα που την δολοφόνησε συνεχίζει ανενόχλητο την εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου και την καταλήστευση του δημόσιου πλούτου, μέσα στην καθολική αδιαφορία όλων ημών που στο τέλος καλούμαστε να πληρώσουμε το τίμημα. Καμιά φορά με χρήματα. Καμιά φορά με την ίδια μας την ζωή.

Διαβάζουμε και ακούμε, όλο και συχνότερα τελευταία, για το κύμα της ακρίβειας και την εφιαλτική προοπτική της φτώχειας που αρχίζει πλέον να αγγίζει ευρύτερα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Γνωρίζει κανείς από όλους εμάς ότι τα χαώδη ελλείμματα των ασφαλιστικών ταμείων και των νοσοκομείων, που οφείλονται στην παράνομη συνταγογράφηση και τις βυθισμένες στην διαφθορά ιατρικές προμήθειες, είναι πλέον ένας από τους βασικότερους παράγοντες της κρατικής χρεοκοπίας που έρχεται; Ότι πολύτιμοι δημόσιοι πόροι, με τους οποίους θα μπορούσε να ασκηθεί κοινωνική πολιτική για την ανακούφιση ανθρώπων με πραγματικές και δραματικές ανάγκες, κατευθύνονται χωρίς τον παραμικρό έλεγχο στα ταμεία ελάχιστων πολυεθνικών με αντάλλαγμα τα ποσοστά και τα πολυτελή ταξίδια μερικών χιλιάδων εξαχρειωμένων γιατρών; Τι έχει να πει για όλα αυτά η γενιά των 700 ευρώ;

Γνωρίζει κανείς ότι πέρυσι τον Οκτώβριο ο ίδιος ο υπουργός Υγείας ευλόγησε με την παρουσία και τον χαιρετισμό του την σύναξη στην οποία οι φαρμακευτικές εταιρείες διακήρυξαν αδιάντροπα ότι δεν έχουν σκοπό να εφαρμόσουν την Ευρωπαϊκή και Εθνική Νομοθεσία (που απαγορεύει ρητά την παροχή κινήτρων στους γιατρούς) αλλά, αντίθετα, θα συνεχίσουν να τους χρηματοδοτούν ελεύθερα με βάση δικό τους νόμο(!!!), που προβλέπει τον ελεύθερο χρηματισμό και που, προς τέρψη των αφελών ιθαγενών, ονόμασαν μεγαλόπρεπα ¨Κώδικα Δεοντολογίας";

Ο κ. υπουργός, ο πρωθυπουργός, οι βουλευτές και οι κάθε λογής αρμόδιοι δεν νοιάζονται. Για έναν απλούστατο λόγο. Επειδή δεν νοιαζόμαστε εμείς.

Ξαναδημοσιεύω την παλιά ανάρτηση και ζητώ από όσους νομίζουν ότι είναι σκόπιμο να κάνουν κάτι περισσότερο από ένα νεύμα ανέξοδης συμπαράστασης. Η πολλαπλασιαστική δύναμη του διαδικτύου είναι τρομακτική. Με ελάχιστη προσπάθεια του κάθε ενός από εμάς μπορεί σε λίγες ώρες να μιλάει γι΄αυτό ολόκληρη η χώρα.

Τότε, ποιος ξέρει, μπορεί να ακούσει κάτι για τις πιθανές ευθύνες του και ο υπουργός Αβραμόπουλος. Η ακόμη και ο πολυπράγμων και σκληρός Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Σανιδάς. Πραγματικά, αξίζει τον κόπο.

*********************************************

****************************************

Αρχική Ανάρτηση (Οκτώβριος 2007)

***********

Είναι Πολιτική η Ευθύνη να σταματήσουν οι παρανομίες και οι δωροδοκίες στο ΕΣΥ και τα Ασφαλιστικά Ταμεία.

Ας το απαιτήσουμε σήμερα!

Την στιγμή που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, μερικές εκατοντάδες ελλήνων γιατρών "ξεκουράζονται" οικογενειακώς σε πολυτελείς ορεινούς ξενώνες, επιβιβάζονται σε αεροπλάνα με προορισμό μακρινά μέρη του κόσμου ή καταλύουν σε πανάκριβα ξενοδοχεία. Ακόμη, κάποιοι από αυτούς ανανεώνουν την επίπλωση των γραφείων τους ή παραλαμβάνουν τα νέα τους κλιματιστικά και τα καινούργια τους υπερσύγχρονα laptop.

Κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών των ευχάριστων δραστηριοτήτων είναι ότι το, υψηλό συνήθως, κόστος τους πληρώνεται στο σύνολό του από τις πέρα από κάθε φαντασία γενναιόδωρες φαρμακευτικές εταιρείες και τις εταιρείες εμπορίας ιατρικού εξοπλισμού. Όταν οι γιατροί επιστρέψουν στα νοσοκομεία ή στα ιδιωτικά τους ιατρεία θα φροντίσουν ασφαλώς να αποζημιώσουν στο πολλαπλάσιο τους γενναιόδωρους χορηγούς τους. Πως;

Μα με την συνταγογράφηση τεράστιων ποσοτήτων ακριβών, άχρηστων και δυνητικά επικίνδυνων για τους αρρώστους φαρμάκων. Με την πραγματοποίηση περιττών εξετάσεων που έχουν ως μόνο σκοπό την ακόμη μεγαλύτερη κατανάλωση υλικών. Με την διενέργεια επιβαρυντικών χειρουργικών επεμβάσεων, που γίνονται χωρίς ένδειξη και σε ασθενείς που δεν τις έχουν ανάγκη, με μόνη επιδίωξη την αύξηση της κατανάλωσης των βηματοδοτών, των ορθοπεδικών υλικών και των κάθε άλλου είδους πανάκριβων προϊόντων της ιατρικής βιομηχανίας.

Το τεράστιο αυτό ζήτημα με την κολοσσιαία οικονομική διάσταση δεν απασχολεί τους πολιτικούς και τους πολίτες αυτής της χώρας.

Δεν αντιλαμβάνονται ότι οι ανεξέλεγκτες δαπάνες του τομέα υγείας εξελίσσονται πλέον σε ένα από τα σοβαρότερα και πιο επείγοντα προβλήματα της οικονομίας της χώρας.

Η υπόγεια και επαίσχυντη "συνεργασία" των επαγγελματιών της υγείας με τις φαρμακευτικές εταιρείας είναι μια από τις κύριες αιτίες της οικονομικής κατάρρευσης των Ασφαλιστικών Ταμείων και του Εθνικού Συστήματος Υγείας.

Η ορθολογική διάθεση των πολύτιμων πόρων, που κατασπαταλώνται κάθε χρόνο για να γεμίζουν τα ταμεία των πολυεθνικών φαρμακευτικών επιχειρήσεων και των εδώ αντιπροσώπων τους, θα μπορούσε, μέσα σε λίγα χρόνια, όχι μόνον να αναμορφώσει τις σημερινές άθλιες υπηρεσίας δημόσιας υγείας αλλά και να αποτελέσει σημαντικό συντελεστή για την αποτελεσματική αντιμετώπιση τους μείζονος ασφαλιστικού προβλήματος.

Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους.

Τα ελλείμματα των δημόσιων νοσοκομείων που είχαν ήδη καλυφθεί το 2005 στο σύνολο τους από τον κρατικό προϋπολογισμό έχουν ήδη, 2 μόλις χρόνια μετά, φθάσει στο απίθανο ποσό των 3 δις €.

Η φαρμακευτική δαπάνη των Ασφαλιστικών Ταμείων καλπάζει με ρυθμούς πρωτοφανείς.

Η σχετική δαπάνη του ΙΚΑ αυξήθηκε κατά 60% στο διάστημα από το 2003 έως το 2006.

Στο σύνολο των Ταμείων η δαπάνη αυξήθηκε κατά 19% μόνον το 2004.

Από τότε η μέση ετήσια αύξηση δεν είναι μικρότερη από 15%.

Ήδη η δαπάνη μόνο για φάρμακα έχει ξεπεράσει τα 6 δις € ετησίως.

Όσοι γνωρίζουν καλά τα πράγματα λένε ότι τουλάχιστον τα μισά από τα χρήματα αυτά αφορούν σε κατευθυνόμενη συνταγογράφηση που υπακούει σε σκοπιμότητες και δεν διαθέτει πραγματικές επιστημονικές ενδείξεις.

Έχουμε ξαφνικά μεταβληθεί σε ένα έθνος βαρέως ασθενούντων; Ή το επίπεδο παροχής υγείας που απολαμβάνουμε βελτιώνεται με αλματώδεις ρυθμούς;

Ευτυχώς για την πρώτη περίπτωση, και δυστυχώς για την δεύτερη, δεν συμβαίνει τίποτε από τα δύο. Πολύ απλά η μνημειώδης άγνοια και η εμφανής αδιαφορία από την πλευρά της πολιτικής ηγεσίας, η πλήρης έλλειψη έστω και του πιο στοιχειώδους ελέγχου από την πλευρά της κρατικής διοίκησης και η πλήρης αναισθησία και παλιανθρωπιά της μεγάλης πλειοψηφίας του ιατρικού κόσμου, -που είναι έτοιμος να ξεπουληθεί και να ξεπουλήσει τον εθνικό πλούτο για ένα all included σαββατοκύριακο στο Λονδίνο ή για ένα τελευταίας γενιάς laptop-, έχουν μετατρέψει την χώρα σε Ελντοράντο των φαρμακευτικών εταιρειών.

Κάθε φορά που οι αρμόδιοι παράγοντες καλούνται να απολογηθούν για την κατάντια του Δημόσιου Συστήματος Υγείας δεν χάνουν την ευκαιρία να μιλήσουν για την δήθεν ελλιπή χρηματοδότηση του. Και να ζητήσουν περισσότερα χρήματα. Είναι η μόνιμη επωδός. Και ακούγεται ευχάριστα στα αυτιά των αφελών. Τα χρήματα όμως αυτά υπάρχουν. Και διατίθενται ήδη στο σύστημα υγείας με βασικούς διαχειριστές τους γιατρούς. Οι οποίοι προτιμούν να τα κατευθύνουν χωρίς τύψεις στα ταμεία των ευεργετών τους έναντι ευτελών ανταλλαγμάτων.

Πόσος κόσμος ξέρει άραγε ότι η αύξηση των συντελεστών του ΦΠΑ, -που εγκαταλείφθηκε την τελευταία στιγμή εξαιτίας του υπερβολικού πολιτικού κόστους που θα προκαλούσε-, σχεδιάζονταν κυρίως για την κάλυψη των ελλειμμάτων των δημόσιων νοσοκομείων. Και ότι ήδη η κυβέρνηση αναζητά νέα φορολογικά έσοδα, λιγότερο φανερά και προκλητικά, από τις πλάτες των φτωχών κυρίως, για να καλύψει τα παράλογα αυτά ανοίγματα.

Τον τελευταίο καιρό όλο και πιο συχνά τα ΜΜΕ αναφέρονται στην σχέση που έχουν τα ελλείμματα των Ασφαλιστικών Ταμείων και των Νοσοκομείων με την άθλια πρακτική της παροχής δώρων από τις φαρμακευτικές εταιρείες προς τους γιατρούς και τους άλλους επαγγελματίες της υγείας. Οι πολιτικοί μας ποτέ σχεδόν δεν μιλούν για τα πράγματα αυτά. Για αυτούς υπάρχουν μόνον ζητήματα πολιτικού κόστους. Κατά τα άλλα είναι μονίμως υπεράνω του οικονομικού κόστους. Μόνον όταν κάποιες φορές συρθούν να απολογηθούν σε κάποια από τις σκανδαλοθηρικές εκπομπές των τηλεοπτικών αποκαλύψεων σπεύδουν να δηλώσουν έκπληκτοι για όλα όσα συμβαίνουν. Και να καταφύγουν στην «διαπίστωση» ότι όλα όσα αυτονοήτως αληθή καταγγέλλονται, δεν μπορεί παρά να αφορούν μια μικρή και θλιβερή μειοψηφία επιστημόνων. Και δεν αγγίζουν, -υποτίθεται-, την μεγάλη πλειοψηφία των ευσυνείδητων γιατρών που μάχονται κάτω από αντίξοες συνθήκες για την υγεία του ελληνικού λαού. Από κοντά στο ίδιο παραμύθι, ως σεμνές παρθένες, και οι πανταχού παρόντες εκπρόσωποι των ιατρικών συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Και μετά, όλοι μαζί, κουνούν το κεφάλι προβληματισμένοι και μιλούν για τις δήθεν αντιδεοντολογικές και ανήθικες πρακτικές κάποιων εταιρειών που δωροδοκούν κάποιους λίγους ασυνείδητους γιατρούς. Βλέπετε, όταν η συζήτηση στρέφεται στην δεοντολογία και στην ηθική έχει σύντομο και εύκολο τέλος. Και πάνω από όλα δεν αναδεικνύει πολιτικές και διαχειριστικές ευθύνες.

Πόσοι όμως γνωρίζουν ότι όλα όσα συζητούμε δεν είναι απλά αντιδεοντολογικά ή ανήθικα; Αντίθετα είναι ευθέως παράνομα και ποινικά κολάσιμα, αφού παραβιάζουν κατάφωρα σαφείς ευρωπαϊκούς νόμους που έχουν ήδη εδώ και καιρό μεταφερθεί στην εσωτερική έννομη τάξη.

Συγκεκριμένα, οι κάθε είδους παροχές των εταιρειών διακίνησης φαρμάκων και ιατρικού υλικού απαγορεύονται, και συνιστούν σοβαρά ποινικά αδικήματα, ήδη από το 1993 με την έκδοση της οδηγίας 92/28/ΕΟΚ, (νυν οδηγία 2001/83/ΕΚ – προϊόν συμπλήρωσης της πρώτης χωρίς τροποποίηση των αρχικών της διατάξεων), που μεταφέρθηκε στην εσωτερική έννομη τάξη με την Υπουργική Απόφαση Υ6α/776/ΦΕΚ 536/20-7-1993.

Τα παραπάνω νομοθετήματα συνδέονται ευθέως, (υπό την έννοια της παράβασης του νόμου), με τις προβλέψεις των άρθρων 107§ιξ’ και 109§γ’ του ν. 2683/1998, του άρθρου 7 του ν. 2690/1999 και περαιτέρω, υπό την έννοια του άρθρου 12ΠΚ, με τα αδικήματα των άρθρων 235 και 236 και, κατά περίπτωση, των άρθρων 256, 259, 254 και 252 του Ποινικού Κώδικα.

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι, με βάση τις ισχύουσες διατάξεις, κάθε «συναλλαγή» των εταιρειών του ιατροφαρμακευτικού χώρου με τους επαγγελματίες του χώρου της υγείας, (και όταν λέμε κάθε εννοούμε ΚΑΘΕ), τυποποιεί τα αδικήματα της δωροδοκίας και δωροληψίας και, ειδικότερα, για τους υπαλλήλους της κρατικής διοίκησης, τα αδικήματα που έχουν σχέση με την ορθή εκτέλεση του υπηρεσιακού καθήκοντος των υπαλλήλων, την αμεροληψία, την απιστία προς την υπηρεσία κ.λ.π.

Η έκταση του φαινομένου και η κολοσσιαία οικονομική του διάσταση, (ας ξεχάσουμε προς στιγμή τις επιπτώσεις στην ποιότητα της περίθαλψης όταν κριτήριο για την συνταγογράφηση ή την επιλογή θεραπευτικής μεθόδου είναι το ποσοστό που θα εισπράξει ο γιατρός από την εταιρεία), συνηγορούν υπέρ ενός μείζονος και διαρκούς εγκλήματος που περνά απαρατήρητο και παραμένει ατιμώρητο. Πράγματι, θα ήταν αδιανόητο και πέρα από κάθε αρχή λογικής να ισχυρισθεί κανείς ότι οι φαρμακευτικές εταιρείες μοιράζουν δώρα αξίας πολλών εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ για λόγους αβροφροσύνης και χωρίς να ζητούν ανταλλάγματα και ότι οι επαγγελματίες του χώρου της υγείας αποδέχονται τα δώρα αυτά παραμένοντας την ίδια στιγμή ανεπηρέαστοι και προσηλωμένοι στο υπηρεσιακό και επιστημονικό τους καθήκον.

Με βάση όλα τα παραπάνω προκύπτει αβίαστα ότι τα τεραστίων διαστάσεων ποινικά αδικήματα που περιγράφουμε και που συντελούνται καθημερινά σε βάρος της δημόσιας υγείας και της οικονομικής ευρωστίας του ΕΣΥ και των ασφαλιστικών ταμείων δεν αποτελούν ζήτημα ηθικής και δεοντολογίας. Είναι αμιγώς πρόβλημα εφαρμογής των νόμων του κράτους και υπό την έννοια αυτή συνιστά τομέα αποκλειστικής ευθύνης και αρμοδιότητας της πολιτικής ηγεσίας της χώρας. Φθάσαμε εδώ που φθάσαμε, και η κατάσταση ασφαλώς πρόκειται να επιδεινωθεί στο άμεσο μέλλον, επειδή αυτοί που κυβερνούν είτε δεν γνωρίζουν την ύπαρξη των νόμων είτε αδιαφορούν για την εφαρμογή τους.

Η απαράδεκτη αυτή κατάσταση μπορεί να αλλάξει μόνον αν το διεκδικήσουμε με τον πιο έντονο τρόπο. Μόνον εάν το απαιτήσουμε. Το ζήτημα αφορά το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας. Αφορά την υγεία και τις συντάξεις μας.

Ας κάνουμε κάτι τώρα. Ας δείξουμε στην πράξη ότι η ανοχή μας εξαντλείται.

Αντιγράψτε και στείλτε με ηλεκτρονικό μήνυμα στον Πρωθυπουργό, στον Υπουργό Δικαιοσύνης και στον Αρμόδιο για θέματα Δημόσιας Υγείας Επίτροπο της Ε.Ε. το παρακάτω μήνυμα.

-----------------------------------------------------------------------------------

-Εφαρμόστε την οδηγία 2001/83/ΕΚ και τους συναφείς ποινικούς νόμους.
-Σταματήστε την παράνομη δωροδοκία των γιατρών από τις φαρμακευτικές εταιρείες.

-Σταματήστε την κατευθυνόμενη συνταγογράφηση.
-Προστατεύστε την υγεία των ελλήνων πολιτών.
-Διαφυλάξτε τους πολύτιμους οικονομικούς πόρους των ασφαλιστικών ταμείων και του Εθνικού Συστήματος Υγείας.

------------------------------------------------------------------------------------

ηλεκτρονικές διευθύνσεις:

Πρωθυπουργός: pressoffice@primeminister.gr

Υπουργός Δικαιοσύνης: grammatia@justice.gov.gr

Επίτροπος της Ε.Ε. για θέματα Δημόσιας Υγεία: androulla.vassiliou@ec.europa.eu

-Εχουμε απ΄ όλα. Διαλέγετε και παίρνετε.

Η κυβέρνηση θα προχωρήσει σε σύσταση εξεταστικής επιτροπής για την υπόθεση της Siemens μόνον εάν αποδειχθεί εμπλοκή στελέχους της, μας πληροφορεί το σημερινό ΒΗΜΑ κάνοντας μας κοινωνούς των "αποκλειστικών" του πληροφοριών.


Είναι πολύ απίθανο να πάει σε εξεταστική επιτροπή η κυβέρνηση εάν προκύψουν στοιχεία για στελέχη της, ισχυρίζεται την ίδια ώρα η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, αξιοποιώντας άλλες, εξίσου αξιόπιστες, πηγές.

******************************************

Και οι δύο εκδοχές παρουσιάζονται ως "ειδήσεις" ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο από ανεύθυνες και αστήρικτες εικοτολογίες. Που αντί να περιγράφουν γεγονότα, όπως οφείλουν, εξαντλούνται στην επιπόλαια απόδοση προθέσεων. Και μάλιστα σε ανθρώπους που, εξ όσων φαίνεται, βρίσκονται σε κατάσταση σύγχυσης, άγχους και πανικού και ούτε οι ίδιοι δεν είναι απολύτως σίγουροι για το τι θα ήθελαν ή θα έπρεπε να κάνουν. Η υπεύθυνη ενημέρωση στην καλύτερη εκδοχή της.

-Η αδιάντροπη αποτύπωση της παρακμής στον δημόσιο διάλογο

Η λύση ενός προβλήματος προϋποθέτει πρώτα από όλα την αναγνώριση της ύπαρξης του και την σταθερή βούληση για την αντιμετώπιση του. Σε δεύτερη φάση ακολουθεί η διερεύνηση των πτυχών και η ανάλυση των αιτίων που το προκαλούν. Η διαδικασία ολοκληρώνεται με την επεξεργασία και εφαρμογή των μεθόδων εκείνων που εκτιμάται ότι μπορούν να αναιρέσουν τους λόγους της δημιουργίας του.

Υπό το φως των παραπάνω οι πιθανότητες επίλυσης των προβλημάτων της χώρας από το σημερινό πολιτικό σύστημα είναι από ελάχιστες έως ανύπαρκτες. Ο προφανής λόγος δεν είναι άλλος από το γεγονός ότι το πολιτικό προσωπικό του συνόλου σχεδόν των κομμάτων δεν αντιλαμβάνεται ούτε την ύπαρξη ούτε την φύση των προβλημάτων αυτών.

Το θλιβερό και απογοητευτικό αυτό συμπέρασμα συνάγεται με όλο και μεγαλύτερη συχνότητα από τις αναφορές του τύπου, που καταδεικνύουν ότι η παρακμιακή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο τόπος θεωρείται πλέον από όλους ως φυσιολογική και αυτονόητη. Να τι γράφει στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της Κυριακής ο έμπειρος οικονομικός και πολιτικός "αναλυτής" Ν. Νικολάου:

"Ακριβώς για να περιορισθούν οι απώλειες στον μεσαίο χώρο τα ανησυχούντα στελέχη της κυβέρνησης προτείνουν στον κ. Κώστα Καραμανλή να σπεύσει να ορίσει την ατζέντα της προσεχούς τετραετίας, προσδιορίζοντας σε μια προγραμματική διακήρυξη επακριβώς τις μεταρρυθμίσεις με τη σημαία των οποίων θα διεκδικήσει τη λαϊκή ψήφο οψέποτε οι περιστάσεις επιβάλλουν την προσφυγή σε αυτήν. Διότι μετά το ασφαλιστικό, την Παιδεία, τον ΟΤΕ, τα λιμάνια, νέες μεταρρυθμίσεις δεν έχουν εξαγγελθεί και η κυβέρνηση μέχρι πέρατος της θητείας της κάνει καθαρά διαχειριστικό έργο, με αποτέλεσμα ο επιχειρηματικός και όχι μόνο κόσμος, να είναι απογοητευμένος, ενώ το βήμα της οικονομίας ασταθές"

Μια κυβέρνηση η οποία δεν έχει ολοκληρώσει ακόμη ούτε το ένα τέταρτο της νόμιμης συνταγματικής της θητείας καλείται να εξαγγείλει από τώρα τις "μεταρρυθμίσεις" που θα πραγματοποιήσει την επόμενη τετραετία. Από το κείμενο συνάγεται ότι τόσο τα ανησυχούντα στελέχη της κυβέρνησης όσο και ο "αναλυτής" θεωρούν ότι ο κ. Καραμανλής γνωρίζει ποιες είναι οι απαραίτητες νέες μεταρρυθμίσεις αλλά δεν πρέπει να προχωρήσει στην άμεση υλοποίηση τους. Πρέπει μόνο να τις εξαγγείλει, για να έχουν να ελπίζουν σε κάτι οι δυσαρεστημένοι ψηφοφόροι του μεσαίου χώρου. Επειδή δουλειά μιας κυβέρνησης δεν είναι να κυβερνά αλλά να εκλέγεται. Και οι μεταρρυθμίσεις είναι ένα ισχυρό όπλο στην μάχη για την επόμενη εκλογή. Δεν είναι το εργαλείο για την προκοπή της χώρας αλλά το δόλωμα με το οποίο θα υποκλαπεί η ψήφος των αφελών. Στο κάτω κάτω υπάρχει περίπτωση η μεταρρύθμιση της κοινωνίας σήμερα να φέρει το τέλος της ιστορίας. Και τότε ποιος θα μας χρειάζεται; Έτσι η δυσφορία και η απογοήτευση του κόσμου δεν θα αντιμετωπισθεί μέσω συγκεκριμένου έργου στο υπεραρκετό διάστημα των τριών ετών που απομένουν μέχρι τις επόμενες εκλογές αλλά, αντίθετα, μέσω νέων αόριστων υποσχέσεων οι οποίες όμως θα υλοποιηθούν υπό μία προϋπόθεση. Την ανανέωση της λευκής επιταγής για μια νέα τετραετία.

Αυτοί που χαίρονται τους χυμώδεις καρπούς της εξουσίας γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο πραγματικός πολιτικός χρόνος είναι συρρικνωμένος στα όρια μιας σύντομης θεατρικού τύπου προεκλογικής περιόδου. Ότι η πολιτική είναι ένα εικοσαήμερο φαντασμαγορικό θέαμα που ο κόσμος έχει την ευκαιρία να παρακολουθεί από την άνεση του καναπέ του κάθε τρία ή τέσσερα χρόνια. Όπως τα πρωταθλήματα. Και καμιά φορά, αν φανεί πως βαριέται, μπορεί να απασχοληθεί ευχάριστα με σκηνές από το επόμενο μουντιάλ και με υποσχέσεις για καινούργιους προπονητές και νέα συναρπαστικά ταλέντα. Το έπαθλο που μένει στους καταφερτζήδες για το μεσοδιάστημα είναι μια μακριά και ανέμελη τετραετία που μπορούν να την περάσουν απολαμβάνοντας την καλή ζωή στα σοκάκια της Μυκόνου, στα κότερα της κρατικοδίαιτης επιχειρηματικής τάξης και στις πολυτελείς μπουτίκ των ξένων πρωτευουσών, (εάν βαρεθούν τα εγχώρια και αποφασίσουν, όπως πολύ συχνά συμβαίνει, να διασκεδάσουν την πλήξη τους περιφέροντας το αθάνατο ελληνικό πνεύμα στις αγορές του κόσμου).

Το παράξενο δεν είναι ότι αυτά τα πράγματα συζητιούνται αλλά ότι η συζήτηση τους αντί να αποθαρρύνεται ως καιροσκοπική και ανήθικη αποτελεί πλέον από καιρό μέρος ενός αυτάρεσκου δημόσιου διαλόγου. Η πλήρης μετάλλαξη της πολιτικής σε προσωπική υπόθεση κλεπτοκρατικού και πολυτελούς βιοπορισμού μερικών εκατοντάδων κομματικών κηφήνων, που οφείλουν να επιδεικνύουν την έγνοια και την καλή τους διαγωγή μόνο για μια σύντομη προεκλογική περίοδο, έχει εδραιωθεί πλέον ως κρατούσα και πλήρως αποδεκτή αντίληψη στην κοινωνία. Μια κοινωνία που όχι μόνον ανέχεται, αλλά φθάνει σε σημείο να παρακολουθεί με ευχαρίστηση και ενδιαφέρον έναν δημόσιο διάλογο που πραγματεύεται αδιάντροπα τους τρόπους και τις διαδικασίες εξαπάτησης της.

-Πίσω από τις γραμμές της αιφνίδιας μεγαθυμίας

Πολλοί μπορεί να διαφωνούν ή ακόμη και να αγανακτούν με τον Γιάννη Πρετεντέρη. Να τον θεωρούν πουλημένο, μίσθαρνο όργανο του "συγκροτήματος", αδίστακτο υπηρέτη σκοτεινών συμφερόντων, άνθρωπο χωρίς αρχές και ειλικρίνεια και ότι άλλο. Το ίδιο ή χειρότερο. Αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός ότι ο εν λόγω κύριος τυχαίνει να είναι ένας από τους πιο έξυπνους ανθρώπους των εγχώριων media και ένας από τους αποτελεσματικότερους διαμορφωτές της τόσο εύπλαστης κοινής γνώμης. Όποιος λοιπόν τον παρακολουθεί συστηματικά και, κυρίως, τον παίρνει σοβαρά, χωρίς να αφήνει τα προσωπικά του γούστα να θολώνουν την καθαρότητα της γραφής, δεν μπορεί παρά να βρίσκεται εκεί που είναι και ο ίδιος ο δημοσιογράφος. Δυο-τρεις κινήσεις πιο μπροστά από όλο το υπόλοιπο κοπάδι.

Σήμερα λοιπόν ο κ. Πρετεντέρης ανέλαβε ξαφνικά την από του άμβωνός του υπεράσπιση του κ. Αλογοσκούφη και της συζύγου του Δίκας. Είναι γιατί στην αδικία που τους έγινε από τον βουλευτή Καχριμάκη αναγνώρισε αίφνης όλη την παθογένεια της δημόσιας ζωής. Την ανευθυνότητα και τον τσαρλατανισμό των ΜΜΕ. Το δράμα της με γκαιμπελικές μεθόδους κατασκευής ενόχων. Και τις διαλυτικές επιπτώσεις που έχει στο πολιτικό σύστημα η κυριαρχία της αδιακρίτως και από κάθε κατεύθυνση εκτοξευόμενης λάσπης. Είδε, όπως γράφει στο τέλος της παρέμβασης του, την έλλειψη του ήθους που ανατρέπει την δημοκρατική τάξη. Υπό τις συνθήκες αυτές είναι βέβαιο ότι ο εξαίρετος αυτός columnist ξέρει κάτι παραπάνω από όλους εμάς.

Ξέρει επίσης ότι, με την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα μετά την ομολογία Τσουκάτου, η ευθεία υπεράσπιση του ΠΑΣΟΚ και των στελεχών του, (που θα αρχίσουν το επόμενο διάστημα να παίρνουν σειρά στην πόρτα του εισαγγελέα - αυτός γνωρίζει ήδη τα ονόματα, εμείς ακόμη όχι), είναι εξαιρετικά παρακινδυνευμένη ενέργεια για το κύρος και την αξιοπιστία του. Και επιπλέον ελάχιστα αποτελεσματική σε σχέση με την κυρία του επιδίωξη. Και για τον λόγο αυτό αποφεύγει να μιλήσει για το ΠΑΣΟΚ και αναλαμβάνει την υπεράσπιση της Νέας Δημοκρατίας. Ή ακόμη χειρότερα. Με πρόσχημα την δήθεν προστασία του αδικηθέντος υπουργού Αλογοσκούφη ηθικολογεί γενικολογώντας και επιχειρεί να μας πείσει για την ανάγκη διαφύλαξης του τεκμηρίου της πολιτικής αθωότητας και ανευθυνότητας. Λίγο ακόμη και θα μας είχε μιλήσει για την ανάγκη παρέμβασης της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων στις περιπτώσεις εκείνες που θίγονται χωρίς αποδείξεις (εδώ είναι το κόλλημα μας τώρα - στις αποδείξεις) τα ευαίσθητα δεδομένα των πολιτικών μας ταγών.

Ο κ. Πρετεντέρης προετοιμάζει (νομίζω χωρίς επιτυχία την φορά αυτή) το έδαφος για την απορρόφηση των πρώτων κρίσιμων κραδασμών από το επερχόμενο τσουνάμι της αθλιότητας. Προσδεθείτε λοιπόν και μην καπνίζετε. Τουλάχιστον μέχρι να βγούμε από την ζώνη των έντονων αναταράξεων.

-Δια την τροφήν που εσύναξας με κόπους ανεκφράστους ...

... ιδού χάσκει το λαίμαργον
στόμα τυράννων

***************************************************************************

Μίζα Siemens προς υπουργό ΠΑΣΟΚ κραυγάζει η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ σήμερα.

*************************

"Δώρα" της Siemens και μετά το 2005 ξεφωνίζει την ίδια στιγμή στην πρώτη σελίδα του το ΒΗΜΑ.

***************************************************************************

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όσους ακόμη μελετούν με αγωνία τις δημοσκοπήσεις αναζητώντας τους καταλληλότερους. Σε όσους δεν έχουν ακόμη αντιληφθεί ότι τα σκατά είναι το μόνο πράγμα που ξέρουν να ξερνούν οι οχετοί.

Αλλά και σε όσους ξυπνούν τρομαγμένοι τα βράδια με την σκέψη ότι η Ελλαδίτσα τους, η πιο όμορφη χώρα του κόσμου, μπορεί να μείνει ακυβέρνητη. Ας απολαύσουν λοιπόν ευτυχείς την ασφάλεια και την θαλπωρή που τους προσφέρουν τα βοθρολύματα των "αναγκαστικών τους λύσεων".

***************************************************************************

... ... ... ...

Το αχόρταστον δρέπανον

αυτοί βαστούν, θερίζουν

πάντ’ όσα ο ίδρωτάς μας

ωρίμασεν αστάχυα

δια τους υιούς μας.

Δια την τροφήν ’που εσύναξας

με’ κόπους ανεκφράστους,

εις τα παραθαλάσσια

ιδού χάσκει το λαίμαργον

στόμα τυράννων.

(Ωδή 8η, Εις Αγαρηνούς, ιβ΄ & ιδ΄)

-Ο δημοσιογράφος Κοττάκης και η Καραμανλική version της διάκρισης των εξουσιών

(Για όσους αφελώς πιστεύουν ότι η απονομή δικαιοσύνης και η προστασία της ηθικής ακεραιότητας της κοινωνίας μας μπορούν ανεύθυνα να αφεθούν στα αδέξια χέρια της αδύναμης δικαιοσύνης)

Θα πρέπει να ομολογήσω ότι βιάστηκα. Πράγματι, όταν διάβασα τον υπέρτιτλο του άρθρου που αναφέρεται στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση, εντυπωσιάσθηκα τόσο πολύ με αποτέλεσμα πριν καλά καλά ολοκληρώσω την ενημέρωση μου να σπεύσω να μοιραστώ την εξαιρετική εμπειρία με τους εκλεκτούς αναγνώστες μου. Τι λάθος! Τι ολέθριο λάθος! Εξηγούμαι αμέσως.

Στις μέσα λοιπόν γραμμές του κειμένου που επιπολαίως προσπέρασα ο δαιμόνιος δημοσιογράφος Κοττάκης ξεδιπλώνει με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες όλες τις πτυχές του περίπλοκου και μεγαλοφυούς σχεδίου Καραμανλή για τον εξωραϊσμό της πολιτικής του εικόνας. Κάποια σημεία της ανάλυσης προκαλούν την κατάπληξη και τον θαυμασμό.

Έτσι διαβάζουμε ότι στο πλαίσιο του πολιτικού του σχεδιασμού, και με στόχο την ανάκτηση της εμπιστοσύνης των μουζίκων στην πολιτική, ο Μεγάλος Τιμονιέρης εξετάζει το ενδεχόμενο να προφυλακίσει(!!!) τους διοικητές που ενεπλάκησαν στην υπόθεση των ομολόγων των ασφαλιστικών ταμείων και να παραπέμψει(!!!) κάποιους για διακίνηση μαύρου χρήματος στην υπόθεση Ζαχόπουλου.

Εάν τα παραπάνω εξωφρενικά γράφονταν σε ημερήσιο έντυπο οποιασδήποτε από τις υπόλοιπες 191 χώρες του ΟΗΕ, πλην του Ιράν των μουλάδων, (νομίζω ότι ακόμη και το Αφγανιστάν έχει αποκτήσει, τύποις τουλάχιστον, το αγαθό της διάκρισης των εξουσιών), θα προκαλούσαν σίγουρα την άμεση αντίδραση της εκτελεστικής εξουσίας. Η οποία μέσω του χλευασμού και της έμμεσης αποκήρυξης του ανόητου συντάκτη θα προσπαθούσε να διασώσει τα προσχήματα και να διαχωρίσει την θέση της από βλακώδη δημοσιεύματα που την θέλουν να σφετερίζεται με τόσο προκλητικό τρόπο τις αρμοδιότητες και τις εξουσίες της ανεξάρτητης δικαιοσύνης.

Στην Ελλάδα του 2008 αντίθετα κάποιοι μπορεί να αισθάνονται ακόμη και υπερήφανοι που η χώρα διαθέτει για πρωθυπουργό έναν τέτοιο γίγαντα της ηθικής δράσης. Μια προσωπικότητα με μεσσιανικές ιδιότητες που ως εκ της αγαθής της φύσεως συγκεντρώνει, και δικαιούται να συγκεντρώνει, κατ΄ εξαίρεση στα στιβαρά της χέρια το σύνολο των εξουσιών. Γιατί η σοφία ενός τέτοιου ηγέτη αποτελεί από μόνη της εγγύηση για την ορθή άσκηση τους. Ας αφήσουμε λοιπόν τους θεσμούς και τους νόμους να κοιμούνται, όπως έλεγε και ο μακαριστός μας αρχιεπίσκοπος. Τουλάχιστον για όσο διάστημα έχουμε πρωθυπουργό τον Καραμανλή. Μετά, βλέποντας και κάνοντας.

Δυστυχώς τίποτε από όλα όσα μας αποκαλύπτει ο εκλεκτός δημοσιογράφος κ. Κοττάκης δεν είναι ανακριβές. Η χώρα δεν διαθέτει πλέον ούτε νομοθετική ούτε δικαστική εξουσία. Είναι μάλιστα αμφίβολο αν διαθέτει και εκτελεστική. Η διοίκηση ασκείται κατά βούληση από την κλειστή παρέα του Μαξίμου, τους 5-10 χυδαίους κόλακές της και μερικές δεκάδες επίορκους εγκάθετους, που καταλαμβάνουν κατά την ευαρέσκεια του ηγεμόνος τα καίρια πόστα του κρατικού μηχανισμού. Η διοίκηση για όσα ζητήματα ενδιαφέρουν την πρωθυπουργική καμαρίλα, εννοείται. Γιατί για όλα τα υπόλοιπα ο ανεκδιήγητος συρφετός των κομματικών στελεχών που επανδρώνει το κράτος έχει το απολύτως ελεύθερο. Άλλωστε τις όποιες παραπομπές και προφυλακίσεις τις αποφασίζει ο ίδιος ο Πατισάχ πρωθυπουργός, ανάλογα με τις ανάγκες της εικόνας του. Ο καθείς λοιπόν κατά την συνείδηση του. Στο κάτω κάτω η Νέα Δημοκρατία είναι ένα κόμμα ηθικό.

Το γεγονός ότι τέτοιου είδους "αναλύσεις", τέτοιου είδους κυνικές ομολογίες ενός ακραίου και αναίσχυντου αμοραλισμού, βλέπουν το φως της δημοσιότητας χωρίς να προκαλούν θυμό και αγανάκτηση καταδεικνύει την απόλυτη παρακμή της ελληνικής κοινωνίας. Ποιος να θυμώσει άλλωστε; Ποιος βλέπει σε όλα αυτά κάτι διαφορετικό από ότι θα ήθελε ο ίδιος να κάνει αν μπορούσε;

-Όταν ο Τύπος λέει την αλήθεια αξίζει τον δημόσιο έπαινο μας

«Αντίδοτα» του Μαξίμου στη φθορά

Χορήγηση επιδόματος θέρμανσης και καθιέρωση κατώτατης σύνταξης. Τα σχέδια για την ανάταξη της εικόνας του πρωθυπουργού.

(από την κεντρική σελίδα της ηλεκτρονικής έκδοσης του Ελεύθερου Τύπου σήμερα, 15/06/2008)

---

Γι' αυτό μου αρέσει τελευταία αυτή η εφημερίδα. Μπορείς να ρίχνεις μια σύντομη ματιά και να μαθαίνεις όλη την αλήθεια. Χωρίς να χρειάζεται να κουράζεσαι διαβάζοντας πίσω από τις γραμμές, να αναρωτιέσαι, να αμφιβάλεις ή να λύνεις περίπλοκους γρίφους. Είναι φανερό ότι οι ειλικρινείς άνθρωποι που την γράφουν είναι καλά και εκ των έσω πληροφορημένοι.

Το παμπόνηρο σχέδιο λοιπόν είναι για την ανάταξη της σεπτής εικόνας του πρωθυπουργού. Του πολυτιμότερου πράγματος που έχει απομείνει σε αυτόν τον τόπο.

Όλως συγκυριακώς, -το θέλησε η τύχη-, στα γρανάζια του συγκεκριμένου μεγαλοφυούς σχεδιασμού εμπλέκονται, και μπορεί να ωφελούνται, και μερικοί απεχθείς πτωχοί. Κάποιοι φόρου υποτελείς φουκαράδες. Συμπτωματικά, τελείως συμπτωματικά. Αύριο, το επόμενο σχέδιο για το οποίο θα ξοδευτούν χρήματα, -πάλι για την ανάταξη της εικόνας του πρωθυπουργού, mutatis mutandis-, μπορεί να εξυπηρετήσει ας πούμε την Siemens. Μεθαύριο τον Κινέζο αρχιλιμενάρχη μας. Αντιμεθαύριο τον Σύλλογο Ελληνικών Βιομηχανιών Τροφίμων. Και πάει λέγοντας.

Για τέτοια εικόνα όμως αξίζει να πληρώνουμε. Όσο όσο. Σκέφτεται κανείς άλλωστε τι θα είχαν απογίνει χωρίς αυτήν, την ανεκτίμητης αξίας αγιογραφία, οι 10.000 κομματικοί εγκάθετοι συμπολίτες μας, που τα τελευταία χρόνια εργάζονται νυχθημερόν από τα μετερίζια των πάσης φύσεως δημόσιων οργανισμών για την επανίδρυση του δυστυχούς μας κράτους και για την εις τους αιώνας δόξα της "όι όι δόλιας πατρίδας" (που λέει και ο Νέστωρ της δημοσιογραφίας μας και βασικό στέλεχος του εν λόγω εντύπου).

Στην ίδια λογική κινούμενοι ας μην ξεχνάμε και τα επί μέρους, χαμηλότερης έντασης σχέδια, που προορίζονται για την ανάταξη μικρότερων, αλλά όχι λιγότερο σημαντικών για την αισθητική μας απόλαυση εικόνων. Όπως είναι αυτές της Ντόρας, του Αβραμόπουλου, του Σουφλιά, της Φάνης μας κ.λ.π.. Κι αυτά κοστίζουν κατιτίς. Λεφτά όμως υπάρχουν. Νάναι καλά οι ειδικοί λογαριασμοί, η δημιουργική λογιστική, η Εθνική μας Στατιστική Υπηρεσία και τα μονίμως στραβά μάτια των ελεγκτών της Eurostat.

Πάμε λοιπόν όλοι μαζί σεβαστέ μας δάσκαλε Χρήστο Πασαλάρη! Με το ένα, με το δύο, με το τρία!

Όι όι!

Όι όι!

Όι όι δόλια πατρίδα!

-Κρίμα κ. Σανιδά. Μάλλον θα χάσουμε.

Η ανοησία και η έλλειψη έστω και στοιχειώδους σχεδιασμού, της κυβέρνησης των μυστικών δημοσκοπήσεων και των κυλιόμενων ερευνών της κοινής γνώμης, θριάμβευσαν για μια ακόμη φορά. Έτσι, ενώ θα μπορούσε να εκμεταλλευθεί την μοναδική ευκαιρία και μέσω του συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης να αποδώσει στους ομοφυλόφιλους συμπολίτες μας τα αυτονόητα αστικά δικαιώματα που τους ανήκουν, -κλείνοντας το ζήτημα μια και καλή για το ορατό μέλλον-, δεν τόλμησε για μια ακόμη φορά να αντιπαρατεθεί με τον λαϊκιστικό σκοταδισμό του Άνθιμου και των κάθε λογής γραφικών ελληνορθόδοξων θαμώνων των τηλεπαραθύρων. Τώρα το κακό έγινε. Το πρόβλημα ήταν υπαρκτό και δεν θα μπορούσε παρά να αναδυθεί από την άλλη, την πολύ σοβαρότερη πλευρά του. Η ομοφυλοφιλική κοινότητα έχοντας χάσει το έλασσον διεκδικεί πλέον δυναμικά, και μάλλον με πολλές ελπίδες να το κατακτήσει μεσοπρόθεσμα, το δικαίωμα στο μείζον. Αντί για την άχρωμη πράξη του συμβολαιογράφου απαιτεί την επίσημη ευλογία του δημάρχου.

Εν όψει των τελευταίων ραγδαίων εξελίξεων, που καθορίστηκαν εν πολλοίς από την αποφασιστική στάση του δημάρχου της Τήλου, ο νομικός κόσμος της χώρας φαίνεται σαν να πιάστηκε σε βαθύ ύπνο και αντιδρά μουδιασμένος και, εμφανέστατα, με έλλειψη φαντασίας και έμπνευσης. Για τον πολιτικό κόσμο δεν μπορούμε να μιλάμε. Αυτός θα αφυπνισθεί πολύ αργότερα, όταν οι θεούσες ψηφοφόροι που παίρνουν γραμμή από τα κυριακάτικα κηρύγματα από άμβωνος στρέψουν την προσοχή τους σε άλλα, σημαντικότερα θέματα της επικαιρότητας. Οι απόψεις λοιπόν τριών καθηγητών της νομικής που δημοσιεύονται στο σημερινό ΒΗΜΑ (04/06/08/) έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Ο κ. Γ. Παπαδημητρίου φαίνεται να σκέπτεται λογικότερα και περισσότερο πολιτικά από όλους. Έτσι χωρίς να κρίνει το νόμιμο ή μη της τέλεσης γάμου μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου προτείνει ευθέως την μοναδική αποτελεσματική οδό διαφυγής, που δεν είναι άλλη από την άμεση επέκταση του συμφώνου ελεύθερης διαβίωσης και στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Κάτι που θα έπρεπε να έχει γίνει ήδη από την αρχή.

Αντίθετα τόσο ο κ. Κ. Χρυσόγονος, όσο και ο τέως πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Μ. Σταθόπουλος, εξαντλούν τις παρεμβάσεις τους σε αυτονόητα και μάλλον παιδαριώδη νομικά επιχειρήματα για να καταδείξουν ότι, παρά το κενό που προκύπτει από την γραμματική ερμηνεία του νόμου, η βούληση του νομοθέτη, -που εννοεί πέραν κάθε αμφιβολίας ως γάμο την ένωση μόνο δύο ατόμων διαφορετικού φύλου-, δεν είναι σε καμία περίπτωση δυνατόν να παρανοηθεί. Άρα οι γάμοι που έχουν ήδη τελεσθεί είναι άνευ ετέρου ανυπόστατοι και άκυροι. Πιο συγκεκριμένα, λέει μεταξύ άλλων ο κ. Σταθόπουλος:

"Ο νόμος δεν προβλέπει ρητά, ούτε πριν από το 1982 ούτε και μετά, ότι προϋπόθεση του γάμου είναι η ετερότητα του φύλου. Ωστόσο δεν μπορούμε να ερμηνεύουμε τον νόμο μόνο κατά το γράμμα του αλλά και κατά το πνεύμα του νομοθέτη, ο οποίος εννοούσε καθαρά άνδρα και γυναίκα. Αυτό είναι το ισχύον δίκαιο."

Τα παραπάνω συμπεράσματα είναι τόσο αυτονόητα που για να καταλήξει κανείς σε αυτά δεν χρειάζεται να είναι καθηγητής της νομικής. Δεν χρειάζεται καν να είναι απλός δικηγόρος. Είναι όμως αυτές οι κοινοτοπίες η αναμενόμενη συνεισφορά της πνευματικής ηγεσίας του τόπου στον ορισμό και την επίλυση ενός τόσο σημαντικού πολιτικού και κοινωνικού (και όχι τόσο νομικού) προβλήματος; Μάλλον όχι.
Ο κ. Σταθόπουλος βέβαια δεν λέει ψέματα και η διατύπωση που χρησιμοποιεί δεν είναι λανθασμένη. Πλην όμως μας λέει μόνον την μισή αλήθεια.

Για να βοηθηθούμε ας ρίξουμε μια ματιά στην πολύ πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (απόφαση 43546/02 της 22ας Ιανουαρίου 2008 - Ε.Β. κατά Γαλλίας). Απόφαση που καταδικάζει την Γαλλική Δημοκρατία επειδή στέρησε από ομοφυλόφιλη Γαλλίδα εκπαιδευτικό την διοικητική έγκριση για την υιοθεσία ανηλίκου.
Στην υπόθεση αυτή οι δικαστές έκριναν με βάση την Σύμβαση για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών η οποία συντάχθηκε ήδη από το 1950 και όπως είναι φυσικό, αν λάβει κανείς υπ΄ όψιν του τα ήθη, τις ανάγκες και τους προβληματισμούς εκείνης της εποχής, δεν περιέχει καμία πρόβλεψη σχετική τόσο με τους γάμους μεταξύ ομοφυλοφίλων όσο και με τις υιοθεσίες παιδιών εκ μέρους τους. Από την ερμηνεία όμως αυτής της Σύμβασης οι δικαστές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η Γαλλική Δημοκρατία παρέβη τις υποχρεώσεις της και παραβίασε τα αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα της υπηκόου της. Και αυτό διότι, όπως κρίθηκε σε αυτό το τόσο υψηλό επίπεδο, η Σύμβαση, όπως και κάθε άλλο κανονιστικό κείμενο παρόμοιας εμβέλειας, δεν είναι ένα στατικό νομοθέτημα αλλά, αντίθετα, ένας ζωντανός οργανισμός που πρέπει να ερμηνεύεται και να εφαρμόζεται με βάση τις διαρκώς εξελισσόμενες ανάγκες της καθημερινότητας.

Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Ο κ. Σταθόπουλος μας προτρέπει να τραβήξουμε τα μάτια από την γραμματική ερμηνεία του νόμου και να αναλογισθούμε τους σκοπούς του νομοθέτη της περασμένης γενεάς κοιτάζοντας μακρυά στο παρελθόν.

Οι δικαστές της ΕΣΔΑ λένε και αυτοί να παραμερίσουμε τις γραμματικές ερμηνείες. Με μόνη την διαφορά ότι μας προτείνουν να το κάνουμε για να μπορέσουμε να στρέψουμε το βλέμμα προς το μέλλον. Και να διαγνώσουμε εκεί τις πρωτόγνωρες ανάγκες και προκλήσεις που θα μας οδηγήσουν σε νέες αναγνώσεις των παλιών κειμένων.

Οι κύριοι καθηγητές δεν έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει, -ή το κατάλαβαν αλλά αρνούνται να το αποδεχθούν και προσπαθούν να ξορκίσουν το κακό και να διατηρήσουν ακμαίο το ηθικό των ελληνόψυχων ιθαγενών-, ότι πλέον το ζήτημα προσωρινά μόνον και για λογους αμιγώς δικονομικής φύσεως ανήκει στο πεδίο αρμοδιότητος της ελληνικής δικαιοσύνης (την οποία μάλλον ως απειλή επικαλούνται). Γιατί αυτοί που θα κληθούν να λάβουν τις τελικές αποφάσεις θα είναι οι δικαστές της ΕΣΔΑ, στο γραφικό Στρασβούργο. Που είναι μεν κοντά αλλά ταυτόχρονα και αρκετά μακρυά, ώστε να μην ακούγονται μέχρι εκεί οι κραυγές του Άνθιμου και των ζηλωτών μοναχών. Αλλά και οι ικεσίες των πολιτικών μας που τόσο φοβούνται τις ευθύνες και τόσο απεχθάνονται τις πάσης φύσεως καυτές πατάτες. Και η απόφαση της ΕΣΔΑ είναι μάλλον γνωστή από τώρα.

Για άλλη μια φορά λοιπόν μια σοβαρή μεταρρύθμιση, που θα έπρεπε να είχε προκύψει ως φυσικό αποτέλεσμα ζύμωσης, ωρίμανσης και εξέλιξης της κοινωνίας, θα εισαχθεί στην χώρα ως καταναγκαστικός και, κυρίως, ακατανόητος στους πολλούς, εκσυγχρονισμός. Που ως τέτοιος αντί να μας φέρνει πιο κοντά στους υπόλοιπους λαούς με τους οποίους αποφασίσαμε να συμπορευθούμε, θα διευρύνει περισσότερο την ψυχική απόσταση και το τεράστιο πολιτισμικό χάσμα που ήδη μας χωρίζει.

Οι καθυστερημένες και κοντόφθαλμες εγχώριες ελίτ δεν έχουν προφανώς κατανοήσει ότι τα ζητήματα που απασχολούν τις κάθε είδους μειονότητες των κοινωνιών της δύσης έχουν από καιρό ταξινομηθεί στην σφαίρα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και ως τέτοια βρίσκονται πολύ ψηλά. Σχεδόν στην κορυφή της ατζέντας στην οποία εγγράφονται τα ζητήματα εξαιρετικού ενδιαφέροντος. Επιπλέον το άθλιο σύστημα των πελατειακών σχέσεων, που συντηρείται με εγκληματική ευθύνη των φαύλων πολιτικών μας και συνδέει τους έλληνες πολίτες με το κράτος και τις δομές του, δεν επιτρέπει στους τελευταίους να αποκτήσουν σαφή αίσθηση της έννοιας του δικαιώματος, με τρόπο που θα τους βοηθήσει να κατανοήσουν καλύτερα την πολυπλοκότητα του κόσμου και να αποκτήσουν την απαραίτητη ανοχή και κατανόηση που αποτελεί προϋπόθεση για μια ομαλή και παραγωγική συμβίωση. Έτσι η ελληνική κοινωνία παραδέρνει χωρίς πυξίδα μέσα σε ένα απέραντο θεσμικό κενό αναπαράγοντας και αναμασώντας τις φθηνές και αυθαίρετες ηθικολογικές της κοινοτοπίες.

Τέλος δεν είναι λιγότερο σημαντικό να τονίσουμε ότι η Ελλάδα πρέπει επιτέλους να πάψει να αντιμετωπίζει τις διεθνείς συνθήκες στις οποίες συμμετέχει με την λογική και την νοοτροπία της ξιπασμένης μαντάμ Σουσούς, που αισθάνεται περήφανη με την μεγαλοπρεπή είσοδό της σε κάθε νέο κοσμικό σαλόνι. Οι πρόσφατες εξελίξεις που αφορούν την συμφωνία του Κιότο για την μείωση των ατμοσφαιρικών ρύπων είναι ιδιαίτερα ενδεικτικές για τον τρόπο με τον οποίο το ελληνικό κράτος αντιλαμβάνεται τις υποχρεώσεις του και τιμά την υπογραφή του. Οι συμφωνίες που συνάπτει η χώρα είναι για να εφαρμόζονται πλήρως και με συνέπεια και δεν είναι σκόπιμο και λογικό να παραβιάζονται επιλεκτικά όταν δεν αρέσουν στον μητροπολίτη Άνθιμο, στον νομάρχη Ψωμιάδη ή στον βουλευτή Γκιουλέκα, που, ειδικά ο τελευταίος, πριν αποφασίσει για την τήρηση τους, αλλά και για άλλα προβλήματα και προκλήσεις της σύγχρονης εποχής, αφουγκράζεται τα ιερά τουφέκια των εθνικών μας αγώνων και συμβουλεύεται με δακρυσμένα μάτια τις σεπτές εικόνες των ηρωϊκών μακεδονομάχων.

-Το άσυλο και ολίγα τινά για την εφαρμογή των νόμων

Πότε επιτέλους θα βρεθεί ένας από τους ελάχιστους πλέον σοβαρούς ανθρώπους που διαθέτουν πρόσβαση στα αυτιά των μακαρίως κοιμωμένων ελλήνων πολιτών, (ας διευκρινίσουμε, σοβαροί υπάρχουν αρκετοί, πολύ λίγοι όμως είναι αυτοί που μπορούν να κάνουν την φωνή τους να ακουστεί πέρα από τον στενό κύκλο των φίλων και γνωστών τους αφού για τα ελληνικά ΜΜΕ πάντοτε προηγούνται οι περιπέτειες της Καλομοίρας και οι απόψεις των μόδιστρων για τα όσα συμβαίνουν αυτήν την σαιζόν στην Μύκονο), που θα έχει το θάρρος να βγει και να μιλήσει ουσιαστικά και απερίφραστα για την αθλιότητα του θεσμού του πανεπιστημιακού ασύλου; Για αυτήν την απύθμενη μαύρη τρύπα του όσου πολιτισμού έχει απομείνει σε αυτόν τον τόπο.

Ποιος θα παραμερίσει τον φθηνό καθωσπρεπισμό και την κακώς εννοούμενη ευγένεια, -που λειτουργούν ως ιδανικά προκαλύμματα για την επικράτηση στην δημόσια ζωή των αμαθών, των ανίκανων και των φαύλων-, και θα χαρακτηρίσει ευθέως και χωρίς περιστροφές ως γελοίους ή στην καλύτερη περίπτωση ως ανεύθυνους και εγκληματικά καιροσκόπους όλους αυτούς, τους ακαδημαϊκούς ή πολιτικούς, που κάθε φορά που αναφέρονται στο θέμα δεν βρίσκουν να πουν τίποτε άλλο από κολακείες και φτηνούς ύμνους για την δήθεν μεγάλη "κατάκτηση" του "πανεπιστημιακού κινήματος" που πρέπει ως κόρην οφθαλμού να διαφυλάξουμε.

Ο μέσος απλός πολίτης έχει από καιρό διαισθανθεί τι είναι και ποιους εξυπηρετεί αυτή η μοναδική στην πολιτισμένη ανθρωπότητα ασχήμια. Πλην όμως δεν μπορεί να περάσει από το στάδιο της απλής διαίσθησης σε αυτό της αποκρυσταλλωμένης άποψης. Και αυτό διότι ο υποκριτικός λόγος που εκπέμπουν στην δημόσια σφαίρα οι κήνσορες των πολιτικών και πνευματικών μας ψευτοελίτ δεν προσφέρει κανένα έρεισμα για την ανατροπή της καθεστηκυίας αντίληψης, που επιμένει να θεωρεί την παράλογη καθιέρωση του ακαταδίωκτου των κάθε λογής φασιστοειδών και εγκληματικών στοιχείων στον χώρο του πανεπιστημίου ως υψηλή κατάκτηση και ως μοναδική εγγύηση της ελευθερίας του λόγου και των ιδεών. Και ο απλός πολίτης δεν έχει άλλο δρόμο από του να συνταχθεί με την κυρίαρχη άποψη. Ακόμη και όταν δεν μπορεί να την κατανοήσει. Ακόμη και όταν αισθάνεται ότι αυτή δεν είναι απόλυτα σωστή. Οι κοινωνίες οδηγούνται από τις ελίτ τους. Και εμείς δυστυχώς αυτές έχουμε. Ας περιορισθούμε λοιπόν στην καταδίκη των εκτρόπων και της εγκληματικής δραστηριότητας αλλά προς Θεού, ας μην θίξουμε την μήτρα του κακού. Ας ορκιστούμε για μια ακόμη φορά στην ιερότητα του ασύλου.

Και λίγα λόγια για την αυτονόητη σκοπιμότητα της εφαρμογής του νόμου. Όχι μόνον του πρόσφατου νόμου για την εκπαίδευση, που αποτελεί και την αφορμή της αποκρουστικής έριδας που παρακολουθούμε απαθείς. Αλλά του κάθε νόμου. Καλού ή κακού, που απλά έτυχε να ψηφισθεί και να ισχύει.

Πολλοί είναι οι αρθρογράφοι που αυτές τις μέρες προτάσσουν αυτήν ακριβώς την διάσταση, που τους βοηθά να ξεφύγουν από την ουσία και να τοποθετήσουν το ζήτημα αμιγώς στο πλαίσιο της πολιτικής υπακοής και της τήρησης της τάξης. Στο κάτω κάτω, λένε, είναι ένας νόμος που ψηφίστηκε από την δημοκρατικά εκλεγμένη Βουλή των Ελλήνων. Είναι αδιανόητο να μην εφαρμοσθεί. Ακόμη και εάν είναι ένας κακός νόμος. Η στάση αυτή όμως ρίχνει με έμμεσο τρόπο λάδι στην φωτιά.

Γιατί υπάρχουν πράγματα, που παρά το γεγονός ότι και αυτά δεν λέγονται φωναχτά και δημόσια, αποτελούν κοινά μυστικά και για τον τελευταίο πολίτη αυτής της χώρας. Ποιος άραγε δεν έχει άποψη για το απίθανα χαμηλό επίπεδο των νομοθετών βουλευτών μας; Ποιος δεν ψυχανεμίζεται τον τρόπο με τον οποίο ψηφίζονται τα ασύντακτα, προχειρογραμμένα και ευτελή κείμενα που γεμάτα από ασάφειες, παράθυρα και ολοφάνερες φαύλες σκοπιμότητες παριστάνουν τους υψηλούς κανόνες ρύθμισης της ζωής μας. Ο μέσος έλληνας τα διαισθάνεται όλα αυτά. Και για τον λόγο αυτό πιστεύει ότι οι κάθε λογής κανόνες δεν τον αφορούν. Και ότι η πολιτική υπακοή που οφείλει να δείξει όταν καλείται να εφαρμόσει έναν νόμο, που πιθανόν ακουμπάει αρνητικά τα στενά του συμφέροντα, ισοδυναμεί με δουλική υποταγή σε άλλα συμφέροντα. Αυτά των ξύπνιων που κατάφεραν να αποσπάσουν σε μια δεδομένη στιγμή την κούφια και εύκολη σφραγίδα του ιδιοτελούς νομοθέτη.

Όσοι προβάλλουν λοιπόν την άποψη αυτή δεν λαμβάνουν υπ΄ όψη τους ότι οι κοινωνίες, -οι δημοκρατικές κοινωνίες, είναι πολύ χρήσιμη η διάκριση-, δεν λειτουργούν μηχανιστικά. Βασικό στοιχείο της συνοχής, άρα και της αποτελεσματικότητάς τους, είναι η συναίνεση των μελών τους και η εμπεδωμένη πίστη τους στο κοινό συμφέρον που προκύπτει από την θεσμικά ρυθμισμένη λειτουργία της ομάδας.

Στο ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματός μας η πίστη αυτή χαρακτηρίζεται ως πατριωτισμός. Και είναι ακριβώς αυτό που μας λείπει.

-Το δικαίωμα στην ανοησία

1,19 ευρώ. Δεν εξεπλάγην. Γιατί να εκπλαγώ άλλωστε.

Για να εκπλαγεί κανείς θα πρέπει να είναι ή τελείως ανόητος ή έλληνας βουλευτής. Από αυτούς που συχνάζουν στις εκπομπές του Μάκη του Δημοσιογράφου. Και μένουν άφωνοι, με το στόμα ανοιχτό και τα μάτια βουρκωμένα, μπροστά στα κακώς κείμενα. Αυτά που βλέπουν και ακούν στο στούντιο για πρώτη φορά. Και φρικιούν και σοκάρονται. Και αδυνατούν να τα πιστέψουν. Και κουνούν το κεφάλι απελπισμένοι και ομολογούν με κάθε ειλικρίνεια. "Φοβερά πράγματα κ. Τριανταφυλλόπουλε. Δεν ξέρω τι να πω. Είμαστε όλοι ένοχοι."

1 ευρώ και 19 λεπτά λοιπόν στοίχιζε το SMS στην ψηφοφορία της Eurovision. 1 και 19. Σχεδόν ένα παλιό πεντακοσάρικο. Και ο κοσμάκης πλήρωνε και ψήφιζε. Και ξαναπλήρωνε και ξαναψήφιζε.

Και όμως. Από 1,5 μέχρι 5 λεπτά χρεώνουν οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας ένα γραπτό μήνυμα και τρέχουν και δεν φτάνουν για να προλάβουν η μια τις προσφορές της άλλης. Γιατί όχι άλλωστε. Με τις υπάρχουσες διαθεσιμότητες στα δίκτυα η συγκεκριμένη υπηρεσία δεν τους στοιχίζει ούτε δεκάρα. Γιαυτό και ότι πάρουν είναι καθαρό κέρδος.

Υπό τις συνθήκες αυτές κανείς από όλους όσους άσκησαν προχθές το δημοκρατικό τους δικαίωμα δεν σκέφθηκε γιατί ένα απλό SMS προς ένα πλήρως αυτοματοποιημένο κέντρο, -όπως αυτά των εταιρειών τηλεφωνικών ψηφοφοριών-, θα έπρεπε να κοστίζει 80 και 60 και 50 φορές παραπάνω. Κανείς δεν υπολόγισε την απίστευτη αναντιστοιχία κόστους-τιμής πώλησης που απολαμβάνουν οι καλές αυτές εταιρείες. Εταιρείες που ασφαλώς προσαρμόζουν τα τιμολόγια τους ανάλογα με τους κανόνες της ζήτησης. Και με την ψυχρή λογική που λέει ότι, όσο τα κορόιδα πληρώνουν αδιαμαρτύρητα τόσο οι τιμές μπορεί να παραμένουν υψηλές και τα κέρδη δυσθεώρητα.

Την ίδια στιγμή στην πλούσια και κραταιά Γερμανία, στην χώρα που πέρυσι, για μια ακόμη φορά, αναδείχθηκε με απόσταση παγκόσμια πρωταθλήτρια εξαγωγών, αγγίζοντας το αστρονομικό ποσό των 1.000 δισ. ευρώ (!!!), το ίδιο SMS κόστιζε 20 μόλις λεπτά!!! 83% περίπου φθηνότερα από ότι στην ψωροκώσταινα!!! Ή έξι φορές λιγότερο!!!

Ο λόγος είναι απλός. Ο μέσος γερμανός σίγουρα δεν λυπάται να δώσει και ένα και δύο και τρία ευρώ για το στιγμιαίο χαβαλέ και την ικανοποίηση της παρόρμησής του. Παράλληλα όμως κοστολογεί αυτό που κάθε φορά αγοράζει και είναι προφανές ότι αρνείται να γίνει κορόιδο και να πληρώσει κάτι το οποίο του πουλιέται 1.000 φορές ακριβότερα από όσο στοιχίζει. Εξ ου και εκεί οι καλές εταιρείες το ξανασκέφτονται. Και από το τίποτε αρκούνται στα 20 λεπτά. Στο κάτω κάτω και αυτά καθαρό κέρδος είναι.

Και μετά; Μετά οι φουκαράδες έλληνες ιθαγενείς μιλάνε για την ακρίβεια και για την δύσκολη ζωή τους. Και για τις στερήσεις και την φτώχεια που έρχεται. Και για την αξιολύπητη γενιά των 700 ευρώ. Που σημειωτέον συνηθίζει να πίνει τον καφέ της με 4 ευρώ στα Starbacks και να κάνει λογαριασμούς 150 ευρώ στα κινητά της, έχοντας την αίσθηση ότι απολαμβάνει αναφαίρετα δημοκρατικά της δικαιώματα. Γιατί έτσι μάθαμε. Να έχουμε για μέτρο των δικαιωμάτων μας το ύψος των επιθυμιών μας. Και όχι την αξία της δουλειάς μας.

Τελικά μου φαίνεται ότι όλη αυτή η υπόθεση για την ακρίβεια είναι μια ακόμη φάρσα της καλής μας τηλεόρασης. Που καταπώς φαίνεται ξέμεινε από θέματα και ρίχτηκε τις τελευταίες ημέρες να ολοφύρεται για τις τιμές της πελαγίσιας τσιπούρας, του εισαγόμενου αργεντίνικου T-bone και του φουαγκρά. Που θα πάει όμως. Σε καμιά βδομάδα, άντε δύο, όλο και κανένας ερωτύλος λαδωμένος από την Siemens θα πηδήξει από το παράθυρο και θα ανανεώσει άθελα του το περιεχόμενο του δημόσιου διαλόγου μας. Για νάχουμε να γεμίζουμε ζουμερά και πιπεράτα τις ζεστές και ιδρωμένες νύχτες μας στα αυθαίρετα της Λούτσας και της Καλλικράτειας.

-Μεγαλώνει, μεγαλώνει ... ... γερά παιδιάααα!

Αναζητάτε πρακτικές συμβουλές για να αποκτήσετε και εσείς έναν ωραιότατο αυχένα βοός; Ή άλλως για να ξεπεράσει εμφανώς η διάμετρος του λαιμού σας αυτήν της, -προφανέστατα άνευ ιδιαιτέρας χρησιμότητος-, κεφαλής σας;

Μα είναι απίθανα απλό. Εμπλουτίστε την καθημερινή σας διατροφή με τις κατάλληλες θρεπτικές ουσίες. Μπορείτε επί παραδείγματι να τρώτε 8 έως 10 κτυπητά αυγά την ημέρα.

(Για όσους δεν γνωρίζουν το κτυπητό αυγό είναι το προϊόν της βιαίας αναμίξεως ωμού κρόκου με ικανή ποσότητα ζαχάρεως, καταναλίσκεται δε επιτόπου τη συνοδεία γιγαντιαίας φέτας άρτου. Το λαχταριστό αυτό, άμα και θρεπτικότατο έδεσμα, απετέλεσε ξεχωριστή λιχουδιά για τα παιδιά που μεγάλωσαν στην διάρκεια των περασμένων σκοτεινών δεκαετιών, πριν δηλαδή κάνουν την σωτήρια εμφάνιση τους στα περίπτερα τα εμπλουτισμένα με αγνά ορυκτέλαια, πλην όμως νοστιμότατα και απολύτως ηλεγμένα από την βιομηχανία και τους αρμόδιους κρατικούς φορείς, συσκευασμένα σνάκς)

Εφαρμόστε τις συμβουλές μου και δεν θα χάσετε.

Εντός ελαχίστου διαστήματος θα αποκτήσετε τον υπερμεγέθη σβέρκο που επιθυμείτε και μαζί με αυτόν και ένα σωρό χαριτωμένα προσωνύμια προερχόμενα από ότι εκλεκτότερο απαντάται στο ζωϊκό βασίλειο, όπως άλμπατρος, δελφίνι, μπαρακούντα της πισίνας κ.λ.π.

Ταυτόχρονα θα αντιληφθείτε ότι οι πάντες θα αρχίσουν να εξυμνούν τα σπάνια ψυχικά σας χαρίσματα. Την ατσάλινη θέληση σας, την απέχθεια σας προς την ταπεινή ύλη και την πεζή καθημερινότητα, την ακλόνητη προσήλωση σας σε υψηλούς πνευματικούς στόχους. Την αγάπη σας για την ευγενή άμιλλα και την προσκόλληση σας στις αθάνατες και πανανθρώπινες αξίες του ευ αγωνίζεσθαι, που γεννήθηκαν πριν από αιώνες σε αυτόν τον ευλογημένο τόπο.

Πλέον όλων αυτών και εάν αυτοβούλως το επιλέξετε, θα έχετε την σπάνια χαρά και την ξεχωριστή τιμή να υπηρετήσετε ως υπεράριθμος βαθμοφόρος τις τιμημένες ελληνικές ένοπλες δυνάμεις.
Θα απολαύσετε το εξαιρετικό προνόμιο να οικοδομηθείτε πνευματικά και να ολοκληρώσετε το κτίσιμο της προσωπικότητας σας σε ένα από τα πολλά υψηλού επιπέδου ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της γραικολίας.
Θα αυξήσετε τις πιθανότητες σας να δείτε ιδίοις όμασι το εσωτερικό του Μεγάρου Μαξίμου, να ανταλλάξετε θερμή χειραψία με τον φίλαθλο πρωθυπουργό μας και να χαρίσετε ως πολύτιμο ενθύμιο ένα από τα πολλά παλιά μαγιό σας στην φιλότεχνο χειρουργό Νατάσα.

Αλλά πάνω από όλα θα αξιωθείτε τον θαυμασμό και την ειλικρινή εκτίμηση του πιο όμορφου, του πιο αγνού, του πιο γεμάτου με υψηλά ιδανικά, του πιο αισθαντικού, του πιο ανθρώπινου, με Α κεφαλαίο, λαού του κόσμου. Του λαού των ελλήνων. Που βαδίζει γεμάτος αυτοπεποίθηση και αίσθημα ηθικής υπεροχής στις λεωφόρους του κόσμου, οπλισμένος με το ασυναγώνιστο συγκριτικό πλεονέκτημα της παιδείας και του πολιτισμού (υπουργός εθνικής παιδείας έφα).

Όλα αυτά μόνο με 10 χτυπητά αυγά την ημέρα. Χωρίς χημικά πρόσθετα και χωρίς συντηρητικά. Δεν αξίζει να δοκιμάσετε;

-Μωρία, χωριατίλα και κακογουστιά

Το νέο έμβλημα του Ελληνικού Υπουργείου Παιδείας.

Δεν γνωρίζω αν έχετε δει κάτι πιο κακόγουστο, ανέμπνευστο και βλακώδες τα τελευταία 20-30 χρόνια.

Ο κ. υπουργός προσπαθεί εναγωνίως, πλην ματαίως, να αποδείξει ότι υπάρχει και αποδίδει έργο στον τομέα του. Και αυτό είναι προφανώς ότι καλύτερο μπόρεσε μέχρι στιγμής να κάνει.

Προσωπικά, μέχρι σήμερα, ήξερα ότι τα εμβλήματα είναι κάποιες εξόχως απλές παραστάσεις με υψηλή αφαιρετική δύναμη. Φτιαγμένα έτσι ώστε να απασχολούν το μάτι για ένα ελάχιστο κλάσμα του χρόνου και την ίδια στιγμή να αναγκάζουν την φαντασία να λειτουργεί απεριόριστα.

Το πόσο μπορεί να εξυπηρετήσει έναν τέτοιο σκοπό μια εικόνα, που μόνο για να αποκρυπτογραφήσεις το περιεχόμενό της χρειάζεσαι το λιγότερο κάνα μισάωρο, πρέπει να το γνωρίζουν μόνο οι απαίδευτοι, κακόγουστοι και ανέραστοι χοντροί που μας κυβερνούν.

Απολαύστε!

-Σχολικό συγκρότημα Άνω Ραχούλας "Ο Σάκης Ρουβάς"

Συγγνώμη, λάθος, "Ο Στέλιος Καζαντζίδης" ήθελα να πω. Το "Σάκης Ρουβάς", μαζί με το εξατάξιο "Η Ναζιάρα Καλομοίρα", βρίσκονται στην Κάτω Ραχούλα, που έχει πιο πολλά σπίτια, έχει κάθε μέρα λεωφορείο με την πρωτεύουσα και όσο να' ναι είναι πιο κοντά στα σύγχρονα ρεύματα του πολιτισμού και των γραμμάτων.

Δεν ξέρω αν το μάθατε, αλλά τις μέρες αυτές η ελληνική επικράτεια δονείται από άκρου εις άκρον στον παλμό μιας νέας "μεταρρύθμισης" που έρχεται να δώσει ένα οριστικό τέλος στο χρόνιο σακατλίκι της παιδείας μας. Πρόκειται για μια επαναστατική πρωτοβουλία, για την οποία οφείλουμε να παραμερίσουμε τις όποιες πολιτικές μας διαφορές και να χειροκροτήσουμε από καρδίας τον "σαραντάρη" υπουργό Στυλιανίδη, που διευθύνει με τόσο τολμηρή φαντασία και έμπνευση το εκπαιδευτικό μας σκάφος.

Αναλυτικότερα: Μέχρι πρόσφατα, με βάση το προηγούμενο ανοργασμικό και αναχρονιστικό νομικό πλαίσιο, η απόφαση για την ονοματοδότηση ενός σχολείου ήταν προαιρετική, ανήκε στην διακριτική ευχέρεια του συλλόγου διδασκόντων, έπρεπε να αιτιολογηθεί ως προς την σκοπιμότητα της και υπόκειτο στην έγκριση της κεντρικής υπηρεσίας του Υπουργείου Παιδείας. Από τούδε και στο εξής όμως όλα τα σχολεία στην επικράτεια οφείλουν να αναβαθμισθούν και να ανακτήσουν το χαμένο κύρος τους μέσω της υποχρεωτικής πλέον απόκτησης ένδοξου ονοματεπώνυμου!!!

Η ευτράπελη αυτή διαδικασία βρίσκεται προς στο τέλος της αφού μέχρι την 20η Μαρτίου οι υπεύθυνοι όλων των σχολείων θα πρέπει να αποστείλουν στην αρμόδια διεύθυνση του υπουργείου τις προτάσεις τους, με ένα κύριο και δύο εναλλακτικά ονόματα.

Ήδη, από ότι μαθαίνουμε, η απολύτως επιρρεπής στα αρχοντοκαραγκιοζιλίκια ελληνική κοινωνία έχει ανταποκριθεί στην "μεταρρύθμιση" με περισσό ενθουσιασμό. Πράγματι, από την στιγμή που το μέτρο ανήκει στην σφαίρα της μαζικής, φτηνιάρικης επικοινωνιακής μπαρούφας και δεδομένου ότι η πρωτοβουλία δεν ασκείται βάσει συγκεκριμένων κινήτρων από κάποιες μεμονωμένες σχολικές κοινότητες, (που ενδεχομένως να είχαν λόγους και έμπνευση να δώσουν μια ονομασία στο σχολείο τους τιμώντας με αυτόν τον τρόπο έναν ευεργέτη χρηματοδότη, έναν παλιό σπουδαίο δάσκαλο που άφησε εκεί το πνευματικό του αποτύπωμα, έναν εθνικής εμβέλειας άνθρωπο των γραμμάτων που πέρασε μαθητής από τα ίδια θρανία ή απλά έτυχε με το έργο του να ασκεί ειδική επιρροή στο περιβάλλον των διδασκόντων και κατ΄ επέκταση και των διδασκομένων), ο κάθε πικραμένος επιστρατεύει τις τηλεοπτικές του παραστάσεις, τις μόνες που διαθέτει άλλωστε, και προτείνει κάποιο από τα τοτέμ του σύγχρονου αλαλούμ της δημόσιας ζωής μας.

Ήδη η ζήτηση είναι τεράστια για ονόματα όπως του Στέλιου Καζαντζίδη, του Νίκου Γκάλη, των Γεωργίου και Ανδρέα Παπανδρέου, του Βενιζέλου κ.α.. Ακολουθούν κάποια βαρβάτα ιστορικά μεγέθη, όπως ο Κολοκοτρώνης ή ο Κοραής. Ασφαλώς πολύ καλά πηγαίνουν και κάποιοι προβεβλημένοι λογοτέχνες, όπως ο Ελύτης και ο Καβάφης, αλλά Κύριος οίδεν, τολμώ να είπω, εάν αυτοί που τους προτείνουν έχουν έστω και την παραμικρή ιδέα για το έργο και την προσφορά τους.

Τώρα θα μου πείτε, καλά ο Κοραής, ακόμη καλύτερα ο Καβάφης, -άσχετα αν οι πιο πολλοί τους ξέρουν απλά ως "μεγάλους" χωρίς να υποψιαζόμαστε ντιπ τι είναι αυτό που τους αναδεικνύει ως τέτοιους-, αλλά ο Στελάρας; Ο Γκάλης; Και ο Κολοκοτρώνης ακόμη; Τι σχέση έχουν όλοι αυτοί με την εκπαίδευση και ποιοι είναι οι επιθυμητοί συμβολισμοί που θα κουβαλήσει το όνομα τους στα κακότυχα ελληνικά σχολεία; Που συναντιέται η Μαντουμπάλα με το όραμα του υπουργού Στυλιανίδη για την παιδεία του 21^ου αιώνα;

Αλλά τόσο ξέρουμε, τόσο μπορούμε και τόσο κάνουμε. "Ο καθείς και τα όπλα του" όπως έγραψε και ένας από τους υποψήφιους για την μεγάλη τιμή. Και όλη η Ελλάδα ένα απέραντο πρωϊνάδικο.

Η ονοματοδοσία ενός εκπαιδευτικού ιδρύματος, όπως αυτή μιας στρατιωτικής μονάδας, είναι θεσμός που πρώτα και πάνω από όλα υπηρετεί την διάκριση, αναδεικνύει την αριστεία και προάγει την άμιλλα. Είναι επομένως φυσικό ότι η κατάχρησή του του αφαιρεί κάθε συμβολισμό, τον ευτελίζει και τον ακυρώνει. Όλα αυτά βέβαια πολύ μικρή σημασία έχουν για τους χυδαίους και ολιγογράμματους καιροσκόπους της δημόσιας ζωής μας, όπου τα πάντα τιμαριθμοποιούνται με βάση τα ποσοστά δημοτικότητας και τις μονάδες ακροαματικότητας. Και ακόμη μικρότερη για τους ανυποψίαστους και χαζοχαρούμενους πελάτες, καταναλωτές - ψηφοφόρους του συστήματος.

Διερωτώμαι όμως. Ποιαν ακριβώς εντύπωση θα αποκόμιζε ο Περικλής εάν σηκωνόταν από τον τάφο του και, ψάχνοντας απελπισμένος να βρει την Αθήνα που άφησε 2.500 χρόνια πριν, έπεφτε πάνω σε ένα ελεεινό και βρώμικο λυόμενο με σπασμένα παράθυρα και άθλιες τουαλέτες, που έφερε στην προθήκη του το ένδοξο όνομά του; Υποθέτω ότι την ολοκληρωτική καταστροφή της πόλης θα μας την συγχωρούσε. Την προσβολή της προσωπικότητας του όμως, ποτέ!

-Οι δήθεν αγωνιστικές φωνασκίες ως άλλοθι στην άγνοια

Με αφορμή σημερινό (19/3/2008/) δημοσίευμα του ΒΗΜΑΤΟΣ επανέρχομαι για λίγο στο ημέτ