Δευτέρα, Φεβρουαρίου 25, 2013

-Τα σπουδαία θα γίνουν αλλού. Εδώ απλά μια παράσταση.



Στο κέντρο του κόσμου όντες και ομφαλοσκοπούντες, ως συνήθως, μπορούμε να ερμηνεύσουμε τα γεγονότα και να προβλέψουμε τις εξελίξεις μόνο με βάση τις επιθυμίες μας και τις πιο εμφανείς από τις κινήσεις που είμαστε σε θέση να διακρίνουμε, στην φτωχή, επαρχιακή μας πολιτική σκηνή. Σε αυτήν αποκλειστικά. Τίποτε εξωτερικό δεν μας αγγίζει.

Καταλήξαμε έτσι στο συμπέρασμα ότι η χώρα έμεινε στο ευρώ, δεν εξερράγη και συνεχίζει ακόμη και σήμερα να αναπνέει, χάρη στην υπεύθυνη πολιτική που ακολούθησε προσωπικά ο πρωθυπουργός, ο Αντώνης Σαμαράς και οι επιφανείς εταίροι του, στην τρικομματική κυβέρνηση του ιστορικού συμβιβασμού. Και βέβαια χάρη στις έκτακτες και ειδικές ικανότητες και άοκνες προσπάθειες του μάγου της οικονομίας, Στουρνάρα, ο οποίος προσέθεσε εύστοχα στην υψηλή πολιτική των άλλων την απαραίτητη δική του τεχνική αρτιότητα. Αυτός είναι ο κυρίαρχος μύθος, που εξηγεί τα βασικά, ενώ υπάρχουν και ένα σωρό άλλοι, παράπλευροι και πάντα εσωτερικοί, για τα μικρότερα.

Το ότι η χώρα "διεσώθη" σχεδόν παρά φύσιν, χάρη στην, ολοφάνερη πλέον, ύψιστη οικονομική και πολιτική σκοπιμότητα της Ε.Ε., με αποφάσεις που πάρθηκαν, τη απουσία ημών, στις Βρυξέλλες και, κυρίως στο Βερολίνο και ότι όλα τα επί μέρους στοιχεία και μέτρα της εσωτερικής διευθέτησης καθορίστηκαν στο κατώτερο επιτρεπτό όριο, με αποκλειστικό γνώμονα την εξυπηρέτηση αυτού και μόνον του στόχου, το σκεφτόμαστε μεν λίγο, πλην όμως το προσπερνάμε βιαστικά, επειδή είναι προφανές ότι δεν ικανοποιεί ούτε την αυταρέσκεια ούτε την περήφανη αίσθηση της εθνικής ανεξαρτησίας μας.

Φτάνουμε έτσι να πιστώνουμε στον εσωτερικό πολιτικό θίασο "επιτεύγματα" που, σε καμία περίπτωση, δεν του ανήκουν. Και όχι μόνο. Επειδή η απόδοση θετικών ιδιοτήτων σε κάποιους πρέπει να ισοσταθμίζεται με την απόδοση των αντίστοιχων αρνητικών σε κάποιους άλλους, ο μύθος των μισών καλών γεννά αναγκαστικά τον παράλληλο μύθο των άλλων μισών, που δεν μπορεί παρά να είναι οι απαραίτητοι κακοί. Και ασφαλώς οι τελευταίοι, ενσωματωμένοι πλήρως στον κυρίαρχο τρόπο σκέψης της κοινωνίας, ανταποκρίνονται περίφημα στις ανάγκες του φυσικού τους ρόλου, παίζοντας με επιτυχία τους κακούς, χωρίς διόλου να το αντιλαμβάνονται.

Το αποτέλεσμα είναι η συνύπαρξη δύο παράλληλων κόσμων. Του πραγματικού, που έχει να κάνει με τις ανάγκες και τις κεντρικές αποφάσεις της Ευρώπης και του φανταστικού, που περιλαμβάνει τα όσα, εικονικής πραγματικότητας, διαδραματίζονται στην αφασική πολιτική μας σκηνή, στην οποία, τρία χρόνια τώρα, παρατηρούμε την συναρπαστική διαδοχή των επεισοδίων του έργου της σωτηρίας της πατρίδας.

Ανάμεσα στους δύο αυτούς κόσμους συνθλίβονται οι πολίτες, αντιμέτωποι με την ανελέητη καθημερινότητα και τα διαρκώς διογκούμενα προβλήματα. Διότι οι ευρωπαϊκές ηγεσίες, μπορεί μεν να καθορίζουν τις βασικές πολιτικές αλλά στερούνται την δυνατότητα να τις εφαρμόσουν επί τόπου, ασκώντας οι ίδιες την διακυβέρνηση της χώρας. Και από την άλλη πλευρά το πολιτικό σύστημα είναι ιδιαίτερα απασχολημένο, με την προσπάθεια του να οικειοποιηθεί οποιαδήποτε καλή εξέλιξη, εντάσσοντας την στο ευφάνταστο σενάριο της θεατρικής παράστασης που έχει αναλάβει. Η Ελλάδα πορεύεται στην ουσία ακυβέρνητη.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η έξοδος από την διαδοχή των φαύλων κύκλων μπορεί να γίνει μόνο με αυτόματο και, μοιραία, βίαιο τρόπο. Αυτό θα επισυμβεί όταν το κόστος για την εξυπηρέτηση της σκοπιμότητας των εταίρων μας ξεπεράσει την αναμενόμενη για τους ίδιους ωφέλεια και καταστεί πλέον απαγορευτικό.

Το πότε είναι εξαιρετικά δύσκολο να προβλεφθεί μια και εξαρτάται από παράγοντες που ούτε μπορούμε να διαμορφώσουμε, αλλά ούτε και να αξιολογήσουμε. Έχοντας τα μάτια στραμμένα στην απατηλή κινητικότητα της εσωτερικής σκιαμαχίας, που θέλουμε να θεωρούμε πολιτική σκηνή, έχουμε παραιτηθεί από κάθε δυνατότητα δράσης στο πεδίο της πραγματικότητας και έχουμε μετατραπεί από υποκείμενα σε αντικείμενα της ιστορίας. Επιλέξαμε να πληρώσουμε το κόστος μιας παράστασης, μαζί με τα έξοδα και τις αμοιβές των ηθοποιών της. Το πάθος μας για το θέατρο φαίνεται να ξεπερνάει την ανάγκη μας για την ζωή.

buzz it!

3 σχόλια:

zepos είπε...

Σύμφωνα με τον Πλάτωνα που τον έχουμε κορώνα και καμάρι, έτσι δα είναι ο κόσμος πλασμένος.
Το πραγματικόν "είναι" και το φανταστικόν τοιούτον...
Ημείς γουστάρομε το φανταστικόν και τις εικονικές..
Εσείς κύριε τώρα γιατί μας το χαλάτε;

aftercrisis είπε...

Εξαιρετική ανάλυση.
Άς προσθεσω τα δικά μου, πιστεύω ότι συγκλίνουν.
Αρχές καλοκαιριού του 2012, όταν γινόταν στην Ελλάδα οι διπλές εκλογές, όλος ο Ευρωπαϊκός Νότος και μαζί το κοινό νόμισμα, έμοιαζε να βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού.
Μετά απ' αυτό το σκληρό καλοκαίρι, η κατάσταση φάνηκε ν' αλλάζει. Όμως, αυτό που άλλαξε ήταν η πολιτική κατάσταση, όχι οι οικονομικές αποφάσεις. Οι κυβερνώντες την Ευρωζώνη δεν αποφάσισαν ν' αλλάξουν ριζικά το "φάρμακο" κατά της κρίσης. Αυτό που άλλαξε το κλίμα, ήταν μόνον η αποκάλυψη μιας πολιτικής απόφασης: Έγινε φανερό ότι δεν θ' αφήσουν την Ευρωζώνη να χάσει έστω και ένα μέλος της και έτσι να μπει σε διαδικασία αποσύνθεσης. Αποφάσισαν να “κρατήσουν” την Ελλάδα. Να μη την διώξουν, αλλά και να μη “την αφήσουν να φύγει”. Την πολιτική αυτή απόφαση την έλαβαν οι κυβερνώντες την Ευρωζώνη, δηλαδή κυρίως η κινητήρια δύναμη του “Γαλλογερμανικού άξονα”, όπως αναδιαμορφώθηκε μετά την προεδρική αλλαγή στη Γαλλία (εκλογή Ολλάντ).

Ωστόσο, η σημερινή κυβέρνηση δεν κατανοεί τι νέο διαφαίνεται στην Ευρώπη. Επίσης δεν αναγνωρίζει τα λάθη που διαπράχθηκαν επί δεκαετίες στην Ελλάδα και "πήραμε δρόμο στραβό". Συνεχίζει σε δρόμους αδιέξοδους. Ακόμη και οι απολύτως αναγκαίες μεταρρυθμίσεις (π.χ. δίκαιο και αποτελεσματικό φορολογικό σύστημα, καταπολέμηση γραφειοκρατίας και διαφθοράς, επιλογές οικονομικών προτεραιοτήτων με βάση τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας, τομές στο πολιτικό σύστημα), καθυστερούν για κάποιο άγνωστο μέλλον.
Είναι ώρα για πολιτική συζήτηση και αντιπαράθεση, αλλά όχι με ψευδοεπιχειρήματα ή μ' εκείνα μόνον τα βολικά λόγια που θέλουν ν' ακούν τ' αυτιά μας.

http://aftercrisisblog.blogspot.gr/2013/02/blog-post_4452.html

Ανώνυμος είπε...

@aftercrisis

Η πολιτική τάξη δεν έχει κανέναν λόγο να κυβερνήσει το πλοίο στην κατεύθυνση των μεταρρυθμίσεων γιατί πολύ απλά αυτή δεν έχει απολέσει τίποτα. Ούτε καν οι απολαβές τους από τον κρατικό κορβανά δεν έχουν μειωθεί, ενώ ούτε διαφαινόταν (μέχρι τουλάχιστον την καταδίκη του "φτερωτού") η προοπτική τιμωρίας.
Αν λοιπόν δεχτούμε ότι η μελλοντική συμπεριφορά κάποιου επηρεάζεται από τα προσωπικά αποτελέσματα που φέρνει η ως τώρα πορεία του, ποιο είναι το κίνητρο των πολιτικών να αλλάξουν την συμπεριφορά τους σαν κυβερνώντες;
Business as usual λοιπόν, μια και γι'αυτούς δεν έχει αλλάξει τίποτα και ολοταχώς στην καταστροφή.

Atlas Shrugged