-Το άσυλο και ολίγα τινά για την εφαρμογή των νόμων

Πότε επιτέλους θα βρεθεί ένας από τους ελάχιστους πλέον σοβαρούς ανθρώπους που διαθέτουν πρόσβαση στα αυτιά των μακαρίως κοιμωμένων ελλήνων πολιτών, (ας διευκρινίσουμε, σοβαροί υπάρχουν αρκετοί, πολύ λίγοι όμως είναι αυτοί που μπορούν να κάνουν την φωνή τους να ακουστεί πέρα από τον στενό κύκλο των φίλων και γνωστών τους αφού για τα ελληνικά ΜΜΕ πάντοτε προηγούνται οι περιπέτειες της Καλομοίρας και οι απόψεις των μόδιστρων για τα όσα συμβαίνουν αυτήν την σαιζόν στην Μύκονο), που θα έχει το θάρρος να βγει και να μιλήσει ουσιαστικά και απερίφραστα για την αθλιότητα του θεσμού του πανεπιστημιακού ασύλου; Για αυτήν την απύθμενη μαύρη τρύπα του όσου πολιτισμού έχει απομείνει σε αυτόν τον τόπο.

Ποιος θα παραμερίσει τον φθηνό καθωσπρεπισμό και την κακώς εννοούμενη ευγένεια, -που λειτουργούν ως ιδανικά προκαλύμματα για την επικράτηση στην δημόσια ζωή των αμαθών, των ανίκανων και των φαύλων-, και θα χαρακτηρίσει ευθέως και χωρίς περιστροφές ως γελοίους ή στην καλύτερη περίπτωση ως ανεύθυνους και εγκληματικά καιροσκόπους όλους αυτούς, τους ακαδημαϊκούς ή πολιτικούς, που κάθε φορά που αναφέρονται στο θέμα δεν βρίσκουν να πουν τίποτε άλλο από κολακείες και φτηνούς ύμνους για την δήθεν μεγάλη "κατάκτηση" του "πανεπιστημιακού κινήματος" που πρέπει ως κόρην οφθαλμού να διαφυλάξουμε.

Ο μέσος απλός πολίτης έχει από καιρό διαισθανθεί τι είναι και ποιους εξυπηρετεί αυτή η μοναδική στην πολιτισμένη ανθρωπότητα ασχήμια. Πλην όμως δεν μπορεί να περάσει από το στάδιο της απλής διαίσθησης σε αυτό της αποκρυσταλλωμένης άποψης. Και αυτό διότι ο υποκριτικός λόγος που εκπέμπουν στην δημόσια σφαίρα οι κήνσορες των πολιτικών και πνευματικών μας ψευτοελίτ δεν προσφέρει κανένα έρεισμα για την ανατροπή της καθεστηκυίας αντίληψης, που επιμένει να θεωρεί την παράλογη καθιέρωση του ακαταδίωκτου των κάθε λογής φασιστοειδών και εγκληματικών στοιχείων στον χώρο του πανεπιστημίου ως υψηλή κατάκτηση και ως μοναδική εγγύηση της ελευθερίας του λόγου και των ιδεών. Και ο απλός πολίτης δεν έχει άλλο δρόμο από του να συνταχθεί με την κυρίαρχη άποψη. Ακόμη και όταν δεν μπορεί να την κατανοήσει. Ακόμη και όταν αισθάνεται ότι αυτή δεν είναι απόλυτα σωστή. Οι κοινωνίες οδηγούνται από τις ελίτ τους. Και εμείς δυστυχώς αυτές έχουμε. Ας περιορισθούμε λοιπόν στην καταδίκη των εκτρόπων και της εγκληματικής δραστηριότητας αλλά προς Θεού, ας μην θίξουμε την μήτρα του κακού. Ας ορκιστούμε για μια ακόμη φορά στην ιερότητα του ασύλου.

Και λίγα λόγια για την αυτονόητη σκοπιμότητα της εφαρμογής του νόμου. Όχι μόνον του πρόσφατου νόμου για την εκπαίδευση, που αποτελεί και την αφορμή της αποκρουστικής έριδας που παρακολουθούμε απαθείς. Αλλά του κάθε νόμου. Καλού ή κακού, που απλά έτυχε να ψηφισθεί και να ισχύει.

Πολλοί είναι οι αρθρογράφοι που αυτές τις μέρες προτάσσουν αυτήν ακριβώς την διάσταση, που τους βοηθά να ξεφύγουν από την ουσία και να τοποθετήσουν το ζήτημα αμιγώς στο πλαίσιο της πολιτικής υπακοής και της τήρησης της τάξης. Στο κάτω κάτω, λένε, είναι ένας νόμος που ψηφίστηκε από την δημοκρατικά εκλεγμένη Βουλή των Ελλήνων. Είναι αδιανόητο να μην εφαρμοσθεί. Ακόμη και εάν είναι ένας κακός νόμος. Η στάση αυτή όμως ρίχνει με έμμεσο τρόπο λάδι στην φωτιά.

Γιατί υπάρχουν πράγματα, που παρά το γεγονός ότι και αυτά δεν λέγονται φωναχτά και δημόσια, αποτελούν κοινά μυστικά και για τον τελευταίο πολίτη αυτής της χώρας. Ποιος άραγε δεν έχει άποψη για το απίθανα χαμηλό επίπεδο των νομοθετών βουλευτών μας; Ποιος δεν ψυχανεμίζεται τον τρόπο με τον οποίο ψηφίζονται τα ασύντακτα, προχειρογραμμένα και ευτελή κείμενα που γεμάτα από ασάφειες, παράθυρα και ολοφάνερες φαύλες σκοπιμότητες παριστάνουν τους υψηλούς κανόνες ρύθμισης της ζωής μας. Ο μέσος έλληνας τα διαισθάνεται όλα αυτά. Και για τον λόγο αυτό πιστεύει ότι οι κάθε λογής κανόνες δεν τον αφορούν. Και ότι η πολιτική υπακοή που οφείλει να δείξει όταν καλείται να εφαρμόσει έναν νόμο, που πιθανόν ακουμπάει αρνητικά τα στενά του συμφέροντα, ισοδυναμεί με δουλική υποταγή σε άλλα συμφέροντα. Αυτά των ξύπνιων που κατάφεραν να αποσπάσουν σε μια δεδομένη στιγμή την κούφια και εύκολη σφραγίδα του ιδιοτελούς νομοθέτη.

Όσοι προβάλλουν λοιπόν την άποψη αυτή δεν λαμβάνουν υπ΄ όψη τους ότι οι κοινωνίες, -οι δημοκρατικές κοινωνίες, είναι πολύ χρήσιμη η διάκριση-, δεν λειτουργούν μηχανιστικά. Βασικό στοιχείο της συνοχής, άρα και της αποτελεσματικότητάς τους, είναι η συναίνεση των μελών τους και η εμπεδωμένη πίστη τους στο κοινό συμφέρον που προκύπτει από την θεσμικά ρυθμισμένη λειτουργία της ομάδας.

Στο ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματός μας η πίστη αυτή χαρακτηρίζεται ως πατριωτισμός. Και είναι ακριβώς αυτό που μας λείπει.

Tweet

-Το δικαίωμα στην ανοησία

1,19 ευρώ. Δεν εξεπλάγην. Γιατί να εκπλαγώ άλλωστε.

Για να εκπλαγεί κανείς θα πρέπει να είναι ή τελείως ανόητος ή έλληνας βουλευτής. Από αυτούς που συχνάζουν στις εκπομπές του Μάκη του Δημοσιογράφου. Και μένουν άφωνοι, με το στόμα ανοιχτό και τα μάτια βουρκωμένα, μπροστά στα κακώς κείμενα. Αυτά που βλέπουν και ακούν στο στούντιο για πρώτη φορά. Και φρικιούν και σοκάρονται. Και αδυνατούν να τα πιστέψουν. Και κουνούν το κεφάλι απελπισμένοι και ομολογούν με κάθε ειλικρίνεια. "Φοβερά πράγματα κ. Τριανταφυλλόπουλε. Δεν ξέρω τι να πω. Είμαστε όλοι ένοχοι."

1 ευρώ και 19 λεπτά λοιπόν στοίχιζε το SMS στην ψηφοφορία της Eurovision. 1 και 19. Σχεδόν ένα παλιό πεντακοσάρικο. Και ο κοσμάκης πλήρωνε και ψήφιζε. Και ξαναπλήρωνε και ξαναψήφιζε.

Και όμως. Από 1,5 μέχρι 5 λεπτά χρεώνουν οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας ένα γραπτό μήνυμα και τρέχουν και δεν φτάνουν για να προλάβουν η μια τις προσφορές της άλλης. Γιατί όχι άλλωστε. Με τις υπάρχουσες διαθεσιμότητες στα δίκτυα η συγκεκριμένη υπηρεσία δεν τους στοιχίζει ούτε δεκάρα. Γιαυτό και ότι πάρουν είναι καθαρό κέρδος.

Υπό τις συνθήκες αυτές κανείς από όλους όσους άσκησαν προχθές το δημοκρατικό τους δικαίωμα δεν σκέφθηκε γιατί ένα απλό SMS προς ένα πλήρως αυτοματοποιημένο κέντρο, -όπως αυτά των εταιρειών τηλεφωνικών ψηφοφοριών-, θα έπρεπε να κοστίζει 80 και 60 και 50 φορές παραπάνω. Κανείς δεν υπολόγισε την απίστευτη αναντιστοιχία κόστους-τιμής πώλησης που απολαμβάνουν οι καλές αυτές εταιρείες. Εταιρείες που ασφαλώς προσαρμόζουν τα τιμολόγια τους ανάλογα με τους κανόνες της ζήτησης. Και με την ψυχρή λογική που λέει ότι, όσο τα κορόιδα πληρώνουν αδιαμαρτύρητα τόσο οι τιμές μπορεί να παραμένουν υψηλές και τα κέρδη δυσθεώρητα.

Την ίδια στιγμή στην πλούσια και κραταιά Γερμανία, στην χώρα που πέρυσι, για μια ακόμη φορά, αναδείχθηκε με απόσταση παγκόσμια πρωταθλήτρια εξαγωγών, αγγίζοντας το αστρονομικό ποσό των 1.000 δισ. ευρώ (!!!), το ίδιο SMS κόστιζε 20 μόλις λεπτά!!! 83% περίπου φθηνότερα από ότι στην ψωροκώσταινα!!! Ή έξι φορές λιγότερο!!!

Ο λόγος είναι απλός. Ο μέσος γερμανός σίγουρα δεν λυπάται να δώσει και ένα και δύο και τρία ευρώ για το στιγμιαίο χαβαλέ και την ικανοποίηση της παρόρμησής του. Παράλληλα όμως κοστολογεί αυτό που κάθε φορά αγοράζει και είναι προφανές ότι αρνείται να γίνει κορόιδο και να πληρώσει κάτι το οποίο του πουλιέται 1.000 φορές ακριβότερα από όσο στοιχίζει. Εξ ου και εκεί οι καλές εταιρείες το ξανασκέφτονται. Και από το τίποτε αρκούνται στα 20 λεπτά. Στο κάτω κάτω και αυτά καθαρό κέρδος είναι.

Και μετά; Μετά οι φουκαράδες έλληνες ιθαγενείς μιλάνε για την ακρίβεια και για την δύσκολη ζωή τους. Και για τις στερήσεις και την φτώχεια που έρχεται. Και για την αξιολύπητη γενιά των 700 ευρώ. Που σημειωτέον συνηθίζει να πίνει τον καφέ της με 4 ευρώ στα Starbacks και να κάνει λογαριασμούς 150 ευρώ στα κινητά της, έχοντας την αίσθηση ότι απολαμβάνει αναφαίρετα δημοκρατικά της δικαιώματα. Γιατί έτσι μάθαμε. Να έχουμε για μέτρο των δικαιωμάτων μας το ύψος των επιθυμιών μας. Και όχι την αξία της δουλειάς μας.

Τελικά μου φαίνεται ότι όλη αυτή η υπόθεση για την ακρίβεια είναι μια ακόμη φάρσα της καλής μας τηλεόρασης. Που καταπώς φαίνεται ξέμεινε από θέματα και ρίχτηκε τις τελευταίες ημέρες να ολοφύρεται για τις τιμές της πελαγίσιας τσιπούρας, του εισαγόμενου αργεντίνικου T-bone και του φουαγκρά. Που θα πάει όμως. Σε καμιά βδομάδα, άντε δύο, όλο και κανένας ερωτύλος λαδωμένος από την Siemens θα πηδήξει από το παράθυρο και θα ανανεώσει άθελα του το περιεχόμενο του δημόσιου διαλόγου μας. Για νάχουμε να γεμίζουμε ζουμερά και πιπεράτα τις ζεστές και ιδρωμένες νύχτες μας στα αυθαίρετα της Λούτσας και της Καλλικράτειας.

Tweet

-Μεγαλώνει, μεγαλώνει ... ... γερά παιδιάααα!

Αναζητάτε πρακτικές συμβουλές για να αποκτήσετε και εσείς έναν ωραιότατο αυχένα βοός; Ή άλλως για να ξεπεράσει εμφανώς η διάμετρος του λαιμού σας αυτήν της, -προφανέστατα άνευ ιδιαιτέρας χρησιμότητος-, κεφαλής σας;

Μα είναι απίθανα απλό. Εμπλουτίστε την καθημερινή σας διατροφή με τις κατάλληλες θρεπτικές ουσίες. Μπορείτε επί παραδείγματι να τρώτε 8 έως 10 κτυπητά αυγά την ημέρα.

(Για όσους δεν γνωρίζουν το κτυπητό αυγό είναι το προϊόν της βιαίας αναμίξεως ωμού κρόκου με ικανή ποσότητα ζαχάρεως, καταναλίσκεται δε επιτόπου τη συνοδεία γιγαντιαίας φέτας άρτου. Το λαχταριστό αυτό, άμα και θρεπτικότατο έδεσμα, απετέλεσε ξεχωριστή λιχουδιά για τα παιδιά που μεγάλωσαν στην διάρκεια των περασμένων σκοτεινών δεκαετιών, πριν δηλαδή κάνουν την σωτήρια εμφάνιση τους στα περίπτερα τα εμπλουτισμένα με αγνά ορυκτέλαια, πλην όμως νοστιμότατα και απολύτως ηλεγμένα από την βιομηχανία και τους αρμόδιους κρατικούς φορείς, συσκευασμένα σνάκς)

Εφαρμόστε τις συμβουλές μου και δεν θα χάσετε.

Εντός ελαχίστου διαστήματος θα αποκτήσετε τον υπερμεγέθη σβέρκο που επιθυμείτε και μαζί με αυτόν και ένα σωρό χαριτωμένα προσωνύμια προερχόμενα από ότι εκλεκτότερο απαντάται στο ζωϊκό βασίλειο, όπως άλμπατρος, δελφίνι, μπαρακούντα της πισίνας κ.λ.π.

Ταυτόχρονα θα αντιληφθείτε ότι οι πάντες θα αρχίσουν να εξυμνούν τα σπάνια ψυχικά σας χαρίσματα. Την ατσάλινη θέληση σας, την απέχθεια σας προς την ταπεινή ύλη και την πεζή καθημερινότητα, την ακλόνητη προσήλωση σας σε υψηλούς πνευματικούς στόχους. Την αγάπη σας για την ευγενή άμιλλα και την προσκόλληση σας στις αθάνατες και πανανθρώπινες αξίες του ευ αγωνίζεσθαι, που γεννήθηκαν πριν από αιώνες σε αυτόν τον ευλογημένο τόπο.

Πλέον όλων αυτών και εάν αυτοβούλως το επιλέξετε, θα έχετε την σπάνια χαρά και την ξεχωριστή τιμή να υπηρετήσετε ως υπεράριθμος βαθμοφόρος τις τιμημένες ελληνικές ένοπλες δυνάμεις.
Θα απολαύσετε το εξαιρετικό προνόμιο να οικοδομηθείτε πνευματικά και να ολοκληρώσετε το κτίσιμο της προσωπικότητας σας σε ένα από τα πολλά υψηλού επιπέδου ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της γραικολίας.
Θα αυξήσετε τις πιθανότητες σας να δείτε ιδίοις όμασι το εσωτερικό του Μεγάρου Μαξίμου, να ανταλλάξετε θερμή χειραψία με τον φίλαθλο πρωθυπουργό μας και να χαρίσετε ως πολύτιμο ενθύμιο ένα από τα πολλά παλιά μαγιό σας στην φιλότεχνο χειρουργό Νατάσα.

Αλλά πάνω από όλα θα αξιωθείτε τον θαυμασμό και την ειλικρινή εκτίμηση του πιο όμορφου, του πιο αγνού, του πιο γεμάτου με υψηλά ιδανικά, του πιο αισθαντικού, του πιο ανθρώπινου, με Α κεφαλαίο, λαού του κόσμου. Του λαού των ελλήνων. Που βαδίζει γεμάτος αυτοπεποίθηση και αίσθημα ηθικής υπεροχής στις λεωφόρους του κόσμου, οπλισμένος με το ασυναγώνιστο συγκριτικό πλεονέκτημα της παιδείας και του πολιτισμού (υπουργός εθνικής παιδείας έφα).

Όλα αυτά μόνο με 10 χτυπητά αυγά την ημέρα. Χωρίς χημικά πρόσθετα και χωρίς συντηρητικά. Δεν αξίζει να δοκιμάσετε;

Tweet

-Μωρία, χωριατίλα και κακογουστιά

Το νέο έμβλημα του Ελληνικού Υπουργείου Παιδείας.

Δεν γνωρίζω αν έχετε δει κάτι πιο κακόγουστο, ανέμπνευστο και βλακώδες τα τελευταία 20-30 χρόνια.

Ο κ. υπουργός προσπαθεί εναγωνίως, πλην ματαίως, να αποδείξει ότι υπάρχει και αποδίδει έργο στον τομέα του. Και αυτό είναι προφανώς ότι καλύτερο μπόρεσε μέχρι στιγμής να κάνει.

Προσωπικά, μέχρι σήμερα, ήξερα ότι τα εμβλήματα είναι κάποιες εξόχως απλές παραστάσεις με υψηλή αφαιρετική δύναμη. Φτιαγμένα έτσι ώστε να απασχολούν το μάτι για ένα ελάχιστο κλάσμα του χρόνου και την ίδια στιγμή να αναγκάζουν την φαντασία να λειτουργεί απεριόριστα.

Το πόσο μπορεί να εξυπηρετήσει έναν τέτοιο σκοπό μια εικόνα, που μόνο για να αποκρυπτογραφήσεις το περιεχόμενό της χρειάζεσαι το λιγότερο κάνα μισάωρο, πρέπει να το γνωρίζουν μόνο οι απαίδευτοι, κακόγουστοι και ανέραστοι χοντροί που μας κυβερνούν.

Απολαύστε!

Tweet

-Σχολικό συγκρότημα Άνω Ραχούλας "Ο Σάκης Ρουβάς"

Συγγνώμη, λάθος, "Ο Στέλιος Καζαντζίδης" ήθελα να πω. Το "Σάκης Ρουβάς", μαζί με το εξατάξιο "Η Ναζιάρα Καλομοίρα", βρίσκονται στην Κάτω Ραχούλα, που έχει πιο πολλά σπίτια, έχει κάθε μέρα λεωφορείο με την πρωτεύουσα και όσο να' ναι είναι πιο κοντά στα σύγχρονα ρεύματα του πολιτισμού και των γραμμάτων.

Δεν ξέρω αν το μάθατε, αλλά τις μέρες αυτές η ελληνική επικράτεια δονείται από άκρου εις άκρον στον παλμό μιας νέας "μεταρρύθμισης" που έρχεται να δώσει ένα οριστικό τέλος στο χρόνιο σακατλίκι της παιδείας μας. Πρόκειται για μια επαναστατική πρωτοβουλία, για την οποία οφείλουμε να παραμερίσουμε τις όποιες πολιτικές μας διαφορές και να χειροκροτήσουμε από καρδίας τον "σαραντάρη" υπουργό Στυλιανίδη, που διευθύνει με τόσο τολμηρή φαντασία και έμπνευση το εκπαιδευτικό μας σκάφος.

Αναλυτικότερα: Μέχρι πρόσφατα, με βάση το προηγούμενο ανοργασμικό και αναχρονιστικό νομικό πλαίσιο, η απόφαση για την ονοματοδότηση ενός σχολείου ήταν προαιρετική, ανήκε στην διακριτική ευχέρεια του συλλόγου διδασκόντων, έπρεπε να αιτιολογηθεί ως προς την σκοπιμότητα της και υπόκειτο στην έγκριση της κεντρικής υπηρεσίας του Υπουργείου Παιδείας. Από τούδε και στο εξής όμως όλα τα σχολεία στην επικράτεια οφείλουν να αναβαθμισθούν και να ανακτήσουν το χαμένο κύρος τους μέσω της υποχρεωτικής πλέον απόκτησης ένδοξου ονοματεπώνυμου!!!

Η ευτράπελη αυτή διαδικασία βρίσκεται προς στο τέλος της αφού μέχρι την 20η Μαρτίου οι υπεύθυνοι όλων των σχολείων θα πρέπει να αποστείλουν στην αρμόδια διεύθυνση του υπουργείου τις προτάσεις τους, με ένα κύριο και δύο εναλλακτικά ονόματα.

Ήδη, από ότι μαθαίνουμε, η απολύτως επιρρεπής στα αρχοντοκαραγκιοζιλίκια ελληνική κοινωνία έχει ανταποκριθεί στην "μεταρρύθμιση" με περισσό ενθουσιασμό. Πράγματι, από την στιγμή που το μέτρο ανήκει στην σφαίρα της μαζικής, φτηνιάρικης επικοινωνιακής μπαρούφας και δεδομένου ότι η πρωτοβουλία δεν ασκείται βάσει συγκεκριμένων κινήτρων από κάποιες μεμονωμένες σχολικές κοινότητες, (που ενδεχομένως να είχαν λόγους και έμπνευση να δώσουν μια ονομασία στο σχολείο τους τιμώντας με αυτόν τον τρόπο έναν ευεργέτη χρηματοδότη, έναν παλιό σπουδαίο δάσκαλο που άφησε εκεί το πνευματικό του αποτύπωμα, έναν εθνικής εμβέλειας άνθρωπο των γραμμάτων που πέρασε μαθητής από τα ίδια θρανία ή απλά έτυχε με το έργο του να ασκεί ειδική επιρροή στο περιβάλλον των διδασκόντων και κατ΄ επέκταση και των διδασκομένων), ο κάθε πικραμένος επιστρατεύει τις τηλεοπτικές του παραστάσεις, τις μόνες που διαθέτει άλλωστε, και προτείνει κάποιο από τα τοτέμ του σύγχρονου αλαλούμ της δημόσιας ζωής μας.

Ήδη η ζήτηση είναι τεράστια για ονόματα όπως του Στέλιου Καζαντζίδη, του Νίκου Γκάλη, των Γεωργίου και Ανδρέα Παπανδρέου, του Βενιζέλου κ.α.. Ακολουθούν κάποια βαρβάτα ιστορικά μεγέθη, όπως ο Κολοκοτρώνης ή ο Κοραής. Ασφαλώς πολύ καλά πηγαίνουν και κάποιοι προβεβλημένοι λογοτέχνες, όπως ο Ελύτης και ο Καβάφης, αλλά Κύριος οίδεν, τολμώ να είπω, εάν αυτοί που τους προτείνουν έχουν έστω και την παραμικρή ιδέα για το έργο και την προσφορά τους.

Τώρα θα μου πείτε, καλά ο Κοραής, ακόμη καλύτερα ο Καβάφης, -άσχετα αν οι πιο πολλοί τους ξέρουν απλά ως "μεγάλους" χωρίς να υποψιαζόμαστε ντιπ τι είναι αυτό που τους αναδεικνύει ως τέτοιους-, αλλά ο Στελάρας; Ο Γκάλης; Και ο Κολοκοτρώνης ακόμη; Τι σχέση έχουν όλοι αυτοί με την εκπαίδευση και ποιοι είναι οι επιθυμητοί συμβολισμοί που θα κουβαλήσει το όνομα τους στα κακότυχα ελληνικά σχολεία; Που συναντιέται η Μαντουμπάλα με το όραμα του υπουργού Στυλιανίδη για την παιδεία του 21^ου αιώνα;

Αλλά τόσο ξέρουμε, τόσο μπορούμε και τόσο κάνουμε. "Ο καθείς και τα όπλα του" όπως έγραψε και ένας από τους υποψήφιους για την μεγάλη τιμή. Και όλη η Ελλάδα ένα απέραντο πρωϊνάδικο.

Η ονοματοδοσία ενός εκπαιδευτικού ιδρύματος, όπως αυτή μιας στρατιωτικής μονάδας, είναι θεσμός που πρώτα και πάνω από όλα υπηρετεί την διάκριση, αναδεικνύει την αριστεία και προάγει την άμιλλα. Είναι επομένως φυσικό ότι η κατάχρησή του του αφαιρεί κάθε συμβολισμό, τον ευτελίζει και τον ακυρώνει. Όλα αυτά βέβαια πολύ μικρή σημασία έχουν για τους χυδαίους και ολιγογράμματους καιροσκόπους της δημόσιας ζωής μας, όπου τα πάντα τιμαριθμοποιούνται με βάση τα ποσοστά δημοτικότητας και τις μονάδες ακροαματικότητας. Και ακόμη μικρότερη για τους ανυποψίαστους και χαζοχαρούμενους πελάτες, καταναλωτές - ψηφοφόρους του συστήματος.

Διερωτώμαι όμως. Ποιαν ακριβώς εντύπωση θα αποκόμιζε ο Περικλής εάν σηκωνόταν από τον τάφο του και, ψάχνοντας απελπισμένος να βρει την Αθήνα που άφησε 2.500 χρόνια πριν, έπεφτε πάνω σε ένα ελεεινό και βρώμικο λυόμενο με σπασμένα παράθυρα και άθλιες τουαλέτες, που έφερε στην προθήκη του το ένδοξο όνομά του; Υποθέτω ότι την ολοκληρωτική καταστροφή της πόλης θα μας την συγχωρούσε. Την προσβολή της προσωπικότητας του όμως, ποτέ!

Tweet

-Οι δήθεν αγωνιστικές φωνασκίες ως άλλοθι στην άγνοια

Με αφορμή σημερινό (19/3/2008/) δημοσίευμα του ΒΗΜΑΤΟΣ επανέρχομαι για λίγο στο ημέτερο ποστ της 7ης Μαρτίου και διερωτώμαι:

Γιατί άραγε κανείς από τους θρηνούντες και πολιτικολογούντες, εντός και εκτός κοινοβουλίου, (ειδικότερα από τους εντός), δεν αναφέρεται σε αυτές τις εξαιρετικά σημαντικές πτυχές του ασφαλιστικού ζητήματος; Τι κρύβεται πίσω από την εκκωφαντική σιωπή όλων αυτών που με τόσο πάθος ανέλαβαν τις τελευταίες εβδομάδες την υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων; Να κρύβεται άραγε η σύμπραξη και η συμπόρευση τους με τα κυκλώματα των φαρμακάδων, των κλινικαρχών, των γιατρών, των γραφειοκρατών και όσων άλλων λυμαίνονται το σύστημα υγείας και τις περιουσίες των ασφαλιστικών ταμείων; Να κρύβεται δόλος; Να κρύβεται σκοπιμότητα; Μάλλον όχι.

Το μυστικό είναι ένα και μόνο. Η τερατώδης άγνοια. Η άγνοια αυτών που πολιτεύονται, αυτών που δημοσιογραφούν και αυτών που συνδικαλίζονται. Και ασφαλώς η θεμελιώδης άγνοια αυτών που τους εμπιστεύονται και τους ψηφίζουν.

Όσο και αν φαίνεται παράδοξο (για αυτό άλλωστε και ισχύει - επειδή κανείς δεν μπορεί να πιστέψει ότι είναι αλήθεια) δεν υπάρχει ούτε ένας έλληνας βουλευτής (συμπεριλαμβανομένων και αυτών που κατά καιρούς διαχειρίστηκαν το σύστημα ως υπουργοί ή υφυπουργοί) που να είναι σε θέση να διατυπώσει για το επίμαχο ζήτημα μια άποψη που να ξεφεύγει έστω και λίγο από τις γενικόλογες πολιτικάντικες αναφορές περί "πιράνχας", "συμφερόντων" κ.λ.π. και μία πρόταση που να απέχει από τα βαρετά και μονότονα ευχολόγια περί καλής διαχείρισης, μηδενικής ανοχής, νέων δήθεν σκληρών και καινοτόμων συστημάτων επιβολής του νόμου και τα τοιαύτα. Δεν υπάρχει ούτε ένας δημοσιογράφος που να διαθέτει ολοκληρωμένη γνώση και άποψη για όσα συμβαίνουν και για τα κολοσσιαία ποσά που παίζονται στο τραπέζι της δήθεν περίθαλψης και της δήθεν προστασίας της υγείας του ελληνικού λαού. Για τους συνδικαλιστές είναι μάλλον αστείο να μιλάμε.

Και τελικά όλοι αυτοί, όσο περισσότερο δεν ξέρουν τόσο περισσότερο φωνασκούν. Το αποτέλεσμα είναι ο αυτός ο ανυπόφορος λευκός θόρυβος, που πνίγει την δημόσια ζωή και που χάριν αυτοκολακείας επιμένουμε να αποκαλούμε δημόσιο διάλογο.

Τελικά δεν μας λείπουν οι καλές προθέσεις. Αυτό είναι βέβαιο. Το πρόβλημα μας είναι η ανευθυνότητα. Η προχειρότητα, η τσαπατσουλιά και η ελαφρότητα με την οποία συζητούμε και χειριζόμαστε ακόμη και τα σοβαρότερα ζητήματα που αφορούν την ζωή μας. Όλοι μας. Από τον πρωθυπουργό μέχρι και τον τελευταίο πολίτη αυτής της χώρας.

Tweet

-Παράκληση προς δημοσκοπουμένους

Τα δόγματα της Καραμανλικής version για την πολιτική είναι δύο:

α) Να μην ξέρεις τίποτε. Κάτι που δεν ξέρεις δεν μπορεί να σε βλάψει.

και

β) Να μην κάνεις τίποτε. Κανείς δεν κάνει λάθη στον ύπνο του.

Με τα δύο αυτά ανεκτίμητα εφόδια ξεκίνησε ο πρωθυπουργός την περίοδο της κληρονομικής βασιλείας που του αναλογούσε και με αυτά ήλπιζε ότι θα την τελείωνε ήσυχα και ανέφελα. Για να παίρνουν σειρά και οι επόμενοι ανυπόμονοι καταλληλότεροι των εγχώριων δυναστειών.

Τα πράγματα όμως δεν πήγαν κατ΄ ευχήν, -είναι άτιμο πράγμα εδώ που τα λέμε η πολιτική-, και στα μισά της διαδρομής κάτι πήρε να στραβώνει. Οι δημοσκοπήσεις άρχισαν να δείχνουν ότι ο κοσμάκης άρχισε να υποψιάζεται, -άρχισε απλώς να υποψιάζεται, αδιόρατα-, ότι για ότι δεν πάει καλά με την διακυβέρνηση της χώρας υπάρχει μια πολύ μικρή, μια ελάχιστη πιθανότητα, να φέρει κάποια ευθύνη ακόμη και ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Παράλογα πράγματα δηλαδή αλλά από τον λαουτζίκο όλα να τα περιμένεις.

Υπό τις συνθήκες αυτές κατέστη απολύτως αναγκαία η επιχείρηση αναστύλωσης αυτού που οι τεχνικοί της εξουσίας αποκαλούν "πρωθυπουργική εικόνα" μέσω της έκτακτης παράστασης "Όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω".

Η κατεπείγουσα ενασχόληση με το ασφαλιστικό ζήτημα είναι μόνο η πρεμιέρα του έργου που πρόκειται να παιχτεί το αμέσως επόμενο διάστημα με πρωταγωνιστή τον δήθεν αποφασισμένο γίγαντα της πολιτικής, τον δήθεν αμείλικτο διώκτη της διαφθοράς, τον δήθεν μεγάλο τιμονιέρη του λαού. Και με σκηνικό μερικά από τα μεγάλα ζητήματα που απασχολούν την χώρα. Ζητήματα που θα "λύνονται" όπως όπως, το ένα μετά το άλλο, με αφόρητη προχειρότητα, με κατεπείγοντα εκτρωματικά νομοθετήματα, με φασίζουσες συμπεριφορές και με πρωτόγονο πολιτικό κουτσαβακισμό. Στόχος; Η επανακαθιέρωση στην κοινή γνώμη ενός ημίθεου Καραμανλή που τα ξέρει όλα, που οδηγεί και εμπνέει, που τολμά εκεί που οι άλλοι δειλιάζουν και που εν τέλει όταν πρόκειται για το μέλλον αυτού του τόπου "δεν καταλαβαίνει κανέναν και τίποτε".

Ο αριθμός των πράξεων της παράστασης δεν είναι προκαθορισμένος και θα εξαρτηθεί αποκλειστικά από τα αποτελέσματα των κυλιόμενων δημοσκοπήσεων. Όσο θα ξετυλίγεται το υπερθέαμα θα αντικρίζουμε εικόνες απείρου κάλους και σταδιακά θα αντιληφθούμε ότι η ο λήθαργος της Νεοδημοκρατικής διακυβέρνησης, που τόσο κατηγορούσαμε, ήταν απείρως προτιμότερος και λιγότερο βλαπτικός για την χώρα από την αμιγώς επικοινωνιακών προσανατολισμών κινητικότητα της.

Για τον λόγο αυτό, εάν τυχόν ερωτηθείτε τις επόμενες εβδομάδες από την MRB την RASK ή την METRON ANALYSIS ξεχάστε προς στιγμήν τις πραγματικές σας απόψεις και πείτε ότι είστε ευτυχείς που σας κυβερνά η Νέα Δημοκρατία. Ότι ήσασταν μέχρι τώρα οπαδοί άλλων κομμάτων αλλά δεν θα επαναλάβετε ποτέ ξανά το λάθος αυτό. Ότι ο μόνος λόγος που θα ψηφίζετε από δω και πέρα και μέχρι το τέλος της ζωής σας Νέα Δημοκρατία είναι ο Κώστας ο Καραμανλής. Ότι αυτός είναι ο καλύτερος και ο καταλληλότερος που είχαμε ποτέ και ότι άμα τον χάσουμε από πρωθυπουργό ουαί κι αλλοίμονο σε μας και στα παιδιά μας. Με τον τρόπο αυτό υπάρχει πιθανότητα να γελαστεί το θηρίο, να διακόψει την θλιβερή παράσταση και να γυρίσει στην σπηλιά για να συνεχίσει τον ύπνο του. Ο άνθρωπος ήθελε απλά δυο ξεκούραστες τετραετίες. Εμείς δεν καταλαβαίνω γιατί ζητήσαμε περισσότερα.

Tweet

-Ο επίτροπος Φρατίνι και οι υποτελείς της υπερδύναμης

.
Μετά την Τσεχία, δύο ακόμη Κράτη Μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Λετονία και η Εσθονία, υπέγραψαν με τις ΗΠΑ ειδικές μονομερείς συμφωνίες για την είσοδό τους στο πρόγραμμα visa waiver. Με την έναρξη ισχύος των συμφωνιών αυτών οι ευτυχείς Τσέχοι και οι ακόμη ευτυχέστεροι Λετονοί και Εσθονοί θα μπορούν πλέον να επισκέπτονται την γη της επαγγελίας τους χωρίς να υφίστανται την εμφανή εξευτελιστική διαδικασία που απαιτεί η έγκριση τους από τα κατά τόπους προξενεία που διατηρεί στις απομακρυσμένες επαρχίες της η υπερδύναμη. Θα υφίστανται βέβαια τον κρυφό εξευτελισμό, με την παραχώρηση στις αμερικάνικες υπηρεσίες ασφαλείας και των πιο ευαίσθητων προσωπικών τους δεδομένων, αλλά αυτό είναι κάτι που δεν φαίνεται να τους ενοχλεί. Όπως δεν τους ενοχλεί καθόλου και το γεγονός ότι με την δουλόφρονα στάση τους υπονομεύουν ανοικτά και απροκάλυπτα την συνοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στα όργανα της οποίας είχαν αυτοβούλως εκχωρήσει την αρμοδιότητα χειρισμού αυτής της υπόθεσης.

Μετά τις τρεις αυτές επαρχίες είναι βέβαιο ότι η υπερήφανη χώρα μας θα είναι η επόμενη μικροευρωπαία που θα ακολουθήσει ασμένως, υπογράφοντας το δικό της σύμφωνο υποτέλειας με τις ΗΠΑ.

Ας σημειωθεί ότι η περιφρόνηση προς τα όργανα της Ε.Ε., -που υποτίθεται πως εμείς οι ίδιοι έχουμε ιδρύσει και εξουσιοδοτήσει για τον χειρισμό των υποθέσεων μας-, και η de facto κατάργηση τους δεν συντελείται με την υπογραφή των όποιων συμφωνιών. Αντίθετα έχει ήδη συντελεσθεί από την πρώτη στιγμή της έναρξης των επίσημων συνομιλιών, δεδομένου ότι, όπως τονίσαμε παραπάνω, ο μόνος φορέας που διαθέτει την δυνατότητα να εκπροσωπεί τους 27 για το ζήτημα αυτό είναι η Commission.

Και η Commission; Αλήθεια, τι κάνει η Commission;

Όπως διαβάζουμε στον ημερήσιο τύπο ο επίτροπος Φρατίνι αναλίσκεται ανοήτως σε συστάσεις και εκκλήσεις προς τα Κράτη Μέλη για τήρηση κοινής στάσης. Και όταν εκνευρίζεται λιγάκι παραπάνω απειλεί τις χώρες αποστάτες με παραπομπή τους στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Πολύ φασαρία δηλαδή για το τίποτε.

Ο επίτροπος Φρατίνι όμως, όπως και τα περισσότερα καλοπληρωμένα μέλη της Επιτροπής, ξεχνά κάτι πολύ βασικό. Κάτι που δεν θα έπρεπε να αγνοεί κάθε ένας που αναλαμβάνει την ευθύνη να στέκεται ψηλά, να επιβλέπει την εφαρμογή των νόμων και να κυβερνά. Ξεχνά λοιπόν ότι η αίσθηση της καθολικής και ισότιμης επιβολής είναι η βασικότερη προϋπόθεση για την συναίνεση του διοικουμένου στην εφαρμογή ενός κανόνα δικαίου.

Ο κ. Φρατίνι φαίνεται να αγνοεί ότι πριν από αρκετά χρόνια μια ομάδα χωρών της Ε.Ε. που σύντομα ακολουθήθηκε από μια δεύτερη, απέσπασε από τις ΗΠΑ το προνόμιο της ένταξης σε καθεστώς απαλλαγής από την χορήγηση βίζας. Οι προνομιούχοι εταίροι είχαν τότε αδιαφορήσει παντελώς για το γεγονός ότι κάποιες λιγότερο σημαντικές επαρχίες της Ε.Ε., όπως για παράδειγμα η Ελλάδα, δεν είχαν συμμετάσχει στο κλαμπ των εκλεκτών. Σήμερα, ενώ οι χώρες αυτές διατηρούν το προνόμιο τους στις σχέσεις τους με την υπερδύναμη νουθετούν και απειλούν τις υπόλοιπες και ζητούν τήρηση κοινής στάσης. Ξεχνούν προφανώς ότι η κοινή στάση προϋποθέτει και κοινή πραγματική κατάσταση.

Ασφαλώς η πολιτική της Τσεχίας, των Βαλτικών χωρών και της Ελλάδας στο ζήτημα αυτό δεν είναι η καλύτερη δυνατή. Η αντίδραση όμως των μεγάλων χωρών της Ε.Ε. είναι ακόμη χειρότερη.

Εάν η Γερμανία, η Ιταλία, η Γαλλία ή η Ισπανία ήθελαν να προστατέψουν την ισχύ των κοινοτικών θεσμών και κατ΄ επέκταση την παραγωγική συνοχή της Ένωσης θα μπορούσαν να το κάνουν. Πως; Καταγγέλλοντας τις δικές τους συμφωνίες με την Αμερική και ζητώντας από την Commission να εκκινήσει σε κεντρικό επίπεδο συνομιλίες για την ενιαία βίζα όλων των ΕΥΡΩΠΑΙΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ. Που θα βρίσκονται ΟΛΟΙ στην ίδια πραγματική κατάσταση και θα διεκδικούν, ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ, την ίδια ισότιμη μεταχείριση. Μετά από αυτό ο κ. Φρατίνι θα εδικαιούτο όχι μόνον να νουθετεί και να απειλεί τους Τσέχους, τους Λετονούς ή τους Έλληνες αλλά ακόμη και να τους κηρύσσει τον πόλεμο.

Ποιος λοιπόν είναι αυτός που υπονομεύει περισσότερο το ετοιμόρροπο οικοδόμημα των ονείρων μας;

Tweet

-Τι Κιούπκιοϊ τι Βαϊμάρη!

Οι δύο αποφασισμένοι ηγέται
μετά πλήρους στρατιωτικής εξαρτήσεως

Ούτε μία, ούτε δύο, ούτε τρεις! Εβδομήντα τρείς!

Μάλιστα! Εβδομήντα τρεις ολόκληρες Υπουργικές Αποφάσεις απαιτούνται για την εφαρμογή του προς ψήφιση ασφαλιστικού νομοσχεδίου, που κατατέθηκε με διαδικασίες κατεπείγοντος σήμερα στην βουλή των Ελλήνων.

Επειδή μου είναι αδύνατον να φαντασθώ ότι η κυβέρνηση Καραμανλή ρέπει προς τον αυταρχισμό, (είτε προς την αφόρητη προχειρότητα - πάρτε το όπως θέλετε), δεν μπορώ παρά να σκεφθώ ότι η απεριόριστη επέκταση των εξουσιών της εκτελεστικής εξουσίας στην νομοθετική σφαίρα, -επέκταση που το ίδιο το κοινοβούλιο θα ψηφίσει απεκδυόμενο αυτοβούλως των αρμοδιοτήτων του-, είναι το ανώτερο εξελικτικό στάδιο της μετα - Κιουπκιολίδικης δημοκρατίας. Ή άλλως της δημοκρατίας των διαταγμάτων των φωτισμένων.

Πολλοί θα θυμηθούν ότι το άρθρο 48 του Συντάγματος της Βαϊμάρης, που θέσπιζε υπέρ του αρχηγού του κράτους τις ευρύτατες εξουσίες "εκτάκτου ανάγκης" και τις απεριόριστες δυνατότητες να "εκδίδει τις ρυθμίσεις και τις εκτελεστικές διατάξεις που είναι απαραίτητες για την εφαρμογή των νόμων", ήταν αυτό που οδήγησε τελικά στην διάβρωση των θεσμών της ομώνυμης δημοκρατίας και στην άνοδο των Ναζί στην εξουσία.

Άστοχα όμως. Γιατί δεν θα λάβουν υπόψη τους ότι η ατυχής Γερμανία του μεσοπολέμου δεν διέθετε το ασύλληπτων διαστάσεων πολιτικό κεφάλαιο ενός Κώστα Καραμανλή. Αλλά ούτε και το σπινθηροβόλο πνεύμα μίας Φάνης Πάλλη Πετραλιά, που μια ευτυχής συγκυρία την έφερε την περίοδο αυτή στο τιμόνι του επικινδύνως κλυδωνιζόμενου ασφαλιστικού μας σκάφους. Έναν ξεκούτη γέρο καραβανά, τον Χιντενμπουργκ, είχαν οι δυστυχείς και το πληρώσαν ακριβά. Ας πρόσεχαν.

Βέβαια, για να σοβαρευτούμε λίγο, οι εβδομήντα και βάλε υπουργικές αποφάσεις που υποτίθεται ότι θα θέσουν στο μέλλον σε κίνηση την μηχανή του νόμου μπορεί θαυμάσια να αποτελέσουν και το ιδανικό προκάλυμμα της μη εφαρμογής του. Πως; Μα με την μη έκδοση τους. Έτσι θα έχουμε πετύχει με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Από την μια θα έχουμε περάσει στην ιστορία ως δήθεν μου μείζονες μεταρρυθμιστές. Και από την άλλη, την πραγματική, θα έχουμε αφήσει το πτώμα στο υπόγειο να σαπίζει, και θα την έχουμε κάνει με ελαφρά πηδηματάκια χωρίς να στενοχωρήσουμε κανένα. As usual.

Τελικά δεν υπάρχει αμφιβολία. Ο Θεός ηγάπησε μεγάλως την Ελλάδα.

Tweet

-Όταν ψηφίζουν και οι μαϊμούδες χρειάζονται οι μεταρρυθμίσεις

Κάπου εκεί στο μακρυνό 2004, στις μέρες της ευφορίας που σκόρπιζε στην χώρα η είσοδός της στην λαμπρή περίοδο της Νέας Διακυβέρνησης, ο ίδιος ο πρωθυπουργός, -ο ίδιος ο ΜΤ*-, είχε προσωπικά εξαγγείλει την καθιέρωση της Κάρτας Αναπηρίας. Στο πλαίσιο της μεγάλης αυτής και καινοτόμου μεταρρυθμιστικής τομής, -έτσι μας είχε πει τότε εμφατικά ο καταλληλότατος-, επρόκειτο να επανεξετασθούν με αυστηρότατα κριτήρια μηδενικής ανοχής τόσο οι πολυάριθμοι ανάπηροι μαϊμούδες όσο και οι διαβόητες επιτροπές του στοργικού κράτους που εξέδιδαν προς όφελος των αλητηρίων κηφήνων τα επαίσχυντα και παράνομα ιατρικά πιστοποιητικά και τις ψευδείς γνωμοδοτήσεις αναπηρίας. Η εξαγγελία επαναλήφθηκε 2-3 φορές ακόμη προς τέρψιν των αφελών και μετά ξεχάστηκε και μπήκε στο παραφορτωμένο αρχείο σαν πολλές πολλές άλλες.

Από την λήθη και την παχιά σκόνη την ξέθαψε μόλις πριν από 2-3 μήνες ο εξοχότατος και εκλαμπρότατος υπουργός Αβραμόπουλος, που πρέπει την βδομάδα εκείνη να είχε ξεμείνει από άλλες μείζονες μεταρρυθμιστικές προτάσεις. Την έπιασε όμως από την ουρά και του ξέφυγε η μισή. Αλλιώς δεν εξηγείται το γεγονός ότι δεν αναφέρθηκε διόλου στο μέρος της που αφορούσε στην επανεξέταση του καθεστώτος των παράνομων συντάξεων. Βλέπετε οι συνταξιούχοι μαϊμούδες ψηφίζουν και είναι πολλοί οι άτιμοι. Και στον άμεσα ορατό ορίζοντα υπάρχουν 2-3 κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις, άλλες προγραμματισμένες και άλλες έκτακτες.

Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Για τον απλούστατο λόγο ότι οι παράνομες αναπηρικές συντάξεις αποτελούν μία από τις σημαντικότατες πηγές δημιουργίας παράλογων ελλειμμάτων στο ασφαλιστικό σύστημα. Επιπλέον, και αυτό δεν είναι λιγότερο σημαντικό, η ύπαρξη τους συνιστά μια πελώρια αδικία που συντελείται από τους λίγους ξύπνιους και τους διεφθαρμένους συμμάχους τους στον κρατικό μηχανισμό σε βάρος των νοματαγών πολιτών. Και ειδικότερα σε βάρος εκείνων των δυστυχών που προσπαθούν να ζήσουν με συντάξεις πείνας, μετά από μια ζωή σκληρής δουλειάς και μόχθου.

Δεν θα ήταν λοιπόν πολύ φυσικό η παράμετρος αυτή να απασχολεί έντονα την κυβέρνηση την στιγμή που βρίσκεται στην κορύφωση της δήθεν προσπάθειας της για την επίλυση του ασφαλιστικού συστήματος;

Και η εκτεταμένη εισφοροδιαφυγή;

Και οι πέρα από κάθε λογικό όριο εξωφρενικές δαπάνες των ταμείων για άχρηστα φάρμακα και στημένες πανάκριβες ιατρικές εξετάσεις; Που γίνονται κάτω από τα μάτια του αδιάφορου κράτους και των ακόμη πιο αδιάφορων ηγετών του, μέσα σε ένα περιβάλλον απροκάλυπτων και εκτεταμένων δωροδοκιών, φορολογικών παραβάσεων και κυκλοφορίας μαύρου χρήματος.

Θα περίμενε κανείς ότι ένας συνετός νοικοκύρης, ένας σοβαρός οικογενειάρχης, πριν αρχίσει να στερεί από την οικογένεια του το ψωμί και τα φασόλια θα κοιτούσε μήπως και του ξεφεύγουν περισσότερα από όσα θα ήταν λογικό στο φουαγκρά και στο χαβιάρι. Για την κυβέρνηση όμως των μεγάλων μεταρρυθμίσεων, των δημοσκοπήσεων, των κολλητών και των κουμπάρων αυτά είναι λεπτομέρειες και ψιλά γράμματα.

Το δόγμα είναι ένα. Η κλοπή είναι δεδομένη. Δεν πειράζουμε τους κλέφτες είτε γιατί δεν θέλουμε είτε γιατί δεν μπορούμε. Όποιος είναι μάγκας ας κλέψει όσο μπορεί. Οι υπόλοιποι θα τα βγάλουν πέρα με ότι περισσέψει. Και βλέποντας και κάνοντας. Η λογική της "μεταρρύθμισης" είναι ακριβώς αυτή.

Σε 1-2 εβδομάδες 151 σοβαροφανείς ευνούχοι με εξασφαλισμένα γηρατειά και ένας παρεξηγημένος άλτης, -που πληρώνει ο δυστυχής προσωρινά το τίμημα της προθυμίας του να φανεί χρήσιμος στους καλούς αλλά, φευ, αχάριστους φίλους του-, θα ψηφίσουν το εμπνευσμένο νομοσχέδιο της Φάνης και του ΜΤ*, που όσο νάναι κάτι ξέρουν από ανασφάλεια και μεροκάματο. Οι υπόλοιποι 148 απλά θα κοιτούν απορημένοι και αμήχανοι μη αντιλαμβανόμενοι τι ακριβώς συμβαίνει και τι ακριβώς θα αποσύρουν όταν έρθουν στην εξουσία (όπως διακήρυξαν από συνήθεια ως σκύλοι του Pavlov οι εξίσου αμήχανοι ηγέτες τους).


*ΜΤ=Μεγάλος Τιμονιέρης

Tweet

-Από μικρό και από ... ... υπουργό, μαθαίνεις την αλήθεια

Μάλιστα λοιπόν! Που την είδατε την κρίση; Δεν έχετε αντιληφθεί ότι η κυβέρνηση Καραμανλή βρίσκεται σε ουδέτερη, σε μη πολιτική περίοδο; Γιατί την παρενοχλείτε; Και γιατί προβάλλετε παράλογες (και πιθανόν παράνομες) απαιτήσεις;

Διότι, όπως πολύ ορθά εξήγησε ο κ. υπουργός, πολιτική είναι η διαδικασία υφαρπαγής της ψήφου των αφελών. Όλα τα υπόλοιπα, οι διορισμοί των κολλητών σε Γενικές Γραμματείες, οι αγοραπωλησίες λιμανιών, οι ασφαλιστικές "μεταρρυθμίσεις", οι καταθέσεις veto, η διαχείριση της δημόσιας περιουσίας, είναι αμιγώς προσωπικές υποθέσεις "μη πολιτικού περιεχομένου".

Πράγματι! Έχει δίκαιο ο κ. Βουλγαράκης!

Γι΄αυτό την επόμενη φορά που κάποιος κακοήθης επιχειρήσει να ασκήσει κριτική στις δραστηριότητες των κ. υπουργών (δεν λέμε στο κυβερνητικό έργο - είπαμε και θα το ξαναπούμε, βρισκόμαστε σε "μη πολιτική περίοδο") καλό θα ήτανε να ζητηθεί προσωπικά από τον κ. Καραμανλή, (δια του κ. Αγγέλου ασφαλώς), η άμεση παρέμβαση της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων.

Είναι προφανές ότι αυτό το κακό με τον κάθε κουτσομπόλη που νομίζει ότι μπορεί να βάζει ατιμώρητος την μύτη του σε ξένες υποθέσεις δεν μπορεί να συνεχισθεί. Διαταράσσεται η Συνταγματική Τάξη, όπως θα έλεγε και ο μέχρι δακρύων ευαίσθητος στα ζητήματα αυτά καθηγητής Παυλόπουλος. Αναιρείται το Κράτος Δικαίου. Και αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να επιτραπεί.

Tweet

-Ο 6.352ος κρίσιμος στοχασμός για το τεράστιο πρόβλημα των μπλόγκς

(Από σημερινό δημοσίευμα που επελέγη όλως τυχαίως και, εάν δεν κάνω λάθος, είναι το 6.352ο πόνημα των τελευταίων δέκα ημερών σχετικά με το κρισιμότερο την στιγμή αυτή πρόβλημα της χώρας. Το τεράστιο ζήτημα των μπλόγκς)

Η καταιγίδα της ανούσιας και ανόητης μπλογκολογίας που έχει ενσκήψει προσφάτως, και εμπλουτίζει την εικόνα της φτηνής επαρχιακής εμποροπανήγυρης που παρουσιάζει η δημόσια ζωή της χώρας, δεν εννοεί να σταματήσει. Η διαρκής εκπομπή του λευκού θορύβου, που υπό το ένδυμα των σοβαροφανών και δήθεν βαθυστόχαστων αναλύσεων καταλαμβάνει τις σελίδες του ημερήσιου τύπου και των τηλεοπτικών παραθύρων, συνεχίζεται αδιατάρακτη.

Πίσω από το φαινόμενο αυτό δεν κρύβεται καμία απολύτως σκοπιμότητα. Έχουμε απλά να κάνουμε με την προφανή επαγγελματική ανεπάρκεια των ανθρώπων της εγχώριας ενημέρωσης. Με την ορατή ακόμη και δια γυμνού οφθαλμού αδυναμία τους να διακρίνουν, μέσα στην απέραντη θάλασσα της πληροφορίας, το σημαντικό από το ασήμαντο και το άξιο λόγου από το ευτελές, να το σχηματοποιήσουν σε δημοσιογραφικό λόγο και να το μεταφέρουν με αντικειμενικό, απλό και κατανοητό τρόπο στο κοινό. Στο μεταξύ:

-Το έλλειμμα του ισοζυγίου πληρωμών σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο. Η ανταγωνιστικότητα της χώρας καταρρέει. Ότι ήταν να πουληθεί από την δημόσια περιουσία σχεδόν πουλήθηκε. Απέμεινε η γη και οι κουτσές μας υποδομές. Οι Έλληνες γίνονται καθημερινά φτωχότεροι. Το μέλλον προδιαγράφεται σκοτεινό.

-Η ασύλληπτων διαστάσεων διαφθορά στις προμήθειες των νοσοκομείων και στην αγορά του φαρμάκου υποθηκεύουν το μέλλον του εθνικού συστήματος υγείας και δυναμιτίζουν κάθε προοπτική ρεαλιστικής λύσης του ασφαλιστικού συστήματος. Η αποπληρωμή των κολοσσιαίων χρεών, που συνεχίζουν να αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, στερεί από πολύτιμους πόρους άλλους ζωτικούς τομείς κοινωνικής πολιτικής και απαιτεί κάθε φορά θυσίες. Θυσίες όμως παράλογες.

-Το επίπεδο μηχανοργάνωσης του δημόσιου τομέα καθιστά πλέον απαγορευτική την παροχή αποδεκτών για τα σημερινά δεδομένα υπηρεσιών προς τους πολίτες και περιορίζει σημαντικά τις δυνατότητες ελέγχου της απόδοσης της κρατικής μηχανής. Η συστηματική αδράνεια των αρμοδίων στον τομέα έχει αυτό ακριβώς ως κίνητρο. Την αδυναμία ελέγχου. Την συνέχιση της σκοτεινής διαχείρισης. Η κατά καιρούς δραστηριότητα που παρατηρείται στον τομέα είναι στάχτη στα μάτια και συνήθως έχει ως μοναδικό αποτέλεσμα τον παράνομο πλουτισμό όσων κινούν τις διαδικασίες.

-Το περιβάλλον (η κύρια πηγή πλούτου αυτής της χώρας, όπως πολλοί αυτάρεσκα υποστηρίζουν) υποβαθμίζεται και καταστρέφεται καθημερινά, όχι από πλουτοφόρες βιομηχανικές δραστηριότητες, (μακάρι να ήταν έτσι - θα υπήρχε τουλάχιστον μια ανταπόδοση), αλλά από την σκανδαλώδη ανεπάρκεια του κρατικού μηχανισμού να εφαρμόσει στοιχειωδώς τον νόμο και να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της στα μικρά και καθημερινά.

Θα μπορούσε να απαριθμήσει κανείς δυο-τρεις δεκάδες ακόμη πραγματικά προβλήματα, από αυτά που θα έπρεπε λογικά να βρίσκονται στον πυρήνα της καθημερινής στόχευσης των μέσων ενημέρωσης και συνακόλουθα να διεκδικούν το μεγαλύτερο μέρος του ενδιαφέροντος των πολιτών και του δημόσιου διαλόγου.

Κανένα από τα θέματα αυτά όμως δεν μπορεί να βρει διέξοδο έξω από τις ειδικές στήλες των εφημερίδων, όπου περιστασιακά φιλοξενείται. Να περιγραφεί με απλή και κατανοητή γλώσσα. Και να αναλυθεί με τρόπο που να δείχνει ότι δεν είναι είδηση και πρόβλημα που απευθύνεται σε λίγους ειδικούς και ρέκτες, αλλά, αντίθετα ζήτημα που αγγίζει και αφορά ουσιωδώς τον κάθε Έλληνα πολίτη. Ζήτημα με τεράστια και καθοριστική επίδρασή στην καθημερινότητα, στην ποιότητα ζωής και εν τέλει στο μέλλον αυτής της χώρας.

Οι θεωρίες συνωμοσίας που αφθονούν σε αυτόν τον τόπο μιλούν με ελαφρότητα για τις υπόγειες σκοπιμότητες ενός κατευθυνόμενου συστήματος ενημέρωσης. Μακάρι να ήταν έτσι. Γιατί τότε θα είχαμε να κάνουμε με έναν εχθρό που θα μπορούσε να πολεμηθεί.

Δυστυχώς όμως οι πραγματικές αιτίες δεν είναι άλλες από την άγνοια και την ανεπάρκεια. Στο περιβάλλον των ΜΜΕ ισχύει, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ότι ακριβώς και στους υπόλοιπους τομείς δραστηριότητας αυτής της χώρας. Ένας συνωστισμός ανεύθυνων μετριοτήτων που ασχολείται και προβάλλει και αναλύει με τον μόνο τρόπο που γνωρίζει και μπορεί. Τον τρόπο της ευτέλειας και της προχειρότητας. Ένας επαγγελματικός μικρόκοσμος που αγωνιά καθημερινά να συγκεντρώσει στο χαρτί τις 400-500 λέξεις που ορίζει το συμβόλαιο του ή να γεμίσει τα 20-30 λεπτά του ραδιοφωνικού ή τηλεοπτικού του χρόνου. Και το κάνει με την αίσθηση προτεραιοτήτων που του επιτρέπει η κακή του παιδεία, η ανεπαρκής του συγκρότηση και οι πτωχοί αντιληπτικοί του μηχανισμοί. Βαφτίζοντας το ασήμαντο σημαντικό και παρουσιάζοντας το ευτελές σαν σπουδαίο. Αντιγράφοντας και ανακυκλώνοντας την φτήνια.

Στο μεταξύ η χώρα κατρακυλάει στην κατηφόρα ως χαλκός ηχών. Όπως οι άδειοι τενεκέδες, για τους οποίους τόσο παραστατικά μας μίλησε πριν από λίγες μέρες ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.

Tweet

-Υπομονή Μάρκο! Κουράγιο κ. Αντρούλα μας!

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η σφοδρή λαχτάρα για κοινωνική προσφορά είναι ζήτημα που ρυθμίζεται αμιγώς σε γενετικό επίπεδο.

Διαφορετικά θα ήταν δύσκολο να εξηγηθεί το γεγονός ότι κάποιες δύσμοιρες οικογένειες είναι αιώνια καταδικασμένες, -αυτές οι ίδιες πάντα-, να θυσιάζουν τα καλύτερα παιδιά τους στον βωμό της άοκνης υπηρεσίας του αμέριμνου και αχάριστου κοινωνικού συνόλου.

Βαρύ το φορτίο και αμείλικτη η φύση, που εκφράζεται μέσα από τους πολύπλοκους σχηματισμούς των γονιδίων.

Κουράγιο Μάρκο. Κουράγιο Αντρούλα. Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από το πεπρωμένο του.

Σφίξτε τα δόντια και ανεβείτε τον Γολγοθά που σας όρισε η μοίρα. Και να ξέρετε ότι ανάμεσα στους συμπολίτες σας υπάρχουν κάποιοι, έστω και λίγοι, που γνωρίζουν το δράμα σας, αναγνωρίζουν την θυσία σας και προσεύχονται θερμά για σας.

Tweet

-Μελαγχολικές συγκρίσεις

«Οπως ακριβώς η δύναμη του Internet είναι το χάος, έτσι και η δύναμη της ελευθερίας μας εξαρτάται από το χάος, την κακοφωνία και τον ελεύθερο λόγο τον οποίο προστατεύει η Πρώτη Συνταγματική Tροπολογία»

---

Από απόφαση του Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου της Φιλαδέλφειας σε υπόθεση σχετική με τον περιορισμό της ελευθερίας στο Ιντερνετ.

Ο λόγος είναι σχεδόν ποιητικός. Διότι, βλέπετε, στις σοβαρές χώρες, οι ανώτατοι (εν προκειμένω οι ανώτατοι είναι δικαστές - αλλά θα μπορούσε να είναι και κάθε λογής "ανώτατοι") τιμούν τον ρόλο τους και μιλούν όπως αρμόζει στο διευρυμένο πλαίσιο που οριοθετείται από το αξίωμα τους.

Υπό την έννοια αυτή κάνουν σοβαρές και, καμιά φορά, αφηρημένες σταθμίσεις αξιών, πριν απαντήσουν στα ερωτήματα που τους θέτουν οι εντολείς τους. Όπως π.χ. τι αξίζει περισσότερο της προσοχής και προστασίας μας. Η τιμή και η υπόληψη ενός άτυχου πολίτη, που περιστασιακά θα πέσει θύμα κάποιων κακόβουλων συκοφαντών, ή το ελεύθερο φρόνημα μιας ολόκληρης κοινωνίας που τελικά είναι αυτό που γεννά και παράγει και προάγει.

Tweet

-Η οικτρή αποτυχία της "επικοινωνίας"

Διαβάζω στο "ΕΘΝΟΣ online" ότι σε σχέση με την ανεξαρτητοποίηση του άλτη Κουκοδήμου ο γραμματέας της κεντρικής επιτροπής του πολιτικού οργανισμού των μεγάλων μεταρρυθμίσεων δήλωσε :

"βάσει του καταστατικού του κόμματος αίρονται αυτοδικαίως όλες οι κομματικές ιδιότητες και δράσεις που απέρρεαν από το αξίωμα του".

Παρ΄όλα αυτά είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι το μόνο πράγμα που έκανε ο κ. Λ. Ζαγορίτης όταν άκουσε τα ευχάριστα νέα ήταν να εκπέμψει ένα μακρόσυρτο "ουφ!" προσωρινής ανακούφισης.


Ο άλλος πάλι, ο υπουργός επί του τύπου και των μέσων ενημέρωσης, εδήλωσε:

"Ο βουλευτής Κώστας Κουκοδήμος πήρε την απόφαση του. Η Κυβέρνηση προχωρά αταλάντευτη στην υλοποίηση του έργου της, για το οποίο έλαβε πρόσφατα ισχυρή λαϊκή εντολή".

Φαντασιακό παραλήρημα; Ή καθολική ανεπάρκεια και αυτοεξευτελισμός; Μπροστά σε ένα κοινό που καγχάζει και δεν ελπίζει πλέον στην συνέχεια της παράστασης. Που ξέρει πια οριστικά ότι έχει χάσει τα χρήματα του και παραμένει στην αίθουσα μόνο και μόνο για να απολαύσει την άγρια χαρά του γιουχαϊσματος. Την ηδονή της ακραίας ταπείνωσης του άθλιου θιάσου. Κατά τα λοιπά ο εν λόγω Ρουσόπουλος θεωρείται, -από τον μεγάλο πολιορκημένο του Μεγάρου Μαξίμου-, κάτι σαν μάγος της επικοινωνίας. Ο άνθρωπος που παίζει στις άκρες των χρυσών δακτύλων του τις μυστικές τεχνικές της προπαγάνδας και είναι σε θέση να τον βγάζει κάθε φορά από την δύσκολη θέση.

Ποιος; Αυτός που δεν είναι ικανός να κατανοήσει ότι όταν σε έχουν πάρει χαμπάρι μέχρι και τα μικρά παιδιά, όταν ακόμη και οι πλέον φανατικοί και αφοσιωμένοι οπαδοί σου αδυνατούν να κρύψουν την οργή και την απέχθεια τους, και συνεχίζουν να σε στηρίζουν οδηγούμενοι μόνο από τα ψυχολογικά και υπαρξιακά τους αδιέξοδα, ο καλύτερος τρόπος για να βελτιώσεις κάπως την θέση σου είναι να αρχίσεις να εκπέμπεις που και που και κάποιες, έστω μικρές και ελεγχόμενες, δόσεις αληθείας.

Ακούμε διαρκώς ότι η τέχνη του αποτελεσματικού χειριστή της κοινής γνώμης είναι το επιδέξιο χάϊδεμα των αυτιών των πολιτών. Η κολακεία, η ωραιοποίηση των καταστάσεων, η παρουσίαση ψεύτικων και εξιδανικευμένων εικόνων. Με λίγα λόγια η εφαρμογή της αλάνθαστης αρχής "πες σε κάποιον αυτό που θέλει πολύ να ακούσει και να΄ σαι σίγουρος ότι θα σε αγαπήσει".

Όμως, η ορθή εφαρμογή της αρχής αυτής προϋποθέτει να γνωρίζεις και τι είναι αυτό που έχει ανάγκη σε κάθε δεδομένη στιγμή να ακούσει ο κόσμος. Και εδώ είναι που τα μπερδεύουν λιγάκι οι μαθητευόμενοι μάγοι του μεταρρυθμιστικού καθεστώτος. Γιατί εδώ αρχίζει να φαίνεται η διαφορά μεταξύ αυτών που έμαθαν την "επικοινωνία" ως σύγχρονη τέχνη εξαπάτησης, -με δια αλληλογραφίας μαθήματα σε κάποιο ανοικτό πανεπιστήμιο-, και αυτών που την ασκούν αβίαστα, ως προέκταση της αγαθής τους φύσης, ως αποτέλεσμα του χαρίσματος τους να κοινωνούν, να αγαπούν, να μετέχουν, να εμπνέονται και να εμπνέουν.

Εάν ο κ. Ρουσόπουλος και οι συν αυτώ φθηνοί και ιδιοτελείς δολοπλόκοι ήταν γνήσια "επικοινωνιακοί" και όχι απλώς αυτοδίδακτοι και εμπειρικοί "επικοινωνιολόγοι" της δεκάρας θα είχαν αντιληφθεί ότι στην παρούσα χρονική συγκυρία ο λαός έχει ανάγκη να ακούσει την μια και μόνη βασανιστική αλήθεια. Θέλει να δει τους ταγούς του να ξεγυμνώνονται, να ταπεινώνονται, να παραδέχονται τα βαρύτατα σφάλματα τους, να κάνουν πραγματική αυτοκριτική και να ζητούν συγγνώμη και εξιλέωση. Θέλει ακόμη να ακούσει, όσο παράξενο και αν φαίνεται, κάποιους από αυτούς να του μιλούν σκληρά και για το δικό του βαρύ μερίδιο ευθύνης, για την δική του συμμετοχή στην πορεία αβάσταχτης παρακμής που διανύει ο τόπος. Στην περίπτωση αυτή μπορεί και να τους συγχωρήσει. Μπορεί ακόμη και να τους εμπιστευθεί, ελλείψει άλλων εναλλακτικών επιλογών, και να τους αναθέσει και πάλι το νέο ξεκίνημα. Είναι όμως πράγματα αυτά για επικοινωνιολόγους;

Η συμμετοχή προϋποθέτει αυτοεκτίμηση. Χωρίς αυτήν δεν μπορείς ούτε να δώσεις, αλλά ούτε και να ζητήσεις. Όμως, τα τελευταία αποθέματα αυτοεκτίμησης που διέθεταν οι άνθρωποι σε αυτόν τον τόπο έχουν από καιρό εξαντληθεί. Και για αυτό κανείς πλέον δεν είναι σε θέση να επικοινωνήσει με κανέναν. Το μόνο που μπορούμε είναι να γυρνάμε στην αγορά και να ανταλάσσουμε εχθρικές ματιές, μιλώντας μια ξύλινη γλώσσα. Με την φρίκη της επίγνωσης ότι κανείς δεν μας πιστεύει. Μέχρι να καταρρεύσουμε μέσα στην ανυποληψία μισώντας τους ίδιους μας τους εαυτούς.

Tweet

-Περί αισθητικής ο λόγος

Δεν μπορώ πραγματικά να αντισταθώ στον πειρασμό να παραθέσω τα δύο σημερινά σχόλια της Πανδώρας, (του "Βήματος" ασφαλώς), σε σχέση αφενός με την δήλωση που έκανε ο προσφάτως αναδειχθείς αστήρ Κουκοδήμος κατά την έξοδο του από το ανακριτικό γραφείο και αφετέρου με το ξύλινο μήνυμα που "εξαπέλυσε" ο επί της παιδείας και θρησκευμάτων υπουργός μας προς την μαθητιώσα νεολαία εν όψει της εορτής των Τριών Ιεραρχών.

Προς στιγμήν αναρωτήθηκα εάν το αποκρουστικό θέαμα που προσφέρουν τα πρόσωπα που κινούνται κυρίαρχα στην δημόσια σκηνή της χώρας μας (και ας μην μιλάμε μόνον για τους πολιτικούς, αδικούμε τους δημοσιογράφους) θα ήταν ελαφρά καλύτερο, στην περίπτωση που εκτός των άλλων, όλοι αυτοί, δεν ήταν και εμφανώς ολιγογράμματοι.

Αλλα το ερώτημα είναι μάλλον άτοπο. Διότι εάν δεν ήταν ολιγογράμματοι δεν θα ήταν κατ΄ αρχήν αυτοί που είναι. Θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι τα βαθύτερα προβλήματα της χώρας δεν έχουν να κάνουν ούτε με την ανικανότητα των ταγών, ούτε με την διαφθορά, ούτε με την κακοδιοίκηση. Όλα αυτά δεν είναι παρά συμπτώματα της πραγματικής, βαριάς μας αρρώστιας. Το κυρίαρχο πρόβλημα της Ελλάδας είναι αμιγώς πρόβλημα αισθητικής.

Tweet

-Πω Πω ρε μάγκα μου ένα δόγμα!!!

Είναι από αυτά που λέμε "και γαμώ τα δόγματα".

Η αστυνομία, λέει το "δόγμα", θα πρέπει από τούδε και στο εξής:

α) να πατάσσει την εγκληματικότητα
β) να προλαμβάνει την εγκληματικότητα
γ) να χρησιμοποιεί τις νέες τεχνολογίες

Που τα σκέφτηκε ρε τον αθεόφοβο όλα αυτά!!! Μεγάλο μυαλό ο Προκόπης!!!
Έτσι είναι όμως άμα είσαι καθηγητής. Και έχεις και τον Καραμανλή από κοντά για να σε εμπνέει.
Είναι μετά να μην βγάζεις τέτοια δόγματα!!!

Tweet

-Η κυβερνητική ακηδία και οι πρόσθετες ευθύνες της δικαιοσύνης

"Ο Γ. Αγγέλου δεν αναφέρθηκε στο όνομα του κομιστή, υποστηρίζοντας ότι ο ίδιος δεν γνώριζε το όνομα του δημοσιογράφου αλλά ούτε και το περιεχόμενο του βίντεο" (Ελευθεροτυπία 21/01/08)

Φοβερά πράγματα!

Όλη μέρα μαζί με τον Ανδριανό σε ένα γραφείο, έξω να καίγεται και να χτυπιέται ο κόσμος, και αυτός ο αθεόφοβος δεν έτυχε ρωτήσει τον διευθυντή του γραφείου τύπου από ποιόν στην ευχή πήγε και πήρε την βρωμοκασέτα (ας λέμε κασέτα διότι ως γνωστόν οι ένοικοι του Μεγάρου Μαξίμου δεν φημίζονται ιδιαίτερα για την εξοικείωση τους με την τεχνολογία - εδώ που τα λέμε τα DVD είναι νέες ανακαλύψεις που μετρούν ζωή το πολύ καμιάς δεκαετίας και όσο νάναι είναι λιγάκι δύσκολο για ανθρώπους τόσο σημαντικούς και πολυάσχολους να παρακολουθούν εντατικά τις τελευταίες εξελίξεις της επιστήμης).

Ας είναι. Ας τον πιστεύσουμε.

Υπό τις συνθήκες αυτές, όμως, ο κ. εισαγγελέας θα πρέπει να ζητήσει όλως εκτάκτως την ποινική δίωξη και του πρωθυπουργικού διευθυντού για βεβαιωμένη (καθότι ομολογημένη αβίαστα) παράβαση καθήκοντος σε βαθμό κακουργήματος. Το σοβαρότατο αυτό αδίκημα κωδικοποιείται στην περίπτωση του κ. Αγγέλου από την αδικαιολόγητη και πέραν κάθε λογικού και αποδεκτού μέτρου έλλειψη ανθρώπινης και εύλογης περιέργειας.

Είναι πλέον επιτακτική ανάγκη να αρχίσει κάποια στιγμή σε αυτή τη χώρα να διώκεται (προσέξτε, δεν λέμε να τιμωρείται, αυτά είναι προχωρημένα πράγματα) εκτός των άλλων και η διανοητική νωθρότητα. Ειδικά αυτών που κατέχουν υψηλά και υπεύθυνα αξιώματα και ως εκ της θέσεως τους οφείλουν τουλάχιστον να γνωρίζουν.

Για την προστασία όλων ημών από την αβελτηρία των ποιμένων.

Tweet

-Τα διλήμματα του Μαξίμου

Σ΄ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ
μέρες βαριές, επάνω κάτω τριγυρνώ
για νάβρω τα παράθυρα. -Όταν ανοίξει
ένα παράθυρο θάναι παρηγορία.-
Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ
να τάβρω. Καί καλλίτερα ίσως να μην τα βρώ.
Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.
Ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει.

Τίποτε δεν ταιριάζει περισσότερο στο ζοφερό κλίμα των ημερών από τους λιτούς στίχους του ποιητή. Τίποτε δεν μπορεί να αποδώσει καλύτερα το μέγεθος των τραγικών αδιεξόδων που ο ίδιος ο Καραμανλής έστησε μπροστά του προσπαθώντας να ακυρώσει την πολιτική. Επιχειρώντας να παραστήσει τον κυβερνήτη ενός ολόκληρου λαού χωρίς αυτήν και έξω από αυτήν.

Δυστυχώς, όμως, για τον ανεύθυνο άρχοντα, η πολιτική δεν είναι μέσο εσωτερικής επιβεβαίωσης στην υπηρεσία γόνων μεγάλων οικογενειών. Ούτε άσκηση επικοινωνίας και πεδίο εφαρμογής φθηνών τεχνασμάτων. Ούτε παίγνιο αναψυχής και πλουτισμού για κλειστούς κύκλους από ασπόνδυλους έμπιστους και ιδιοτελείς κόλακες.

Η πολιτική είναι η ίδια η ζωή. Είναι το αμόνι που πάνω του σφυρηλατούνται οι σχέσεις των μυριάδων που αποτελούν τις κοινωνίες. Και για τον λόγο αυτό δεν ακυρώνεται. Υπάρχει και θα υπάρχει πάντα, είτε το θέλουμε είτε όχι. Και όταν της στρέφουμε περιφρονητικά την πλάτη λειτουργεί μόνη, χωρίς εμάς. Και επιστρέφει πάντοτε νικηφόρα. Και επιβάλλει τους όρους της. Και εκδικείται.

Tweet

-Πτωχέ Καραμάριε!!!

Κατά πρώτον, όλα αυτά ο Καραμανλής δεν τα ξέρει. Διότι εάν τα ήξερε ποιος θα ήταν αυτός, από τους φρικτούς απατεώνες των ζοφερών ημερών, που θα μπορούσε να ξεφύγει από την ιερή οργή του.

Δεύτερον και καλύτερο, ο φουκαράς βουλευτής δεν αντιλαμβάνεται κάτι πολύ βασικό. Ένας άνθρωπος σαν τον πρωθυπουργό μας, που είναι αναγκασμένος εκ των πραγμάτων, -και ως εκ των χαρίτων με τις οποίες τον έχει εφοδιάσει η φύση-, να συλλογάται για συμπαντικά μόνον ζητήματα, ποτέ δεν πέφτει στο ευτελές επίπεδο της εντολοδοσίας. Άνθρωποι σαν αυτόν δεν δίνουν εντολές. Φωτίζουν μόνον. Και εμπνέουν με την παρουσία τους.

Tweet

-Καιρός για γενναίους εισαγγελείς;

Πολύ ενδιαφέρουσα η χθεσινή ανακοίνωση του κ. Μπάγια, του προέδρου της Ένωσης Εισαγγελέων Ελλάδας. Που εάν μάλιστα δεν εκινείτο στο πλαίσιο της ευγένειας και δεν χανόταν στα ψιλά των εφημερίδων, θα μπορούσε να αποτελέσει μια ιδιαίτερα ηχηρή πολιτική παρέμβαση στο ζοφερό κλίμα των ημερών.

Ο κ. Εισαγγελέας υπενθυμίζει πολύ εύστοχα στους πολιτικούς μας ταγούς ότι, για τις τυχόν παρεκτροπές των λειτουργών του δημόσιου βίου, εκτός από τις ενδεχόμενες ποινικές ευθύνες, υπάρχουν τόσο οι πολιτικές όσο και οι αντίστοιχες διοικητικές. Και ότι, σύμφωνα με τους ξεκάθαρους κανόνες που διέπουν την λειτουργία του πολιτεύματος μας, η διερεύνηση και απόδοση των ευθυνών αυτών δεν αποτελεί επ΄ουδενί αρμοδιότητα της ποινικής δικαιοσύνης.

Με άλλα λόγια, και με τον πλέον σαφή τρόπο, -για όσους φυσικά μπορούν και θέλουν να αποκρυπτογραφήσουν κατάλληλα την λιτή διατύπωση-, ο κ. Μπάγιας εγκαλεί το πολιτικό προσωπικό της χώρας για ολιγωρία και παράβαση καθήκοντος. Που εν όψει των συνθηκών που έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία δέκα χρόνια στην δημόσια ζωή ισοδυναμεί με δόλο ή, τουλάχιστον, με βαρύτατη και συγγνωστή αμέλεια.

Το γεγονός ότι η ελληνική δικαιοσύνη έχει από καιρό εξελιχθεί σε καθαρτήριο ανομημάτων και σε μηχανισμό συστηματικής συγκάλυψης κάθε τύπου παραβατικής συμπεριφοράς, δεν αποτελεί ασφαλώς ευθύνη της ιδίας. Αντίθετα βαρύνει τις πολιτικές ηγεσίες που με κάθε ευκαιρία χρησιμοποιούν την δικαιοσύνη ως ανάχωμα για να καλύψουν τις δικές τους πράξεις ή παραλείψεις, ή τις παράνομες πράξεις των διορισμένων υπολόγων τους, από τις οποίες οι ίδιες ωφελούνται πολιτικά ή οικονομικά.

Το επαίσχυντο παιχνίδι με τους θεσμούς, που παίζεται τα τελευταία χρόνια στον βωμό της πολιτικής επιβίωσης μικρών και ασήμαντων ανθρώπων που ενεδύθησαν μανδύα Καίσαρος, αγγίζει πλέον τα όρια του μείζονος εθνικού εγκλήματος. Η συνοχή των κοινωνιών βασίζεται στην δικαιολογημένη εμπιστοσύνη και την συναίνεση, που με την σειρά τους πηγάζουν από την ατομική αίσθηση δικαίου. Η απώλεια των στοιχείων αυτών έχει κόστος ανυπολόγιστο. Και η επανάκτηση τους είναι διαδικασία μακρόχρονη και επώδυνη. Τα περιθώρια στενεύουν πλέον απελπιστικά.

Ίσως έχει φτάσει η ώρα των γενναίων εισαγγελέων. Που θα είναι γενναίοι όχι επειδή θα ερευνούν και θα τιμωρούν. Αλλά επειδή θα δηλώσουν με παρρησία ότι δεν μπορούν και δεν θέλουν πλέον να γίνονται συμμέτοχοι στο έγκλημα και θα αποθέσουν τελετουργικά τους βρώμικους φακέλους τους στα σκαλιά της βουλής. Στα πόδια των πραγματικά υπεύθυνων.

Tweet

-Κράτος κουρελού

"Σε αναζήτηση τεχνοκρατών με γνώσεις επί των ασφαλιστικών θεμάτων βρίσκεται η νέα υπουργός Απασχόλησης κυρία Φάνη Πάλλη-Πετραλιά που επιχειρεί να συγκροτήσει μια ομάδα κρούσης. Σύμφωνα με πληροφορίες θα αντικατασταθούν ο γενικός γραμματές Απασχόλησης κ. Δ. Κοντός και ο γενικός γραμματές Κοινωνικής Ασφάλισης κ. Δ. Μαμμωνάς".

Αυτά μας λέει, μεταξύ άλλων, το σημερινό κυριακάτικο ΒΗΜΑ, για την έντονη κινητικότητα που παρατηρείται χρονιάρες μέρες στο Υπουργείο Απασχόλησης.

Η κ. Πετραλιά, λοιπόν, βρίσκεται σε αναζήτηση πολιτικών στελεχών ανώτατης βαθμίδας που θα αναλάβουν τις θέσεις των Γενικών Γραμματέων. Και εξειδικευμένων τεχνοκρατών, με ειδικές γνώσεις, στους οποίους θα αναθέσει την εφαρμογή των πρωτοποριακών ιδεών της.

-Κατά τα λοιπά το εν λόγω υπουργείο είχε ήδη από καιρό έτοιμο ένα σοβαρό και πλήρως επεξεργασμένο σχέδιο για την επίλυση του προβλήματος της κοινωνικής ασφάλισης. Και βρισκόταν ένα μόλις βήμα, μια μικρή ανάσα, πριν από την πλήρη εφαρμογή του.

-Κατά τα λοιπά το σχέδιο αυτό δεν ήταν αποτέλεσμα τυχαίων εμπνεύσεων της στιγμής. Αντίθετα αποτελούσε μέρος ενός ευρύτερου και μακράς πνοής κυβερνητικού προγράμματος, που εκτυλίσσεται σε διάστημα τετραετιών και αντλεί έμπνευση από τα λαμπρά οράματα του άξιου ηγέτη και πρωθυπουργού μας.

-Κατά τα λοιπά η ατυχής συγκυρία που οδήγησε στην πρόσφατη ταπεινωτική αποπομπή ενός ανώτατου πολιτικού στελέχους, -για λόγους που ασφαλώς ήταν άσχετοι με την απολύτως επιτυχή άσκηση των καθεαυτό αρμοδιοτήτων του-, δεν επρόκειτο σε καμία περίπτωση να επηρεάσει την αδιατάρακτη εκτέλεση του κυβερνητικού έργου. Που θα παρέμενε, υποτίθεται, σταθερή και στενά συνδεδεμένη με τον σε βάθος χρόνου αρχικό προγραμματικό σχεδιασμό.

-Κατά τα λοιπά το κράτος επανιδρύθηκε και απέκτησε επιτέλους συνέχεια και αταλάντευτη συνέπεια. Με αποτέλεσμα η διοίκηση να ασκείται πλέον από έμπειρα στελέχη. Με τις γνώσεις και τις εμπειρίες που απέκτησαν στο διάστημα της μακράς παραμονής στις θέσεις ευθύνης τους. Και όχι από τίποτε τυχάρπαστους, ανεύθυνους και ιδιοτελείς μικροσυνωμότες που έτυχε για κάποια φεγγάρια να αποτελούν μέρος της αυλής των "έμπιστων" κολάκων του κάθε υπουργού.

-Κατά τα λοιπά είναι προφανές ότι η κυβέρνηση μας είχε έτοιμο για ψήφιση, (από τους άβουλους και άμοιρους βουλευτές της), ένα ακόμη νομοσχέδιο κουρελού που σκόπευε να μας σερβίρει για μείζονα μεταρρύθμιση. Και τώρα, υπό την απειλή της οσμής των σκανδάλων και μετά τις μείζονες πολιτικές παρεμβάσεις του κ. Λούλη και των λοιπών δημοσκόπων και άλλων σκοτεινών τεχνικών της εξουσίας, το παίρνει πανικόβλητη πίσω. Για να το αντικαταστήσει με μια νέα κουρελού, καθαρή και φρεσκομπαλωμένη αυτή τη φορά από τα επιδέξια χέρια της εθνικής μας σούπερ γιαγιάς.

Tweet

-Οι αθώοι πολίτες και οι αόρατοι ένοχοι

Ασχολείται σήμερα ο Στ. Τζίμας στην «Καθημερινή» με το νέο δημαρχιακό μέγαρο της Θεσσαλονίκης. "H Θεσσαλονίκη", λέει, "ανήκει στις πόλεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης με το λιγότερο πράσινο. Η πόλη οικοδομήθηκε και εξακολουθεί να οικοδομείται με καταστροφικό για την ποιότητα ζωής των ανθρώπων της τρόπο, ο οποίος έχει ως υπέρτατο κανόνα την ανελέητη εκμετάλλευση κάθε σπιθαμής γης προς όφελος των εργολάβων. Αποτέλεσμα; όχι μόνο δεν βελτιώνεται η καθημερινότητα των πολιτών, άλλα υποβαθμίζονται και όσες από τις ομορφιές της έχουν διασωθεί και θέλει να επιδείξει."

"Οικοδομήθηκε και οικοδομείται". Έτσι, αόριστα. Κανείς δεν την οικοδομεί. Οικοδομείται από μόνη της. Και μάλιστα προς όφελος των εργολάβων!!!

Η συνταγή είναι γνωστή. Και η δημοσιογραφική γλώσσα αλάνθαστη. Μην πυροβολείτε τους πολίτες-αναγνώστες.Ποτέ δεν φταίνε. Αντί για αυτούς πρέπει πάντα να υπάρχει κάποιος άλλος, εύκολος ένοχος, με λίγο αόριστη περιγραφή. Που να μην μπορεί να εντοπισθεί και να παρατηρηθεί δια γυμνού οφθαλμού. Κάποιος στον οποίο να μπορούμε πρόχειρα να φορτώσουμε τις μομφές για τα κακά και τις συμφορές που βρίσκουν αυτόν τον δήθεν αθώο και ανυποψίαστο λαό. Την μια οι εργολάβοι, την άλλη οι κακοί πολιτικοί, την επόμενη τα σκοτεινά συμφέροντα. Και ο καταλογισμός αόριστων ευθυνών δεν έχει τέλος. Λες και δεν είναι οι έλληνες πολίτες αυτοί που αγοράζουν τα εκτρώματα των κακών εργολάβων. Λες και δεν είναι αυτοί που αναδεικνύουν με την ελεύθερη ψήφο τους τους αδιάφορους, ανίκανους και ανήθικους πολιτικούς. Και αυτοί που με την καθημερινή αυτόβουλη και παράλογη καταναλωτική συμπεριφορά τους συντηρούν τα κάθε λογής, όχι και τόσο σκοτεινά, καρτέλ των οικονομικών συμφερόντων.

Μια και είμαστε όμως φανατικοί θιασώτες των αξιών της ελεύθερης αγοράς, μια και πιστεύουμε ότι η Ελλάδα είναι μια δημοκρατική και ελεύθερη χώρα, όπου αυτοί που αποφασίζουν είναι οι ίδιοι οι πολίτες, ας σκεφτούμε λιγάκι. Θα υπήρχε υπό τις συνθήκες αυτές η λογική πιθανότητα, να ευδοκιμήσει, να διατηρηθεί και να γίνει καθεστώς κάτι που δεν ταιριάζει με την αισθητική, με τις λειτουργικές ανάγκες και εν τέλει με τα συμφέροντα μας; Σίγουρα όχι. Οι πρώτες άσχημες πολυκατοικίες θα είχαν μείνει να αραχνιάζουν απούλητες. Οι πρώτες γειτονιές χωρίς πάρκα και ελεύθερους χώρους θα είχαν ερημώσει και θα είχαν περάσει στην καθημερινή διάλεκτο σαν τα πιο αποκρουστικά μέρη της πόλης. Και κάθε απόπειρα για οικιστική εκμετάλλευση, σε βάρος του αστικού τοπίου και της ποιότητας ζωής, θα είχε καταδικαστεί στο χειρότερο είδος αποτυχίας. Την οικονομική.

Τι συμβαίνει όμως πραγματικά; Πολλές δεκαετίες τώρα, το είδος αυτής της οικοδομικής δραστηριότητας, που έχει καταντήσει τις ελληνικές πόλεις αποκρουστικά τέρατα λειτουργικής και αισθητικής ανεπάρκειας, συνεχίζεται αδιατάρακτο. Οι εργολάβοι κτίζουν. Αλλά κτίζουν επειδή ο κόσμος αγοράζει. Και αγοράζει φανατικά. Ανήλιαγα λαγούμια, καταπατημένους ακάλυπτους, κλεισμένους υμιυπαίθριους. Αγοράζει με λαχτάρα και φανερή ικανοποίηση τα πάντα. Αγοράζει εκπληρώνοντας όνειρα.

Από την μαζική αυτή συμπεριφορά ένα και μόνο συμπέρασμα μπορεί με ασφάλεια να προκύψει. Ότι οι ελληνικές πόλεις ταιριάζουν στους έλληνες. Οι ελληνικές πόλεις αρέσουν στους έλληνες. Γιατί αυτή είναι η αισθητική τους και αυτή η ερμηνεία τους για τις πραγματικές τους ανάγκες. Το ίδιο δυστυχώς ισχύει και για την πολιτική. Και για τις καταναλωτικές συνήθειες. Και για κάθε άλλο τομέα κοινωνικής δραστηριότητας.

Πολλοί ισχυρίζονται ότι δεν είμαστε κοινωνία πολιτών. Ότι δεν διαθέτουμε τα κατάλληλα αντανακλαστικά και δεν γνωρίζουμε τους τρόπους και τις συμπεριφορές εκείνες που θα μας βοηθούσαν να αποκρούσουμε τις διαφαινόμενες απειλές, να επιβληθούμε στις κακές και ιδιοτελείς πολιτικές μας ηγεσίες, να πολεμήσουμε και να τσακίσουμε τα ποικιλώνυμα συμφέροντα που δημιουργούν συνθήκες αντίθετες με τα δικαιώματα και την ευημερία μας. Δεν φαίνεται όμως ότι τα πράγματα είναι έτσι. Κάθε άλλο μάλιστα.

Η ελληνική κοινωνία έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι όταν θίγονται εκείνα τα συμφέροντα που η ίδια θεωρεί σημαντικά αντιδρά οργανωμένα, άμεσα και βίαια. Και, κυρίως, αντιδρά αποτελεσματικά. Όπως για παράδειγμα όταν θίγονται οι κυρίαρχες ισοπεδωτικές αντιλήψεις που έχουν οδηγήσει σε παρακμή και μαρασμό την παιδεία. Όταν κινδυνεύουν οι επαίσχυντες "αξίες" της ευνοιοκρατίας και της ήσσονος προσπάθειας. Όταν πάει για λίγο να κλονισθεί το άθλιο σύστημα του ρουσφετιού και της αναξιοκρατίας, που βυθίζει καθημερινά την χώρα στην υπανάπτυξη. Όταν κινδυνεύουν οι αναπηρικές συντάξεις μαϊμούδες. Όταν απειλείται, έστω και αδιόρατα, το καθεστώς της απόλυτης αυθαιρεσίας και της εκτεταμένης ανομίας. 'Οταν, όταν, όταν ...

Τότε είναι που γεμίζουν οι δρόμοι και οι πλατείες από μαχητικούς και αποφασισμένους διαδηλωτές. Από έλληνες που δείχνουν καλά και ξεκάθαρα τι θέλουν και για τι είναι αποφασισμένοι να πολεμήσουν μέχρις εσχάτων.

Τελικά παρά τα λεγόμενα η Ελλάδα διαθέτει μια πανίσχυρη κοινωνία πολιτών. Μόνο που οι πολίτες αυτοί δεν φοβούνται πια το θηρίο. Γιατί του μοιάζουν πλέον πολύ. Από καιρό.

Tweet

-Τίνα φοβηθήσομαι (πλην της παραφροσύνης ασφαλώς);

Νομάρχης φωτισμός μου και σωτήρ μου. Τίνα φοβηθήσομαι;
Νομάρχης υπερασπιστής της ζωής μου. Από τίνος δειλιάσω;
Εν τω εγγίζειν επ΄ εμέ κακούντας του φαγείν τας σάρκας μου,
οι θλίβοντες με και οι εχθροί μου, αυτοί ησθένησαν και έπεσαν.

ΑΜΗΝ


(Ψαλμός 26)

Tweet

-Ο δ', αυτός υμνών, αυτός εστίν ο κτανών τον παίδαν τον εμόν

Για να αποδειχθεί για ακόμη μία φορά ότι η δουλόφρων υποταγή είναι το μόνον εφόδιον που απαιτείται για μια μακρά και λαμπρή πολιτική σταδιοδρομία.

(Διότι η Φάνη μας, σε αντίθεση με την Θέτιδα, ξέρει και δεν ρωτά. Και όταν την βρίσκουν συμφορές στρέφει την κεφαλή στον ουρανό και περιμένει ατάραχη και με εμπιστοσύνη την απόδοση της ακατάληπτης θείας δικαιοσύνης. Την ώρα που κάποιοι άλλοι χάνουν τα λογικά τους. Και μέσ' στον οδυρμό τους τα βάζουν οι κουτοί με τους Θεούς. Και ξεσκίζουν τα πορφυρά τους ρούχα. Και πετούν στο χώμα τα βραχιόλια και τα δακτυλίδια τους. Η Φάνη όμως ξέρει. Ότι, όπως λέει σοφά και ο ποιητής, ήταν "ο Απόλλων, αυτός ο ίδιος", που "κατέβηκε στην Τροία και με τους Τρώας σκότωσε τον Αχιλλέα")

Tweet

-Ένας ειλικρινής άνθρωπος. Ένα αθώο θύμα των περιστάσεων.

Το δράμα της χώρας με δέκα μόνο λέξεις.

"Όμοια με όλες τις οικοδομικές άδειες που έχουν εκδοθεί στην περιοχή ...".

Ο δυστυχής υπουργός είναι απολύτως ειλικρινής. Και πιστεύει με όλη την δύναμη της πληγωμένης ψυχής του ότι αποτελεί στόχο και αθώο θύμα μιας άδικης και απρόκλητης επίθεσης. Διότι απλούστατα, όπως οι περισσότεροι συμπατριώτες μας, έτσι και ο αστείος αυτός άνθρωπος, που από ένα γύρισμα της τύχης βρέθηκε να απολαμβάνει για μερικά φεγγάρια τους χυμώδεις καρπούς της εξουσίας, δεν διαθέτει τους κατάλληλους αντιληπτικούς μηχανισμούς που θα τον καθιστούσαν ικανό να κατανοήσει την έννοια του νόμου.

Εξ ου και δικαίως ισχυρίζεται ότι η δημοσιότητα που έχει λάβει το ζήτημα είναι κατευθυνόμενη. Εξ ου και ειλικρινώς θεωρεί ότι δεν έκανε τίποτε κακό. Τίποτε περισσότερο από ότι έχουν κάνει όλοι οι υπόλοιποι. Και ότι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης παραβιάζουν κατάφωρα την θεμελιώδη αρχή της ισότητας. Της ισότητας στην παρανομία. Εννοείται. Την αρχή πάνω στην οποία στηρίζεται τα τελευταία 50 χρόνια το θαυμαστό οικοδόμημα της ευδαίμονος ελληνικής μας κοινωνιας.

Tweet

-Η ιπτάμενη μαντάμ Σουσού και η αντιπυραυλική της προστασία

Διαβάζουμε στον ημερήσιο τύπο ότι την περασμένη εβδομάδα το ΚΥΣΕΑ (Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας) ενέκρινε την αγορά δύο (ακόμη) κυβερνητικών αεροσκαφών μεταφοράς υψηλών προσώπων. Μέχρι εδώ η είδηση δεν ξενίζει και πολύ. Πληθαίνουν άλλωστε τα περιστατικά της θρασύτατης επίδειξης του νεοπλουτισμού της εξουσίας. Και της άσκοπης σπατάλης του δημοσίου χρήματος, εν μέσω διαπιστωμένης και γενικής δημοσιονομικής στενότητας. Είχαμε πεί βέβαια κάποτε "σεμνά και ταπεινά", αλλά ας μην το παρακάνουμε κιόλας. Ας μην στερούμεθα και τα απολύτως απαραίτητα.

Ένα σημείο όμως της είδησης προκαλεί εύλογη απορία. Τα νέα VIP αεροσκάφη, λέει η ανακοίνωση, θα διαθέτουν και υψηλής τεχνολογίας (και ανάλογης ασφαλώς αξίας) συστήματα αντιπυραυλικής προστασίας!!!

Γιατί ποιόν λόγο άραγε;;;!!! Υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο κάποιος διεστραμμένος τρομοκρατικός εγκέφαλος που θα ήθελε να ξοδέψει τους πολύτιμους πυραύλους του για να καταρρίψει ένα ιπτάμενο παλάτι στο οποίο θα επιβαίνει με την συνοδεία του έλλην υπουργός;;;!!!

Υπάρχει ας πούμε κάποιος που θα ήθελε να εξαφανίσει από την παγκόσμια πολιτική σκακιέρα έναν Λιάπη, έναν Αλογοσκούφη ή έναν Παυλόπουλο; Γιατί; Για να πάρουν έτσι, εν τη απουσία αυτών των γιγάντων, άλλη τροπή οι διεθνείς υποθέσεις;;;!!!

Ή μήπως η γαλάζια εξουσία ωρίμασε πλέον. Και αφού ξεπέρασε με επιτυχία το σύνδρομο της "δεξιάς παρένθεσης" και μεγαλοπιάνεται πλέον με χαρακτηριστική αυτοπεποίθηση άρχισε να ξεδιπλώνει αδιάντροπα και την αφελώς χαριτωμένη μαντάμ Σουσού που τόσα χρόνια έκρυβε επιμελώς μέσα της. Με μόνη την διαφορά ότι την φορά αυτή τους λογαριασμούς δεν τους πληρώνει μόνος του εκείνος ο έρμος, ο πτωχός ψαράς, ο σαστισμένος Παναγιωτάκης.

Tweet

-Το μετέωρο πολιτικό βήμα του κ. Σανιδά

"Θα πρέπει να γίνει συνείδηση όλων ότι ο τελικός κριτής της νομιμότητας, της προάσπισης όλων των δικαιωμάτων των πολιτών και της διατήρησης του κράτους δικαίου είναι η δικαστική λειτουργία. Νόσφιση ή προσπάθεια νοσφίσεως από οποιοδήποτε άτομο ή άλλο όργανο εξουσίας εμπίπτουσας στο πεδίο της δικαστικής λειτουργίας, όχι μόνον δεν είναι νοητή αλλά αντίκειται ευθέως στο Σύνταγμα. "

Αυτά δήλωσε ο σεβαστός εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Σανιδάς, την Κυριακή που μας πέρασε στην Γενική Συνέλευση της Ένωσης Εισαγγελέων Ελλάδος. Υπερασπιζόμενος την αυστηρή προστασία του Συντάγματος μέσω της πλήρους κατάλυσής του. Θα μου πείτε, είναι λανθασμένες οι παραπάνω διαπιστώσεις; Ασφαλώς και όχι. Είναι ορθότατες. Ε τότε! Που βρίσκεται η απάτη;

Μα είναι προφανές! Στο γεγονός ότι αυτός που επιχειρεί την νόσφιση εξουσίας, αυτός δηλαδή που καταλύει το Σύνταγμα, έχοντας σκοπό δήθεν να το προστατεύσει, δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Ο οποίος συνειδητά, ταυτίζοντας τον σκοπό με το μέσον, ανατρέπει πλήρως την έννοια του κράτους δικαίου, που υποτίθεται ότι θέλει να υπηρετήσει, και μας επιστρέφει στην μακρινή προ γαλλικής επαναστάσεως εποχή.

Ο κ. Σανιδάς εκκινεί από την κατά βάση ορθή παραδοχή σύμφωνα με την οποία η λειτουργία των συστημάτων καταγραφής και παρακολούθησης που διαθέτει η ελληνική αστυνομία υπηρετεί την δημόσια ασφάλεια και υπό την έννοια αυτή το δημόσιο συμφέρον. Ο κ. εισαγγελέας, όμως, εξετάζει το ζήτημα αυτό μονοδιάστατα, αρνούμενος ακόμη και τον παραμικρό υπαινιγμό σύμφωνα με τον οποίο είναι πολύ πιθανόν το δικαίωμα των πολιτών στην ασφάλεια να συγκρούεται με άλλο εξίσου ισχυρά προστατευόμενο έννομο αγαθό των ιδίων. Που στην περίπτωση που συζητάμε δεν είναι άλλο από την προστασία της προσωπικής τους ζωής. Στο σημείο αυτό δημιουργείται η πρώτη σύγχυση. Ο ανώτατος δικαστής έχει ήδη βρεί ποιό είναι το σωστό. Έχει δηλαδή προσδιορίσει τον αγαθό σκοπό, αποφεύγοντας όμως να διατρέξει όλο το φάσμα της συνταγματικής έννομης τάξης και να προχωρήσει στις απαραίτητες σταθμίσεις.

Στην συνέχεια ο κ. Σανιδάς προχωρά με ένα ασυγχώρητο νομικό άλμα. Επιχειρώντας με πρωτότυπο, και ασφαλώς παράνομο τρόπο, να εξασφαλίσει ακλόνητα αποδεικτικά στοιχεία για τις μελλοντικές ποινικές δίκες που ενδεχομένως θα διενεργήσει, -με κατηγορουμένους τους δράστες των υποθετικών επεισοδίων-, ξεχνά πολύ εύκολα ότι από νομικής απόψεως είναι άλλο πράγμα οι ενέργειες της διοίκησης που στοχεύουν στην καταπολέμηση του εγκλήματος και άλλο πράγμα το έγκλημα αυτό καθευατό. Και ότι, σύμφωνα πάντα με το Σύνταγμα, κάθε φορέας δραστηριότητας διαθέτει το προνόμιο να δικάζεται από τον φυσικό δικαστή που του έχει ορίσει ο νόμος. Ξεχνά εν προκειμένω ότι ενώ οι εγκληματικές πράξεις δικάζονται από την ποινική δικαιοσύνη, -ανώτατος λειτουργός της οποίας είναι και ο ίδιος-, οι ενέργειες της διοίκησης έχουν τοποθετηθεί από τον νομοθέτη σε ριζικά διαφορετικό επίπεδο. Και, σύμφωνα με ρητή απαίτησή του, κρίνονται αποκλειστικά από την διοικητική δικαιοσύνη. Της οποίας την ανώτατη εποπτεία δεν διαθέτει ο Άρειος Πάγος αλλά το Συμβούλιο της Επικρατείας. Ένα άλλο ανεξάρτητο Ανώτατο Δικαστήριο του οποίου οι αρμοδιότητες δεν συναντώνται σε κανένα επίπεδο με αυτές του κ. Σανιδά.

Έτσι η νόσφιση εξουσίας για την οποία είναι υπόλογος ο κ. Σανιδάς είναι πολλαπλή. Αφενός επειδή οικειοποιήθηκε παράνομα το δικαίωμα να αποφανθεί ο ίδιος σχετικά με την νομιμότητα μιας διοικητικής πράξης (διότι ας μην κρυβόμαστε, με απόφαση ισοδυναμεί η "γνωμοδότηση" του και εν πλήρη επιγνώσει ως τέτοια την εξέδωσε) και με τον τρόπο αυτό παραβίασε τις σαφείς διαχωριστικές γραμμές που έχει θεσπίσει ο συντακτικός νομοθέτης μεταξύ της ποινικής και της διοικητικής δικαιοσύνης. Και αφετέρου διότι, εν τοις πράγμασι, και κατά παράβαση κάθε έννοιας αρμοδιότητας, εξέδωσε λάθρα μια οιονεί διοικητική πράξη, με την οποία κατ΄ ουσίαν διέταξε την (σε κάθε περίπτωση προθυμότατη) ελληνική αστυνομία να θέσει σε λειτουργία το επίμαχο σύστημα παρακολούθησης των δημοσίων χώρων.

Είναι φανερό ότι ο περί ου ο λόγος ανώτατος δικαστής αποφάσισε να εγκαταλείψει το πεδίο της αρμοδιότητας του και να παίξει το παιχνίδι της κυβέρνησης διασχίζοντας πλησίστιος τον ποταμό προς στην όχθη της πολιτικής. Το παιχνίδι μιας κυβέρνησης που αφού πέρασε μια "γονιμη" 5ετια στην αντιπολίτευση, ζητώντας με φανατική επιμονή την ίδρυση δεκάδων ανεξάρτητων αρχών με αρμοδιότητες επί παντός επιστητού, τώρα προσπαθεί για ιδιοτελείς λόγους να τις καταργήσει. Μια και θεωρεί πλέον ότι αποτελούν ανάχωμα στην καθεστωτική της λογική.

Ο κ. Σανιδάς δεν ενήργησε ως δικαστής. Απλά, ως αναλώσιμος εντολοδόχος της εκτελεστικής εξουσίας, έθεσε το υψηλό κύρος της περίζηλης θέσης του, -κύρος που ανήκει περισσότερο στον θεσμό που εκπροσωπεί και πολύ λιγότερο στον πρόσωπο του-, στην υπηρεσία της φθηνής πολιτικής. Και απευθύνθηκε ως κοινός δημαγωγός στους ανυποψίαστους αφελείς πολίτες που φοβούνται για την ασφάλεια του αυτοκινήτου τους. Χωρίς να αντιλαμβάνονται οι δυστυχείς ότι ο μόνος τρόπος που μπορεί να εξασφαλίσει αποτελεσματικά τον ήσυχο ύπνο των ανίσχυρων δεν είναι άλλος από αυτήν την ίδια την περιφρούρηση των θεσμών και της νομιμότητας.

Tweet